~Amused2Death~

It's cold and I'm tired

2012-01-30T23:15:00.001+02:00

It's cold and I'm tired ~ of all these butterflies in my head ~ call them ideas ~ call them inspiration ~ call them magickal entities ~ creatures of my dreams ~ children of chaos invocations gone wrong ~ self fulfilled prophecies ~ poetic terrorism at its best ~ they sure make my world spin ~ they sure make my head ache ~ my moments legendary ~ my friends bewildered ~ for one thing I am certain ~ It's cold and I'm tired

Ωδή στην Αποφένια

2012-01-02T18:48:00.000+02:00

Σκέφτομαι με στίχους πάλι. Αλλά δεν θα τους γράψω ούτε εδώ, ούτε πουθενά. Τους σκέφτομαι λίγο πριν κοιμηθώ και αμέσως αφού ξυπνήσω και τους λέω στη Φυλή ανάμεσα σε γρήγορα τηλεφωνήματα, τους πετάω σε συγκυριακούς συνταξιδιώτες μου στα τρένα, αλλά δεν τους γράφω. Γίνοντα απο ξόρκια απλές λέξεις και ξέρετε πως νιώθω για τις απλές λέξεις.
To 2012 ήρθε με φόρα και οι οιωνοί φέτος είναι ξεκάθαροι, αλλαγές και αποφένια μέχρι να μην αντέχουμε άλλο, να μου δίνεις πορτοκάλι και να σκέφτομαι άμα είμαι εγώ το πορτοκάλι, να μου κάνεις μουτζούρες και να βλέπω τα sigils να παίζουν τόμπολα με τις σπείρες.
Τις πρώτες ώρες παίξαμε με ρόλους, πήραμε πτυχία και ήπιαμε στο τέλος του κόσμου και στο χάος που φτιάχνει κόσμους και η λήθεια είναι οτι ήπιαμε αρκετά.
Για αυτό σου λέω θα είναι μια γεμάτη χρονιά. Οι ρούνοι, οι γάτες, τα ρόδια που μου έδωσαν να σπάσω και τα φλουριά που κέρδισα σε όλες τις βασιλόπιτες το λένε καθαρά.

Το ότι το πρώτο τραγούδι που χόρεψα ήταν Leonard Cohen δεν το λες αποφένια πάντως. Το λες και αγάπη. Και το οτι ο παππούς μου 95 ετών, εντελώς τυφλός και για χρόνια αμίλητος, φέτος τραγουδούσε επι μιάμιση ώρα στο τραπέζι για τα νιάτα και τις τρεις αξίες, νιάτα/λεβεντιά/όμορφα κορίτσα και στη συνέχεια πείραζε τη γιαγιά μου και αυτό σημάδι δεν το λες , το λες και αγάπη. Το λες και ζωή βρε άδερφε.

δεν το καταλαβαίνω

2011-11-14T13:31:00.002+02:00

Να με βάζεις να τρώω μπούκοβο με λίγο κριθαράκι και να με πειράζεις ανελέητα επειδή έκλαιγα και έβηχα αλλά απο την λαιμαργία το έτρωγα, το καταλαβαίνω.
Να χορεύεις σαν να μην υπάρχει αύριο και να μας πετάς χαρτοπετσέτες ενώ τα σπάγαμε και μετά να λες μα πως χορεύεις με τόση ένταση, ενώ με ξεπερνούσες στα ποδοβολητά, το καταλαβαίνω.
Να έρχεσαι να μας βρεις πάνω στα κατσάβραχα Οκτώβρη μήνα με ένα φανελάκι και να τουρτουρίζεις και να σου δίνω το δικό μου και εσύ να λες ά ρε ψυχή και μετά να μου λες θα κρυώσεις, το καταλαβαίνω.
Να μου φτιάχνεις τα πιο γλυκά κοκτέιλς και μετά να δοκιμάζεις και να ξυνίζεις τα μούτρα σου πως την πίνω την βλακεία, σκέτο πετιμέζι είναι, το καταλαβαίνω.
Το οτι συμφωνούσαμε στα πάντα διαφωνώντας και εκεί που έλεγα πάει αυτός διαφωνεί και βαρέθηκε και αμάν με την ξεροκεφαλιά του, έσκαγες στα ξαφνικά με δωράκι απίθανο κάτω απο τον πάγκο σου και φώτιζα ολόκληρη σαν παιδί πρωινό πρωτοχρονιάς.
Το οτι ήρθες σπίτι μου και δεν έφευγες και κοιμήθηκες εκεί και φάγαμε πρωινό πρωτοχρονιάτικο και γελάγαμε και λέγαμε να το ξανακάνουμε, αλλά να έχω γίδα βραστή και μπούκοβο, αλλιώς δεν έχει νόημα, το καταλαβαίνω και αυτό.
Το ότι βιαζόσουν για τα πάντα και όλο χαμογέλαγες πονηρά και με κοίταγες και σε κοίταγα και ξέραμε ρε παιδί μου και μου έδινες φάπες, μόνο εσύ, γιατί μόνο εσύ έλεγες, μη φοράς αυτά τα μακρυά θα σου ορμίσω, λύκος είμαι, το καταλαβαίνω.
Να μου λες θα το πουλήσω το μαγαζί και να σου λεω ρε πας καλά, που θα μαζευόμαστε, νιώσε, και εσύ να γελάς και να κλείνεις το μάτι και εκεί που πάω να θυμώσω να βγάζεις οψιδιανούς και βιβλία και μαγικές σφραγίδες και παιδικές ζωγραφιές και ρακόμελα φτιαγμένα απο εσένα που να ξέρεις δεν μαρέσανε ποτέ, για σενα τα έπινα και μέθαγα, επειδή τα κέρναγες, το καταλαβαίνω και αυτό.
Να με παίρνουν όμως Κυριακάτικα να μου πουνε τα μαντάτα σου που για άλλη μια φορά μας άφησαν κατάπληκτους, και να μας τη φέρνεις γυριστή, πιστός σε όσα είπες, πιστός σε όσα έκανες εκεί που δεν το περιμέναμε, ε αυτό δεν το καταλαβαίνω, καφρίλα ρε συ, καφρίλα και πέτσα, πως το λέτε... χώρια που το έκανες εντελώς Discworld και τον έρμο το ΘΑΝΑΤΟ τον εφρίκαρες στανταράκι...

~*The Cosmic Joke is on again - Skidoo23 *~

Μα(ν)τζούνια

2011-11-04T11:23:00.000+02:00

Ξεκίνησα τη μέρα μου παίρνοντας εχινάτσια στο πρωινό μου τσάι, με μέλι απο τα χεράκια φίλου παλιού και καλού απο την Κέρκυρα, για να μαλακώσει ο λαιμός.

Λίγο αργότερα έβαλα σπαθόλαθο ή βαλσαμόλαδο αν το προτιμάτε, στην πληγή στα χείλια μου την οποία φρόντισα να περιποιούμε με αλοιφή απο Μέλισσα τις προηγούμενες μέρες. Χάρη σε αυτά η ερπούλα, εξ υπερκοπόσεως προερχόμενη, έκανε έναν κύκλο 4 ημερών μονάχα.

Λίγο αργότερα ήπια έγχυμα ματζουράνας για το βήχα μου, ενω προετοίμασα άγρια σαμοθρακιώτικη αρχαγγελική για να με βοηθήσει με τα ουρολογικά και με το "βράσιμο" στα πνευμόνια το οποίο υποχώρισε άμεσα.

Δεν ξέρω αν πρέπει να νιώσω περήφανη για τις γνώσεις μου και τις νέες μου ικανότητες ή αν πρέπει απλά να συρθώ κάτω απο μια πέτρα και να περιμένω να με αποτελειώσουν όλες αυτές οι μικρές χαριτωμένες καταστροφές του οργανισμού μου. Μαμά γερνάω λέμε και έχει πλάκα...

α και επίσης αν ρίξετε σπαθόλαδο στο αι φον δεν καταλαβαίνει πράμα. Θα δω στο μέλλον αν συμβαίνει το ίδιο και με τα άλλα έλαια που μου βρίσκονται και είναι πρόθυμα να πέσουν πάνω του.

~Ερωτική πόλη η Θεσσαλονίκη, Γιώργο μου~

2011-08-26T02:13:00.000+03:00

Σάκα καινούρια πήρες?

2011-08-20T10:46:00.000+03:00

Για μένα ο χρόνος τελειώνει τον Αύγουστο και ξεκινάει το Σεπτέμβριο και ότι και να μου λένε, η Πρωτοχρονιά είναι απλά μια ευκαιρία για τελετές, δώρα και πάρτυ. Τους απολογισμούς λοιπόν δεν τους κάνω το Δεκέμβρη μασουλώντας κουραμπιέδες, αλλά τον Αύγουστο σκουπίζοντας τα καρπούζια απο το πηγούνι μου.
Και φέτος πήγαμε τόσο καλά που ακόμη και τα κουκούτσια έχουν δικό τους νόημα και όλα ψιθυρίζουν γύρω μου ιδέες και όνειρα. Με τόση αγάπη που έχω λάβει τελευταία θα ήμουν ανόητη να μην τους απαντήσω. Και περιμένω πως και πως να πάρω καινούρια σχολικά και να κάνω αλλαγές. Και σάκα πήρα και απ'όλα και όλα είναι πάλι σαν ταινία εδώ και πολύ καιρό. Ευτυχώς όχι σχολική...

Οι Φυλές της Φωτιάς

2011-08-08T10:47:00.000+03:00

Οι Φυλές της φωτιάς

αυτές αποφασίζουν

πότε να κάνουν τον ήλιο

να εμφανιστεί

ξανά

Βαλπουργίες και χοροί και γάτες και απ'όλα

2011-05-02T14:21:00.000+03:00

Ζωντανή Φύση - Νεκρή TV @ Παρνασσό

Aγαπάω τη "Ζωή της Άλλης" γιατί βάζει τη γιαγιά μου να ακούει Floyd, Maiden και Cult και επειδή ενώ ήμουν στη γιαγιά μου που το παρακολουθολυσε σε επανάληψη, μια ξανθιά πρασινομάτα διδακτορική, σιχτίριζε τη μοίρα της και την ακαδημαική κοινότητα. Δεν είμαστε 90-50-90 στις αναλογίες μας οι υπ. διχτατορικές, αλλά όλες κλαίμε τη μοίρα μας καθημερινά.

Ενέργεια πολύ ενέργεια και η ζέστη καταφτάνει ύπουλα αλλά δεν θα δώσουμε τα όπλα εύκολα.

επίσης Beltane χωρίς να λιώσουμε ένα ζευγάρι παπούτσια στο χορό, δεν είναι Beltane. Και τη άλλη μέρα νυσταγμένη πορεία στη θάλασσα και κρητικό φαγητό και καλή παρέα και πολλά χάχανα και γάτες...

RedMan, GreenMan, leather boots, all gone...

Every man is a good man in a bad world

2011-04-28T10:29:00.000+03:00

Every man is a good man in a bad world. No man changes the world. Every man himself changes from good to bad or from bad to good, back and forth, all his life, and then dies. But no matter how or why or when a man changes, he remains a good man in a bad world, as he himself knows. All his life a man fights death, and then at last loses the fight, always having known he would. Loneliness is every man’s portion, and failure. The man who seeks to escape from loneliness is a lunatic. The man who does not laugh at these things is a bore. But the lunatic is a good man, and so is the fool, and so is the bore, as each of them knows. Every man is innocent, and in the end a lonely lunatic, a lonely fool, or a lonely bore.But there is meaning to a man. There is meaning to the life every man lives.

William Saroyan - Rock Wagram , 1951

R.E.M. - ÜBerlin (Official)

2011-04-25T14:35:00.001+03:00

hey now take your pills and
hey now make your breakfast
hey now comb your hair and off to work
crash land no illusions no collision no intrusion
my imagination run away

i know i know i know what i am chasing
i know i know i know that this is changing me
i am flying on a star into a meteor tonight
i am flying on a star
i will make it through the day and then the day becomes the night
i will make it through the night

hey now take the u-bahn
5 stop change the station
hey now don't forget that change will save you
hey now count a thousand million people
that's astounding chasing
through the city with their stars on bright

i know i know i know what i am chasing
i know i know i know that this is changing me
i am flying on a star into a meteor tonight
i am flying on a star
i will make it through the day and then the day becomes the night
i will make it through the night

i don't mind repeating i am not complete
i have never been the gifted type
hey man tell me something are you off to somewhere?
do you want to go with me tonight?

i know i know i know that this is changing
we'll walk the street to feel the ground i'm chasing
uBerlin
i am flying on a star into a meteor tonight
i am flying on a star
i will make it through the day and then the day becomes the night
i will make it through the night

2011-04-23T20:14:00.000+03:00

had my wish! Δρόμος και άνεμος και μυρωδιές και υπέροχοι άνθρωποι

αγαπάω τόσο μα τόσο μα τόσο τα αυθόρμητα roadtrips!

το δάσος ήταν γεμάτο μανιταρούδια και λουλούδια που δεν είχαμε δει ξανά...

σήμερα

2011-04-21T12:56:00.000+03:00

έχει τον πιο υπέροχο ήλιο και ο αέρας φέρνει πολλές και ευχάριστες πληροφορίες στη μύτη μου.

Θέλω μια βόλτα σε αυτοκίνητο με μεγάλη ταχύτητα. Να βγάλω το κεφάλι μου έξω απο το παράυθρο σαν σκύλος, να ευχαριστηθώ αέρα και άνοιξη...

Καρναβαλέγκο και Ανυπακοή

2011-03-10T17:13:00.001+02:00

Στον κόσμο συμβαίνουν φρικτά πράγματα και σε μένα συμβαίνουν υπέροχα πράγματα και δεν προλαβαίνω να γράψω τίποτε. Τελευταίως όσα περισσότερα κάνω, τόσο λιγότερο θέλω να μιλάω για αυτά. Ακούω μουσική καθημερινά γιατί δεν έχω που να προσευχηθώ και ρίχνω το μάτι τις θαντέρας στην Ανατολή και στην Αφρική γιατί όλα έχουν τιναχτεί στον αέρα. Εμείς εδώ καταστραφήκαμε και είμαστε καλά, εκεί κάτω όμως τι θα γίνει... Θέλω να φύγω για Ισλανδία. Θέλω να ακούω Jonsi και Bjork και την αγριεμένη θάλασσα και τίποτε άλλο.

Κάποτε λέγαμε οτι η τέχνη δεν πρέπει να μένει στα μουσεία αλλά να βγαίνει στο δρόμο. Τα έκανα και τα δύο με το Κώδικες ανυπακοής και δυσλειτουργικότητας που μπορείτε να δείτε είτε στους χώρους του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, είτε online είτε και στο κέντρο της πόλης (στους δρόμους Σκουφά – Ναυαρίνου – Τζαβέλλα). Κάναμε εντατική δουλειά αλλά περάσαμε πολύ όμορφα. Πάρτε τα smartphones σας και τρεχάτε να βρείτε τα QR codes. Αν δεν καταλαβαίνετε για τι μιλάω δείτε αυτό http://empedia.info/maps/41

Η Ανυπακοή και η Σύνδεση είναι οι 2 λέξεις που παίζουν στη λούπα μέσα και γύρω μου. Ντισκορντια, διαφωνία, 23 αλλά σε μια ενότητα. ΟΧΙ, αλλά έλα να βρούμε μαζί μια λύση. Πέρασα εκπληκτικά τις τελευταίες καρναβαλέγκο εβδομάδες και πήρα το αίμα μου πίσω για τις αμασκάρευτες χρονιές. Πολύς χορός, καλοί φίλοι και νέοι φίλοι. Και πολλά χημικά και τρέξιμο και κυνήγι και θυμός και ιδέες. Ένιωσα αξιαγάπητη και έδωσα αγάπη και θετική ενέργεια όσο δεν πάει. Α τώρα που λέμε θετική ενέργεια, μια μέρα που όλα βούιζαν απο ενέργεια και έτρεχα να φροντίσω τις ομάδες μου, ο Γ. μου είπε οτι ήταν η Mayan μου εβδομάδα και οτι "Και σαν σκύλος με καθρέφτη που είσαι σαν να λέμε κριός με λέοντα,έχεις έρθει αυτή τη φορά για να μάθεις την ενέργεια της αγάπης,σε όποιο επίπεδο κι αν εκφράζεται,και να την καθρεφτίσεις στους γύρω σου.Καθρεφτίζεσαι μέσω των γύρω σου και αυτοί μέσα απο'σένα.Μέσω της ανιδιοτελούς και χωρις όρους αγάπης,σκοπός της ζωής σου είναι να γεφυρώσεις και να ενώσεις διαφορετικούς κόσμους και καταστάσεις. Στο 13ο και τελευταίο "βημα" σου είναι κοσμογεφυρωτής,και υποδηλώνει την ολοκλήρωση του σκοπού μας". Γουφ... ήμουν στο δρόμο, το διάβασα στο αιφον, σκέφτηκα το ένα μου video που μιλάει για τον "Γελωτοποιό με τον καθρέφτη", τους πρότεινα (έλληνες άγγλους τούρκους) να τελειώνουμε με τις αφισοκολλήσεις και τους πήγα για ζεστό κούρδικο τσάι και αργιλέδες και αλήθειες. Ετσι το κάνει αυτός ο σκύλος.

α και λίγη γρίνια mode on-->

Επίσης έχω να πω οτι αντιπαθώ τις κλίκες. Πάντα δεν τα πήγαινα καλά και πάντα είχα μια διάθεση είτε να τις διαλύω αν τιτίβιζαν γύρω μου, είτε να τις αγνοώ μέχρι να αποδυναμωθούν μέσα μου. Το ένιωσα και στο μικρό μας project αυτή την εβδομάδα και το παρατήρησα και στο twitter (το ελληνόφωνο μικρό μας μετα-blogoσφαιροειδές υβρίδιο φυσικά) και θυμήθηκα τα χρόνια του irc και τη φράση "κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον αύγουστο" και ένιωσα σούπερ τυχερή που τα κάναμε στα 18 και όχι στα 28 και 38 που τους βλέπω και κουνάω το κεφάλι μου. Δεν θα αρχίσω τις χαζομάρες και τις ευκολίες για να ανεβαίνει το κοντέρ. Και θλίβομαι με όποιον το κάνει.

Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε και πολύ τεμπελιά να εξαργυρώσουμε, άμα τα σπαταλήσουμε σηκώνοντας το δάχτυλο ή βάζοντας το δάχτυλο (σικ) ο ένας στον άλλο θα χάσουμε πολύ χρόνο. Κατά τα άλλα εκεί έξω, υπάρχουν απλά μαγικοί άνθρωποι και ας μην έχει τίποτε νόημα, χρωματίζει ο καθένας με μοναδικά χρώματα το limbo μας. Φυλή αλλά όχι κλίκα. Στη Φυλή όλοι χωράνε και όλοι είναι καλοδεχούμενοι και η μύηση είναι αντίθετη απο τις κανονικές. Δεν έχει σαν σκοπό το τέλος του εγωκεντρισμού της παιδικότητας, αλλά την επιστροφή στο κέντρο της παιδικότητας. Οπως το σκέφτομαι Ανυπακοή σημαίνει να προχωράς σε κάτι συναρπαστικό, αβέβαιο και καινούριο όχι απλά να σουφρώνεις τη μύτη σου με αρνητικότητα, ο κυνισμός παρέχει ασφάλεια και απόσταση αλλά μέχρι πότε? λέω τώρα...

Έχω καιρό να βγω εκτός Ελλάδας και γκρινιάζω, αλλά σε λίγο θα πάω για λίγες μέρες Αγγλία να ξεδώσω. Για δουλειά φυσικά. Αλλά ωραία δουλειά. Και στο καπάκι της επιστροφής Current93 και Kyuss. Πόσο καλύτερα ε?

Επίσης έχω να γράψω πολύ καιρό κάτι σε ερευνητικό επίπεδο. Νιώθω οτι έπρεπε να το κάνω καθώς δεν είχα κάτι καινολυριο και ενδιαφέρον να πω. Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να διαβάζω και να ακούω. Όταν έρθει να γράψω είναι απλά ιδέες και συνδέσεις, αλλά μέχρι εκεί. Από την άλλη έχω μεγάλη διάθεση να διδάξω. Περίεργος συνδυασμός επιθυμιών και να δούμε που θα μας βγάλει πάλι. Αν και μου ζητάνε να γράψω και γκρινιάζουν και αυτοί, αλλά εγώ εκεί... στην ανυπακοή (yeah right)

τα λέμε σε λίγο καιρό πάλι...

Occult Wrock @ its best

2011-02-04T14:57:00.000+02:00

Sabbath Assembly και η μεγαλοπρεπής Jex Thoth

θα ακολουθήσει Update με τα ποιός που πότε μόλις τελειώσω με τα paperz

Spiritual Beggars

2011-01-31T14:15:00.001+02:00

Aφού πέρασα μια εκπληκτική εβδομάδα γεμάτη παίδεμα του σώματος και διαλογισμό τι καλύτερο απο το να το συνεχίσουμε τα εσωτερικά μας ταξίδια με μουσικές επικλήσεις, οπότε την Πέμπτη 3 του νέου μήνα θα πάμε στους OM στο Gagarin. Αν δεν θυμάστε ποιοί είναι αυτοί οι κύριοι τσεκάρετε το myspace τους.

Πάντως δεν θέλω να τους χάσω πάλι και ελπίζω να κάνουμε χαρωπή κερκίδα, παρά τις έντονες διαφωνίες μας σε πνευματικό επίπεδο με τους Καλιφορνέζους (God is Good? Good? IS? coooome oooon...), για να ακούσουμε το

και το

και επίσης στη συνέχεια της εβδομάδας, την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου στο Κύτταρο αν είμαστε καλά θα πάμε God is an Astronaut. Επίσης την επόμενη εβδομάδα, 13 του μήνα μην ξεχάσω να πάρω εισιτήρια για τους Band Of Holy Joy @ Tiki Athens

τρεχάτε ποδαράκια μου...

2011-01-23T22:31:00.000+02:00

@ Ασκληπιείο της Επιδαύρου και διαβάστε και αυτό --> http://bit.ly/ifxkDz

Καινούριες συνήθειες...

2011-01-13T20:55:00.001+02:00

να επιστρέφεις σπίτι, και πριν καλά καλά αλλάξεις ρούχα για να βγάλεις την πόλη απο πάνω σου, να μπορείς να βάλεις ένα δίσκο στο καινούριο σου πικάπ και να απολαύσεις με ζεστό πράσινο τσάι με πικραμύγδαλο. Και να σκέφτεσαι όλα τα υπέροχα που θα κάνεις αύριο και τους φίλους τους καινούριους που φέρνουν αλλαγές και τους παλιούς που δεν χρειάζεται να λες πια πολλά πολλά. Και ακούς τα σκίτς και τα κράτς στην αρχή και μετά αρχίζει η μουσική...
Και τι ακούς? μάλιστα... ακούς:

και μετά... και μετά βγάζεις τα παπούτσια σου...

υ.γ. η σημερινή μέρα ήταν απλά υπέροχη, νωθρή τεμπέλικη και ανεπανάληπτη...

Εμένα οι φίλοι μου,

2011-01-02T00:31:00.001+02:00

μου τρώνε όλο το φαγητό και λένε πάντα κοπλιμέντα ενώ μασουλάνε, ισχυρίζονται οτι δε χορεύουν αλλά όποτε νομίζουν οτι δεν τους κοιτάζω κάνουν χορευτικές φιγούρες μπροστά στα ηχεία, μόνο για τον εαυτό τους. Δεν θαυμάζουν ποτέ φωναχτά την εμφάνιση μου αλλά δεν με αφήνουν απο τα μάτια τους όποτε τους ανεβάζω αυτοσχέδια παράσταση

Εμφανίζονται όταν δεν τους περιμένω με έτοιμες γιορτές στην τσέπη, μα φρικτές συγκυρίες εμποδίζουν τις κανονισμένες συναντήσεις μας. Εμένα οι φίλοι μου αφού με χαλαρώνουν, μου δημιουργούν νέα προβλήματα με υπέροχες εύκολες λύσεις. Και δεν θα το ήθελα αλλιώς...

μία εξοργιστικά ειλικρινής χρονιά

2010-12-31T09:58:00.000+02:00

κλείνει και εμείς είμαστε όλοι ασθενείς απόψε... άλλοι σοβαρότερα, άλλοι ελαφρότερα, οπότε και όλοι ελπίζουμε για το καλύτερο. Να είναι όλα περαστικά, όλα εκτός απο όλα όσα μας βοηθάνε να ελπίζουμε για αυτό το καλύτερο..

Wikileaks Stories: let the (Serious) Games Begin!

2010-12-28T19:49:00.003+02:00

Το WιkiLeaks Stories είναι ένα project στο οποίο ανεξάρτητοι δημιουργοί παιχνιδιών έχουν κληθεί να σχεδιάσουν παιχνίδια με σκοπό να υποστηρίξουν το WikiLeaks και την ελεύθερη πληροφορία και γιατί όχι να κάνουν και τα ίδια τα παιχνίδια "διαρροές" χρησιμοποιώντας το υλικό απο το WikiLeaks με το παιχνίδι σαν μέσο.

Οποιοσδήποτε μπορεί να συμμετέχει δημιουργώντας παιχνίδια (ναι ακόμη και εσύ).

ενδεικτικά:

Η εταιρεία MolleIndustria έφτιαξε ένα serious game βασισμένο στο κείμενο "Conspiracy as Governance" του Julian Assange http://www.molleindustria.org/leakyworld/leakyworld.html και επίσης μπορείτε να δείτε το http://bit.ly/g7AEhO και το φημισμένο http://cablegategame.com/

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να πούμε μια ιστορία, αλλά οι ιστορίες που μας έμειναν και μας άλλαξαν ήταν αυτές που μας μετέφεραν στο εκεί και στο τότε τους και το κάνανε εδώ και τώρα μας.

Αμυγδαλίτιδα - a banishing ritual

2010-12-27T10:47:00.000+02:00

Αλλη μια χρονιά που δεν λέμε Καλά Χριστούγεννα. Που δεν μοιάζει μέσα μου με Χριστούγεννα, που είναι όλα ακόμη πιο έντονα, που προσπαθώ να αποφύγω την πολυκοσμία και έχω φροντίσει για τα δώρα απο πολύ νωρίς μέσα στο χρόνο, που δεν έχω κανένα κίνητρο να στολίσω το σπίτι αλλά θέλω περισσότερο απο ποτέ να το έχω γεμάτο με φίλους. Πονάει ο λαιμός μου...

Έτσι και φέτος πέρασα αυτές τις μέρες με φίλους και οικογένεια και ήταν ότι έπρεπε για να εξορκίσω δυσάρεστες συναντήσεις του τελευταίου καιρού, να κερδίσω τουλάχιστον 2kg (and counting...) τρώγοντας υπέροχες σούπες και γλυκατζούρες και να αποκτήσω μια ωραιότατη πιθανή αμυγδαλίτιδα. Πονάει ο λαιμός μου...

Καλά να πάθω για να μάθω να παίζω με παιδιά ξένων ανθρώπων. Έπαιζα σχεδόν χαιρέκακα με τα άγνωστα ου μικρούλια, δείχνοντας τους πόσο διασκεδαστικό είναι να αγνοούν τα ακριβά τους παιχνίδια και να φτιάχνουν τα δικά τους ρούχα για κούκλες με χαρτοπετσέτες και πανάκια, αγνοώντας τη φωνή της μοντέρνας κατά τα άλλα μαμάς "αχ τι κάνεις καλέ στο γιό μου, αχ μη του μαθαίνεις τέτοια και δεν πρέπει..." και μεταφράζοντας την εντελώς αγενή απαίτηση της να ταΐσω στα 2 της μικρούλια το γλυκό, επειδή απλώς ήμασταν εκεί και παίζαμε μαζί, σαν πρόκληση να ταιστούμε όλοι μαζί και να πασαλειφτούμε. Και μαζί με την ικανοποίηση της ζαβολιάς τσουπ άρπαξα και την ιωσούλα μου... serves me well... :-)
και τώρα πονάει ο λαιμός μου αλλά δεν θα τον αφήσω να το κάνει για πολύ...

WWF αρχεία υπο εξαφάνιση

2010-12-13T18:18:00.000+02:00

"Εσύ έμαθες για τα wwf αρχεία?" με ρώτησε ένας φίλος τις προάλλες... "WWF αρχεία? είναι αρχεία υπό εξαφάνιση?" βιάστηκα να πω την εξυπνάδα μου...

Κάπως έτσι όμως, καθώς είναι η καινούρια μορφή μη εκτυπώσιμων .pdf αρχείων που προτείνει η WWF για να σταματήσει η αλόγιστη εκτύπωση και κατανάλωση ενέργειας και χαρτιού. Μέχρι στιγμής είναι μόνο σε Mac OS X και θα βγει σύντομα και για Windows. Κατεβάστε το πρόγραμμα και μάθετε περισσότερα στο http://www.saveaswwf.com/en/

ο Φόβος

2010-12-09T03:30:00.003+02:00

θέλω να καταγράψω κάτι για να μην φύγει απο τη μνήμη μου στην περίπτωση που αλλάξει κάτι.

Το Δεκέμβρη του '08 δε φοβήθηκα. Οτι και να συνέβη ότι και να είδα, ότι και να έγινε δε φοβήθηκα. Έντονα συναισθήματα ένιωσα, άλλα άγρια, και άλλα άσχημα, αλλά φόβο δεν ένιωσα και όπως και να έχει δεν θέλω να καταγράψω τι έγινε τότε. Δεν έκανα τίποτε λάθος, τίποτε άδικο και δεν είχα να φοβηθώ κανέναν με ή χωρίς στολή. Πέρυσι στις επετείους τα ίδια. Φέτος όμως με το που βγήκαμε απο το metro και πάτησα το πόδι μου στην έρημη Πανεπιστημίου ήθελα να φύγω. Όταν είδα τις διμοιρίες απλά ήθελα να το βάλω στα πόδια, να μη με δούνε. Ετρεχα συνεχώς χωρίς λόγο και ήμουν διαρκώς νευρική. Με το που έβλεπα κράνη ανατρίχιαζα. Εκανα βήματα προς τα πίσω, έτρεχα αντί να είμαι ήρεμη και να περατάω γοργά όπως έκανα πάντα. Είχα μια μεταδοτική νευρικότητα που ούτε οταν φτάσαμε με την πορεία στην Ομόνοια και "ηρέμισε η κατάσταση" δεν σταμάτησε. Και αυτό το ελικόπτερο ένιωσα οτι μας εξέταζε όλους έναν έναν καλά. Και τότε κατάλαβα οτι απο την ώρα που βγήκα απο το metro ένιωσα σαν να παίζω σε δυστοπική scifi ταινία για το 2050. Αλλά δεν είπα τίποτε. Εβλεπα κορίτσια να μιλάνε στα κινητά ξαφνιασμένα λέγοντας "μα τι λες, δεν είναι δυνατόν, σε ποιο νοσοκομείο?".

Πήγαμε Εξάρχεια και "ουφ περάσαμε τα σύνορα". Αλλά δεν ήταν έτσι ακριβώς. Απλά το είπα δεν το ένιωσα αυτή τη φορά το "δεν έχω τίποτε να φοβάμαι, δεν κάνω τίποτε κακό και έχω δίκιο". Πήγαμε στου Γρηγορόπουλου. Ο κόσμος πολύς και σιωπηλός. Πάνω απο το πάρκινγκ-πάρκο ο γνωστός κλεφτοπόλεμος, τέλεια συγχρονισμένος χορός του "μια πετριά εμείς και πάλι πίσω, δυο γκλομπ ένα δακρυγόνο εσείς και ένα βημα μπροστά". Κοίταζα απο την ασφάλεια της Μεσολογγίου αλλά δεν ένιωθα καμία ασφάλεια. Κανένα σύνορο. Καμία σιγουριά οτι "εμείς εδώ απλά καθόμαστε και σιωπηλά θυμόμαστε". Όταν είδα τα κράνη στο χημείο έκανα πισω και ζήτησα να πάμε στην πλατεία. Σαν να μην ήθελα καν να με δούνε. Σαν να αρκούσε να μας δούνε για να συμβεί κάτι "κακό".
Πήγαμε στην πλατεία, ο κόσμος πολύς ήταν έξω σαν να γίνεται άνευρο πάρτυ και εγώ για πρώτη φορά δεν ήθελα να μείνω. Όταν είδαμε να έρχονται απο την Αραχώβης άρχισα πάλι να τρέχω προς Καλλιδρομίου. Φύγαμε κάνοντας κυκλωτική κίνηση για να αποφύγουμε τη διμοιρία που ήταν στην Τοσίτσα. Μας είδανε όταν περπατούσαμε προς Αλεξάνδρας και για πρώτη φορά πάλι ένιωσα φόβο. Σαν να έχω σκυλιά πίσω απο την πλάτη μου και ενώ περπατάω ήρεμη να είμαι με τις αισθήσεις στο κόκκινο έτοιμη να ακούσω το ποδοβολητό και το λαχάνιασμα και να πρέπει να τρέξω σαν να μην υπάρχει άυριο.
Οταν έφτασα σπίτι είδα στο net (στο Indymedia που αλλού, στην tv?) οτι λίγα λεπτά αφού φύγαμε χτυπήσανε τα παιδιά στην πλατεία. Και όσους ήταν στη Μεσολογγίου. Αλλά και πάλι ένιωσα παράλογη.
Γιατί φοβάμαι? Αφού εγώ δεν φοβόμουν.
Μιλάω δυνατά όταν περνάω μπροστά απο ανθρώπους με στολή για να δείχνω οτι εδώ είναι και χώρος δικός μου και για την ακρίβεια χώρος κανενός, απλά χώρος. Και εφόσων δεν κάνω τίποτε "κακό" δεν έχω να φοβάμαι οτι θα μου κάνουν "κακό". Σε μένα δεν θα τύχει "στραβή" γιατί είμαι άτρωτη και ατρόμητη και α-(νυποψίαστη/βγαλτη/θωα/νίδεη/στοιχειωτη?). H Θεά Τυχαιότητα είναι πάντα μαζί μας και η Θεία Συγχρονικότητα ποτέ με τους "άλλους". Γιατί πλέον φοβάμαι οτι κάτι θα συμβεί? θα μου συμβεί? θα μας συμβεί?και θα είμαι ανίκανη να κάνω κάτι.
Άλλαξε κάτι σε μένα? Είμαι αλλιώς? Και σήμερα διάβασα αυτό το κείμενο στο protagon.gr και ηρέμησα. Δεν είμαι εγώ αλλιώς. Αυτοί είναι... ή απλά τώρα κατάλαβα οτι δε χρειάζεται να περιμένω για το 2050, τα ΠΡΟΣΕΧΩΣ ξεκίνησαν.

random φράσεις που παίζανε στο κεφάλι μου:

out in the streets they call it murder
μυρίζεις θάνατο μα εγώ σε γυροφέρνω
Άκου χτύπους στα Χανιά, άκου τσι κι επά κοντά

Δάσκαλε που δίδασκες και data δεν εκράτεις...

2010-12-06T11:46:00.000+02:00

Σε λίγες μέρες ξεκινάω έναν μικρό κύκλο διαλέξεων και έψαχνα πηγές που είχα χρησιμοποιήσει και πέρυσι σαν καλά παραδείγματα, με σκοπό να εμπλουτίσω το υλικό μου. Σίγουρη οτι τα είχα κρατήσει στο tutorial outline που ετοιμάζω για κάθε μάθημα, κοιτάζω στα αρχεία μου. Τίποτε... χριτς χριτς ξύσιμο κεφαλιού...
Σκέφτομαι πονηρά και κοιτάζω στο πολυαγαπημένο dropbox. Ούτε ίχνος. Σκέφτομαι οτι πάντα τα μοιράζομαι με τους φοιτητές και άρα σε κάποιο συνεργατικό εργαλείο θα είναι. Ε εκεί αρχίζει ο Γολγοθάς. Βρε να ψάχνω σε emails, βρε να ψάχνω σε delicious, σε google groups, σε wikispaces, σε google bookmarks σε... σε... σε... και έλα μήπως να είναι στο άλλο account και για να ψάξω σε όλα τα google docs που είχα δημιουργήσει με την περσινή ομάδα.

Κάποια στιγμή απλά σταμάτησα να ψάχνω και άρχισα να χασκογελάω γιατί απλούστατα το μάθημα που ήθελα να προετοιμάσω έχει να κάνει με cloud computing και information/data management! Αστείο? Γελοίο... γιατί καλές όλες οι εφαρμογές αλλά ξέχασα τον βασικό νόμο της συνέπειας. Χρησιμοποίησε κάθε νέο εργαλείο και όσα προγράμματα θέλεις αλλά να είσαι πάντα συνεπής ως προς το που θα αποθηκεύεις κάθε είδος πληροφορίας.
Τελικά όλες οι πληροφορίες ήταν μέσα στα Xmarks τακτοποιημένες σε δικό τους φάκελο και καταδικασμένες στη λήθη των offline αποθηκευμένων δεδομένων.

=============================================================

παράξενη ημέρα σήμερα...

λίγο που κλείνουν δύο χρόνια απο την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, λίγο που πετάχτηκα το πρωί απο το κρεβάτι σαν να κοιμόμουν για μέρες, έχω πάλι αυτή την ύποπτη ενέργεια που είχα και δύο χρόνια πριν.

ΡΧΣ: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας
Ανέβηκε από tvxorissinora. - Βίντεο με οικογενειακά γεγονότα και γενέθλια.

Thus bind thyself, and thou shalt be for ever free

2010-11-30T06:41:00.000+02:00

η πειθαρχία μου λείπει. χρησιμοποιώ σύμβολα για να πραγματοποιήσω τις πιο απλές εργασίες και να επαναφέρω εγκαίρως τον εαυτό μου στην τάξη. τις περισσότερες φορές με πρόσκαιρη επιτυχία και φθαρτή διάρκεια. ας μη γελιέμαι όμως, είμαι εκτός τάξης εδώ και καιρό.

Great Day for Randomness

2010-11-25T12:34:00.000+02:00

Ξεκινώντας τη μέρα με ένα email που μου χάριζε την πολυπόθητη είσοδο για το gigapedia (καλοί άνθρωποι σας αγαπώ τόσο πολύ) και άρχισα να κατεβάζω βιβλία και συγγράμματα, συνέχισα με μία έκρηξη λογοτεχνικής τυχαιότητας στο εξαιρετικό Watch Out 4 Snakes και ολοκλήρωσα το πρωινό μου με ένα επεισόδιο How I Met Your Mother οπου εμφανίζεται ο Hurley (yeap "Ο Hurley") τα LOST trivia δίνουν και παίρνουν ΚΑΙ επιτέλους ονοματίζεται μια κατάρα που είχαμε εφεύρει πριν χρόνια. Fnord...

και τώρα δουλειά...

Καιρός για σούπα με κολοκύθα και γάλα καρύδας

2010-11-22T18:08:00.000+02:00

Το Σάββατο βρήκα κομμάτια καθαρισμένης κολοκύθας και μου ήρθε τρελή όρεξη για βελουτέ σουπίτσα. Αγαπάω τόσο πολύ την κοκοκύθα αλλά πάντοτε κόβομαι και διστάζω να την αγοράσω, οπότε και έκανα πάρτυ όταν βρήκα τα υπέροχα πορτοκαλιά κομμάτια στο σουπερ μάρκετ. Αρχικά σκέφτηκα να φτιάξω την αγαπημένη μου με κολοκύθα+γλυκοπατάτα+πράσο αλλά ήθελα κάτι πιο απλό οπότε και θυμήθηκα την καρύδα και τους γλυκούς της χυμούς.

e-Λυκά

3- 4 κούπες κομμάτια κολοκύθας

2 κουταλιές σούπας βούτυρο

1 κούπα ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι

2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες

1 και 1/2 κούπες γάλα καρύδας

2 κούπες ζωμός κοτόπουλο ή λαχανικών

φρέσκο πιπέρι

μπαχάρια

αλάτι

μοσχοκάρυδο και φρέσκο κρεμμυδι για γαρνιτούρα

Παρασκευή (και σάββατο)
Λιώνουμε το βούτυρο σε μέτρια φωτιά.

Προσθέτω κρεμμυδάκια και σκορδάκι και σοτάρω μέχρι να πάρουν ένα λαχταριστό χρυσαφί χρώμα (περίπου 10 λεπτάκια).

Προσθέτω τα κομμάτια κολοκύθας και ανακατεύω για λίγο.

Στη συνέχεια προσθέτω τον ζωμό και τα μυρωδικά μου (εκτός απο το μοσχοκάρυδο) και περιμένω να βράσουν. Μπορείτε να χαμηλώσετε τη φωτιά και να βάλετε το καπάκι. Αφήνουμε για 30 λεπτά αλλά ανακατεύουμε συχνά.

Πολτοποιούμε το μείγμα στο μπλέντερ και επιστρέφουμε τη βελουτέ πλέον σουπίτσα μας στη κατσαρόλα. Προσθέτουμε το γάλα καρύδας (δοκιμάζουμε φυσικά για να δούμε πότε και πόσο μας αρέσει). Συμπληρώνουμε με αλάτι και πιπεράκι φρέσκο εάν το επιθυμούμε και σερβίρουμε σε μπολάκια.
Πασπαλίζουμε λίγο μοσχοκάρυδο στην σουπίτσα μας (ή και φρέσκο κρεμυδάκι για χρώμα) και βουρ με νόστιμο κρασάκι!

αγαπάω μια πόλη σε φρίκη

2010-11-07T18:29:00.001+02:00

...και ενώ ο Στέλιος Ελληνιάδης μιλάει για το (τ)έλος της Αθήνας στην ελευθεροτυπία και ενώ κάθε μέρα βλέπω σκηνές που με πληγώνουν ή με προσβάλουν ή σιγά σιγά με τρομάζουν και εμένα http://tvxs.gr/node/69485 υπάρχουν μέρες και υπάρχουν στιγμές που ανοίγει η καρδιά.

Σήμερα σε μια τόσο αντιφατική μέρα όσο η μέρα των ανούσιων για μένα δημοτικών εκλογών, πήρα την οικογένεια να τους δείξω τη δική μου Αθήνα μακρυά απο τους γελοιές εκλογικές υποσχέσεις και τη φρίκη των δελτίων της TV. Αυτή του κέντρου της έκπληξης και της απογοήτευσης και τον όμορφων μικρών μαγαζιών και των σκοτεινών στενών με τα δεκάδες πωλητήρια διαμερισμάτων και μονοκατοικιών που κανένας δεν θέλει πια να κατοικήσει. Αυτή του κέντρου των εξαιρετικών συνθημάτων στους τοίχους και των δημιουργικών graffity πάνω σε εγκαταλελειμμένα σπίτια που ματώνουν αναμνήσεις απο τοίχους που χάσκουν. Μιλούσα για στιγμές και φίλους και χορούς και γέλια και αυτοσχέδια πάρτυ ενώ εξηγούσα τι είναι οι γεμάτες με αίμα σύριγγες.
Επισκεφτήκαμε ανοιχτές gallery και μετρήσαμε τα γυαλιά απο τα χθεσινοβραδινά σπασμένα αυτοκίνητα. Αποφύγαμε τους δρόμους της θλίψης και καταλήξαμε σε μικρά πάρκα. Ευγενικοί και χαμογελαστοί άνθρωποι μας θύμισαν οτι τελικά μια αγκαλιά χρειάζεσαι για να ευτυχίσεις και καταλήξαμε στο Άλσος Βεΐκου οπου έχουν τοποθετήσει όργανα γυμναστικής και παιδιά, μαμάδες, μπαμπάδες κάνανε γυμναστικοί γελώντας... και μου είπαν για ιδέες να βελτιωθεί η πόλη και κοκκίνησαν τα μάγουλα και χωνέψαμε το εξαιρετικό πολίτικο πιλάφι και νιώσαμε οτι..

μωρέ όλα μπορεί να έχουν νόημα...όλα... ακόμη και τις πιο ανόητες ημέρες

αυτο το μήνα είμαι ανεμώνη

2010-10-30T11:36:00.000+03:00

Pulsatilla

fucking happy times

2010-10-22T15:21:00.000+03:00

μια απο τις πιο ευτυχισμενες μερες. χωρις τονους. κοπενχαγη. πολυ γελιο. πολυ δρομος. πολλες σπειρες. πολυ ευγενεια. πολυ φωτεινα. πολυ παγωμενα. πολυ ουσιαστικα. συνεδριο γεματο υπεροχους ανθρωπους. συνεδριο γεματο ιδεες. παρουσιαση που πηγε καλα. θαυμασμος για ολες αυτες τις ιδεες. για ολους αυτους τους φωτεινους ανθρωπους. για ολο αυτο το δασος της γνωσης. αγχος για το μελλον. σκεψεις και προβληματισμοι για αυτο που κανω. για τα χρονια που περνανε. για το δασος που γυροφερνω. και ξαφνικα sms. πηρες την υποτροφια τι θα τα κανεις τοσα χρηματα. μονο και μονο για να κανω αυτο που αγαπαω. μονο και μονο για να χαθω στο δασος. δεν εχω λογια. θελω να χαθω στο δασος.

στα δελτία των 8 τα βλέπεις και τρως

2010-10-08T20:48:00.000+03:00

Στο δελτίο του Star προτείνουν Κάρμεν, Ξυλούρη, Frankenstein και Active Member, δίνοντας πληροφορίες και τιμές... Σε αυτό με τους Σεφ γέλασα με τους κριτές (μετράνε) και στο στο Game On του MTV είδα καινούριους τίτλους... λές να αγοράσω TV?

τα ύστερα του κόσμου ( με την καλή έννοια )
-ή απλά κατάλαβαν οτι φέτος είναι η χρονιά της TV καθώς δεν έχουμε χρήματα ούτε για να πάμε πλατεία-

Η Γάτα στο Παζάρι...

2010-10-01T01:05:00.003+03:00

Ηρθαν τα FabBoyz και με πήραν απο τo lab για να πάμε να ανταλλάξουν τα πράγματα τους στο Σύνταγμα. Εκεί η Athens Voice είχε στήσει ένα μικρό παζάρι ανταλλαγής και πολλοί καλοί άνθρωποι είχαν αφήσει τα αντικείμενα τους, είχαν πάρει κουπόνια ανταλλαγής που έγραφαν DRINK ME και επέστρεφαν σε λίγη ώρα, περίμεναν σε μια ουρά και ανέβαιναν λίγοι λίγοι σε μια όμορφα στημένη εξέδρα με τα αντικείμενα προς ανταλλαγή. Με εντυπωσίασε το DRINK ME και σκέφτηκα αμέσως την Αλίκη και οτι εγώ θα ήμουν η Γάτα. Η Γάτα στο Παζάρι. Με εντυπωσίασαν τα αντικείμενα που το καθένα θα είχε μια ιστορία να πει. Με εντυπωσίασε οτι περιμέναμε όλοι υπομονετικά στην ουρά και διάφοροι όμορφοι άνθρωποι μας βγάζανε φωτογραφίες. Πολλές φωτογραφίες. Στο τέλος έβγαλα και εγώ την κάμερα μου και τους έβγαζα και εγώ για να μη νιώθουν εκτός εικόνας. Τα FabBoys είχαν φέρει τρομερά αντικείμενα τα οποία είχαν γίνει ανάρπαστα αλλά γενικά όλα τα πράγματα είχαν ιστορική αξία. Ή όχι...

Με εντυπωσίασε και οτι ακριβώς απέναντι απο την υπερυψωμένη εξέδρα είχαν τοποθετήσει ένα μικρό λοφίσκο με γρασίδι και παγκάκια, οπου κόσμος καθόταν και κοίταζε τους ανθρώπους να περιεργάζονται τα αντικείμενα και να επιλέγουν. Μας φαντάστηκα σε μερικά χρόνια να καθόμαστε να κοιτάζουμε σιωπηλοί όσους μπορούν ακόμη να αγοράσουν αντικείμενα. Σε ξύλινα παγκάκια, με ποπκορν και έναν καλό φίλο. Θα κρατιόμαστε χέρι χέρι και μετά θα σηκωνόμαστε πάντα σιωπηλοί και πάντα χέρι χέρι και θα ανεβαίνουμε την καταπράσινη Πανεπιστημίου. Θα γελάμε και θα βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα πάνω σε ταράτσες. Χωρίς αντικείμενα...

Πίσω στην όχι ακόμη ανθισμένη Πανεπιστημίου, τα FabBoyz μου χάρισαν 3 κουπόνια και έτσι μπόρεσα να αποκτήσω ένα μπλε ηλεκτρίκ καρτούτσο, μια μπλε σειρήνα περιπολικού και ένα μικρό Menorah. Ήθελα να κρατήσω τα κουπόνια που λέγανε DRINK ME, αλλά δεν ήθελα να φανεί οτι κάνω την ψιλομύτα και διάλεξα τα πιο ασύνδετα αντικείμενα που μπόρεσα να φανταστώ. Σκέφτηκα πως θα τα συνδυάσω για να τα εγκαινιάσω σε μια βραδυά. Μπορώ να κάνω ένα πάρτυ και να καλέσω εβραίους φίλους για να πιούμε sangria σερβιρισμένη στην μπλε κανάτα ενώ έχω ανάψει την σειρήνα. Για το εφέ. Για να γιορτάσουμε τα πράγματα μου. Τα αντικείμενα μου. Αφού πρώτα βρω ένα μέρος να τα τοποθετήσω. Και νιώσω καλά...

πετυχεσά

2010-09-26T23:35:00.000+03:00

Υπέροχη βραδιά είναι να συνειδητοποιείς την επόμενη μέρα οτι οι πρωτοφορεμένες σου μαύρες μπότες λιώσανε μετά απο 7 ώρες αδιάκοπου χορού?

Μα πάμε καλά? καταστράφηκαν πρώτη φορά που τις φόρεσα?

Μα κάνω εξαιρετικά αποτυχημένες αγορές βρε αδερφάκι μου... πω ρε και τις αγάπησα τις άθλιες... κατάρα στο ebay και στο φτηνό κρέας που το τρώνε οι σκύλοι... μαζί με τα 30 euros μου... γουφ

Sexy Mad Men

2010-09-13T09:21:00.001+03:00

άκουγα το Charade του Serj Tankian και ξαφνικά συνειδιτοποίησα πόσο πολύ μου θυμίζουν τα παιξίματα της φωνής του (όχι η ποιότητα αλλά κάτι στη χρήση) τον Frank Zappa (καρδούλες). Και μετά μου έσκασε η ομοιότητα..

την οποια έχει προσέξει και ένα κάρο κόσμος --> http://cheezburger.com/Asset/View/?ciid=2353296

και ακούστε και αυτό

πρώτη βροχή - πρώτες ανατριχίλες - πρώτα θάματα - πρώτο lemsip

2010-09-12T19:35:00.003+03:00

αποδείξεις (ζωής)

2010-09-04T15:11:00.000+03:00

αγαπάω τις αποδείξεις. μικρά τσαλακωμένα χαρτάκια που μου είναι εντελώς άχρηστα. τα βλέπω και σμίγω τα φρυδια προσπαθώντας να θυμηθώ. πότε πήγα σε αυτή την τσαγιερί? με ποιον ήμουν? τι σκεφτόμουν τότε? πότε πέρασα απο τιν αττική οδό? πότε αγόρασα σάλτσα σόγιας? έχω σάλτσα σόγιας μέσα? μα καλά τί σκεφτόμουν.

αγαπάω τις αποδείξεις. χαίρομαι πολύ που τις μαζέυω. μου θυμίζουν πόσο τυχερή είμαι. πολύτιμα προσωπικά δεδομένα στιγμών που πέρασαν χωρίς να τις έχω δεδομένες.

Dead Can Dance - ο πεινασμένος (για 90s μουσική) συναυλίες ονειρεύεται

2010-09-01T14:39:00.001+03:00

Στο όνειρο μου άκουγα συνεχώς το Papua New Guinea των The Future Sound of London και ξύπνησα με μια επιθυμία να δω τους Dead Can Dance (!) -το κομμάτι έχει samples του "Dawn of the Iconoclast" αλλά πέρα απο αυτό τελιτσες...-

Ο Brendan Perry μιλάει για DCD άλμπουμ μέσα στο 2011 και ενδέχεται να τον δούμε γρήγορα και πάλι απο κοντά εις την Ελλάδαν, αλλά μέχρι να μάθουμε καμία σίγουρη πληροφορία ας ακούσουμε το enigma of the absolute

το ένα ευρώ

2010-08-28T10:04:00.001+03:00

μαραθώνος 8 παρά το πρωί της Παρασκευής. 10 ευρώ μόνο. η πρωτόγνωρη επιμονή του νεαρού άντρα στο βενζινάδικο να κοιτάξει τον αέρα στα λάστιχα. το ντροπαλό μου ναι. το χαμόγελο του όταν αντί για 33 είχα πίεση 23 (allhailEris). το ένα ευρώ που είχα διαθέσιμο για να τον ευχαριστήσω για τον κόπο του. η αίσθηση οτι οδηγώ καινούριο αυτοκίνητο. αισθητά καλύτερο φρενάρισμα. η υπόσχεση να ελέγχω τον αέρα. σκέψεις για μεγαλύτερη κατανάλωση βενζίνης. παιδί που πετάγεται στη λεωφόρο ενώ κάνω υπολογισμούς μέσα σε ένα νυσταγμένο ακόμη κεφάλι. έγκαιρο φρενάρισμα χάρη στον αέρα. μούδιασμα. η αίσθηση οτι με πονάει η αγκαλιά μου.

η αγάπη για τον ξένο αυτό άνθρωπο. το ευχαριστώ που δεν φτάνει. το ένα ευρώ.

η φαντασία και η δημιουργικότητα...

2010-08-21T21:04:00.001+03:00

αν τελικά δεν περνάνε μέσα απο την μέθοδο και την ουσιαστική θέληση, δύσκολα οδηγούν στην αλλαγή...

"Do What Thou Wilt" έλεγε ο Crowley και απο την ώρα που άρχισα να καταλαβαίνω "κάπως" τι εννοεί οταν μιλάει για τη Θέληση, άρχισα να βλέπω πολλά απο τα στραβά των δικών μου (μη) αποφάσεων και κυρίως τη στραβή πορεία ορθών μου αποφάσεων.

Πρέπει Και να Θέλεις αλλά Και να Κάνεις.

Και αυτό το "πρέπει" που τόσο κατακρίνω και τόσο ακολουθώ, με φέρνει στην επιστημονική μέθοδο που έχω ακολουθήσει στη δουλειά μου και προσπαθώ να ακολουθήσω και στα καθημερινά μου διλήμματα.

Η επιστημονική μέθοδος και γενικότερα η επιστημονική σκέψη φαίνονται στον καιρό της άσκοπης υπερταχύτητας, ο μόνος δρόμος γόνιμης λειτουργίας της σκέψης μας. Με μέθοδο, επιμονή, φαντασία αλλά και διάθεση αλλαγής και τρικλοποδιάς όλων των πιστεύω μας αν το ανατρεπτικό αποτέλεσμα το απαιτήσει ή αν η διαδικασία που επιλέξαμε φανεί λανθασμένη. Σε αυτούς τους καιρούς που τύχαμε να ζούμε, ο επίμονος βρίσκει ευτυχία και ο απόλυτος κοπανάει το κεφάλι του στον τοίχο.

Δύσκολο να διακρίνω τη γραμμή ανάμεσα στο "ξέρω", στο "νομίζω οτι ξέρω" και στο "ας προσπαθήσω να δω εάν ισχύει και κάτω απο ποιες προϋποθέσεις". Και αυτό που αναρωτιέμαι είναι το αν τελικά γίνω απόλυτη στο να μην είμαι απόλυτη, σαν αλλαζονικός σίγουρος Βούδας, υπάρξω σαν αοριστία μέσα στα κεφάλια αυτών που με αγαπούν και θέλησαν να μου αφιερώσουν κομμάτι απο τον πολύτιμο χρόνο τους...

«Στην επιστήμη συμβαίνει συχνά να πει ένας επιστήμονας “Ξέρεις, αυτό είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα· η θέση μου ήταν λανθασμένη”, και τότε αλλάζει πράγματι γνώμη και δεν ξανακούς ποτέ την παλιά αντίληψη από αυτόν. Πραγματικά το κάνουν. Δεν συμβαίνει τόσο συχνά όσο θα έπρεπε, επειδή οι επιστήμονες είναι άνθρωποι και η αλλαγή πολλές φορές είναι οδυνηρή. Αλλά συμβαίνει κάθε μέρα. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στην πολιτική ή στη θρησκεία.»

Carl Sagan (1934–1996)

Passenger Aleph in Name - Current 93

2010-08-17T13:38:00.000+03:00

"The Moon is dead - long live the Moon"

απο το φετινό "Baalstorm, Sing Omega" των Current 93, το τρίτο μέρος της "Αποκαλυπτικής" τριλογίας του David Tibet. Οι Current 93 για άλλοι μια φορά σχεδιάζουν σύμβολα στο κεφάλι μου...

Another Day

2010-08-08T01:03:00.000+03:00

Είναι που τραγούδια σαν και αυτό με κάνουν να θυμάμαι ποιά είμαι:

και δεν ξεχνιέμαι μωρέ...

p.s. πάρτε το και όπως το μάθαμε οι νεότεροι (λιζ σε αγαπάω) για να έχετε

"Κάνω ότι θέλω, είμαι ένας αναρχικός των συμβόλων..."

2010-07-25T15:35:00.000+03:00

Νίκος Καρούζος

Goodnight Ladies

2010-07-19T22:18:00.002+03:00

post samothraki mood

Οξεία Wiiτιδα

2010-06-10T12:22:00.000+03:00

"Και ξυπνάω ένα πρωί γιατρέ με σοβαρούς πόνους στον ώμο. Πήγα να στηριχτώ απο το κρεβάτι και ούρλιαξα σου λέω. Πάω να βγω στο σαλόνι, τι να δω... σπασμένα λαμπατέρ, ρημαγμένος ο φίκος δίπλα στην tv. Μην έχω διχασμένη προσωπικότητα, μην μπήκαν ληστές χτες βράδυ και μου τραβήξαν και τον ώμο? πες μου γιατρέ τι έχω..."
"εχεις wii..."
"ε... ναι..."
"ε, αυτό έχεις. Ιbubrofen για μια εβδομάδα και αποχή απο τοWii. Α.. και άμα έχεις και guitar hero τώρα καταλάβαμε γιατί πόναγε ο καρπός σου..."

"ε...ευχαριστώ γιατρέ.. τίποτε άλλο?"
"ναι.. μήπως μπορείς να μου δανείσεις το Rock Band 2 όσο θα απέχεις?"

ναι κυρίες και κυρίες, καταχωρήθηκε σαν ασθένεια στο New England Journal of Medicine: Acute Wiiitis

...absolutely no regrets

2010-06-09T17:59:00.004+03:00

όλοι έχουμε τις μουσικές μας αμαρτίες και οι πολύ δικοί μου άνθρωποι ξέρουν οτι έχω ένα θεματάκι με τη Lady Gaga επειδή μου θυμίζει πολύ 90s, καλή 90s, όταν ήταν όλα στο πρώτο ξεπούλημα και δεν το ξέραμε ακόμη και τη βλέπω και τη χαίρομαι. Προσέξτε πως το τελευταίο της σόνγκι/κλιπ Αλεχάντρο:

μου θυμίζει ΤΡΕΛΑ

ΚΑΙ

με έναν δικό της όμως αέρα και ενώ δεν διστάζει να τσαλακωθεί όπως ακριβώς η:

je je suis libertine!

Παμε Ισλανδία

2010-06-03T15:01:00.000+03:00

απλά θέλω να βρεθώ εκεί ΤΩΡΑ...

Inspired by Iceland Video from Inspired By Iceland on Vimeo.

Παγκόσμια Xορηγία / global patronage - εναλλακτικός τρόπος χρηματοδότησης ψηφιακών έργων

2010-05-31T14:44:00.003+03:00

Φαίνεται οτι όποτε μιλάμε για downloading, πνευματικά δικαιώματα καλλιτεχνικών/ψηφιακών έργων και χρηματοδότηση και εταιρίες και δωρεάν/ανοιχτά business plans αυτό που πάντα μας κάνει να κουμπωνόμαστε είναι το εξής "οκ, δωρεάν μουσική/ταινίες, θάνατος στις εταιρίες και την άδικη δέσμευση των δημιουργών μεσα απο copyrights κτλκτλ" αλλά ο καλλιτέχνης (ή ο προγραμματιστής αν δεν τους θεωρείς καλλιτεχνάρες:-) και όσοι δούλεψαν για τη δημιουργία του έργου, πως θα χρηματοδοτούνται αν τους βγαλουμε έξω απο το εμπορικό κανάλι?

"Well get a day job" ήταν η χαριτωμένη απάντηση του Richard GNU Stallman στην εξαιρετική ομιλία του στο B-FEST, όταν κάποια στιγμή ρωτήθηκε απο έναν προγραμματιστή απο το κοινό: "ΟΚ όλα καλά να μην δουλέψω για εταιρίες που θα ζητάνε χρήματα για το λογισμικό που θα φτιάξω και δεν το αφήνουν ανοιχτό προς χρήση και διαμόρφωση, αλλά... πως θα πληρώνομαι?"
Και την αποκάλεσα χαριτωμένη γιατί ναι μεν ήταν οκ για να γελάσουμε εκείνη τη στιγμή αλλά δεν αποτελεί λύση καθώς η μέρα έχει 24 ώρες και εμείς δεν θέλουμε να δίνουμε τα 2/3 για να κάνουμε 2-3 διαφορετικές δουλειές. Με τη λογική δε του Stallman το να πληρώνεσαι απο "άνομες" ψηφιακές επιχειρήσεις είναι λάθος και "no, no", αλλα το να πληρώνεσαι απο άνομες "αναλογικές" επιχειρήσεις για να υποστηρίξεις τις ψηφιακές σου δημιουργίες είναι αμεμπτό?! Και τελικά το θέμα κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι να μην είναι ο εργαζόμενος και ο καταναλωτής υπο εκμετάλλευση/ομηρεία.
Πιο πριν όμως ο ίδιος ο Stallman είχε δώσει μια εξαιρετική λύση, αναφερόμενος στο Global Patronage. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, τα ψηφιακά έργα (Mp3s, movies, digital pics βιβλία, software, information services κτλ) είναι δωρεάν, ανοιχτά προς χρήση και μετατροπή και ο χρήστης πληρώνει ένα χρηματικό ποσό είτε μέσω φορολογίας ή μέσω του ISP του ή με το πάτημα ενός κουμπιού, το οποίο διανείμετε στους ΙΔΙΟΥΣ τους καλλιτέχνες, δημιουργούς, συγγραφείς, software creators της επιθυμίας του!
Υπάρχουν πολλά schemes, ένα μιλάει για συγκεκριμένο ποσό το οποίο θα πληρώνει ο χρήστης, άλλο οτι ο ίδιος ο χρήστης επιλέγει πόσο και εάν θέλει να πληρώσει ΑΝΩΝΥΜΑ πατώντας ένα κουμπί το οποίο θα βρίσκεται για παράδειγμα στον music/movie player ή στον e-reader του κτλκτλ (τεράστιο θέμα αυτό το ανώνυμα, καθώς αυτή τη στιγμή μέσα απο τις πιστωτικές μας και το σημερινό e-shopping παρέχουμε πληροφορίες για το τι μας αρέσει/αγοράζουμε/πιστεύουμε).
Με αυτό τον τρόπο ο καθένας απο εμάς γίνεται αυτόματα ουσιαστικός υποστηρικτής των καλλιτεχνών/δημιουργών που του κάνουν τη ζωή καλύτερη, ευκολότερη και πιο ευχάριστη, αγνοώντας τους μεσάζοντες και διανέμοντας δίκαια τα χρήματα σε αυτούς που δημιουργούν και δεν δίνει τα χρήματα του σε άσχετους super-stars, εταιρίες και διαφημιστές οι οποίοι δεν μεταφέρουν ποσό στον αρχικό δημιουργό. Γινόμαστε μαικήνες/πατρόνοι/υποστηρικτές των ανθρώπων που θαυμάζουμε και όχι των εταιριών που εκμεταλεύονται τη δουλειά τους. Ποιος απο εσάς δεν θα πατούσε το κουμπάκι μετά απο ένα εξαιρετικό σόλο στην κιθάρα ή αφού έχει δει μια ταινία που του έφτιαξε τη μέρα ή αφού διάβασε ένα εκπληκτικό άρθρο?! Εγώ πάντως θα το έκανα...

Δείτε περισσότερα και καλύτερα στο http://www.mecenatglobal.org και στο http://www.gnu.org/philosophy/freedom-or-copyright.html και στο itu.int

Scarlet Woman - Η Αγία Πόρνη Παντρεύεται - Ιερός Γάμος vol 2

2010-05-18T00:28:00.005+03:00

Στον υπέροχο πίνακα που βλέπετε αριστερά "Fourth Gate: Sacred Marriage" απο την Inanna McGrow η καλλιτέχνης χαρτογραφεί το θέμα του Ιερού Γάμου. Και ενώ αρχικά τον θεώρησα σαν μια παγανιστική απεικόνηση της ένωσης θηλυκού αρσενικού, το όνομα της δημιουργού και μια προσεκτική ματιά στο website της, μου συνέδεσε την Σουμεριακή θεότητα ~~Ιναννα~~ ένα επίσης υπέροχο ποστ στο κάτω μέρος του κειμένου, με την Ιερή Πορνεία και τον Ιερό Γάμο.

Στην μικρή μου έρευνα σχετικά με την έννοια της Scarlet Woman - Ιερής Γυναίκας - Πόρνης κτλ βρήκα αυτό το ενδιαφέρον κείμενο της Johanna H. Stuckey, "Sacred Prostitutes" (μετεφρασμένο ένα κομμάτι του στα ελληνικά εδώ), το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ μιλάει για τη σημασία που είχε ο ρόλος της γυναικείας σεξουαλικότητας στις ιερές τελετές. Μιλάει τόσο για την κοινωνική, θρησκευτική, τελετουργική σημασία της "ιερόδουλης" στις αρχαίες κοινωνίες, για το διαχωρισμό επαγγελματίας πόρνης και ιέρειας και καταλήγει στον "Ιερό Γάμο" στον οποίο θα ήθελα να σας μεταφέρω για λίγα λεπτά. Μεταφέρω τρόπος του λέγειν καθώς κάποιοι λένε οτι οποιαδήποτε περιγραφή είναι αδύνατη καθώς δεν συμμετείχαν άνθρωποι σε αυτή την τελετή, αλλά καθαγιασμένα αγάλματα. Αλλοι μελετητές επιμένουν οτι η γυναίκα που συμμετείχε στην τελετή ήταν Ιέρεια και αποτελούσε μέσο για την εμφάνιση της Θεάς. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.

Μεταφερόμαστε στην αρχαία Μεσοποταμία την πρώτη νύχτα του νέου χρόνου, τη νύχτα της εαρινής ισημερίας, οπου ο (πρώην βοσκός και νυν) θεός Dumuzi ενώνεται με την Nin.Dingir/Inanna στην απόλυτη πράξη γονιμότητας. Την τελετή αυτή επαναλαμβάνει ένας επιλεγμένος νέος (αργότερα όταν άλλαξαν οι κοινωνίες, ο καινούριος βασιλιάς) με μία Ιέρεια, την Ιερή Πόρνη. Βρίσκουμε τον όρο Ιερή Πόρνη σε αρκετά κείμενα, όρος που χρησιμοποιείται περιγράφοντας μια γυναίκα μεγάλου κύρους και εμπειρίας, ικανή να πέσει σε έκσταση και να γίνει το μέσο για να περάσει η γονιμότητα και η δύναμη της Θεάς στον βασιλιά.

Την έννοια του "Ιερού Γάμου" τη βρίσκουμε σε πολλές πολλές θρησκείες σαν μέσο γονιμότητας και σύνδεσης με τη Μεγάλη Θεά, θεογονονίας, επιβολής εξουσίας σαν κληρονομικό-θείο δικαίωμα (η θεά κάνει παιδί με τον θνητό νομιμοποιώντας την εξουσία του - βλ. σύγχρονο αυτοκράτορα Ιαπωνίας κοκ), θα τολμούσα να πω σε όλες αλλά δεν γνωρίζω όλες τις θρησκείες. Και εάν επιμένετε οτι στη Χριστιανική Θρησκεία οποιαδήποτε σχέση με σεξ, ιερές γυναίκες, ιέρειες κτλ είναι πράγματα του Σατανά κτλ, ψάξτε λίγο για τους Γνωστικούς, τις πρακτικές τους, τις γυναίκες ιερείς και την ένωση του Ιησού με τη Σοφία - Μαρία Μαγδαληνή. Α, και επίσης το γεγονός οτι την Ιναννα την αποκαλούσαν "Αγία Παρθένα". Βέβαια όλα αυτά πριν έρθει η Τάξη και τα βάλει όλα σε τάξη με συνοπτικές διαδικασίες...

Το αν τα κατάφερε όμως είναι άλλο πράγμα, γιατί ακόμη και έξω απο την επίσημη θρησκεία η έννοια της ιερής ένωσης ανάμεσα σε θεούς ή σε θνητούς που παίρνουν θεική δύναμη μέσα απο την ερωτική ένωση υπάρχει παντού. Πέρα απο συγκεκριμένες τελετές ο όρος εμένα πάντα μου φέρνει στο νου αλχημικά-Jung-ικα αρχέτυπα. Συγκεκριμένα ο "Ιερός Γάμος" είναι το έκτο στάδιο για τη δημιουργία της Φιλοσοφικής Λίθου και ο Jung τον αναφέρει στο "Symbols of Transformation" του. Εκεί ειδικά ο Jung συνδέει άμεσα τον Ιερό Γάμο με τη συγχρονικότητα και μάλιστα σαν αρχετυπική εκδήλωση της Θεϊκής Δύναμης μέσα μας και συγκεκριμένα την ένωση του Εγώ με το αρχετυπικό εσωτερικό μας Αντίθετο (το εγώ με την Anima κτλ). Όμως, μέσα απο κείμενα φαίνεται οτι το πηγαίνει αρκετά βήματα παραπάνω περιμένοντας μια καινούρια (αλχημική?) γέννηση μέσα απο αυτή την ένωση και δεν μένει μόνο στην περιγραφή της σύνδεσης ψύχή-σώμα-συγχρονικότητα. Αν απο τη Θεία Ένωση περιμένει κάτι Ιερό Καινούριο αυτό δε μας θυμίζει την τελετή για το Moonchild του Crowley? απλοϊκό? ίσως... θα το ψάξω...

update: ένα εξαιρετικό post για την Ινάννα θα βρείτε εδώ "Η Επουράνια Πόρνη"

Scarlet Woman - Η Αγία Πόρνη vol 1

2010-05-17T20:05:00.002+03:00

H Scarlet Woman την οποία "κάλεσε" ο Jack (John/Marvel) Parsons σαν αποτέλεσμα της μαγικής διεργασίας (ίσως πρακτικό ή τελετουργία να ήταν πιο κατάλληλοι όροι) Babalon Working, ήταν η ηθοποιός/καλλιτέχνης Marjorie Cameron η οποία εμφανίστηκε (?!) στο σπίτι του Parsons αμέσως μετά το τυπικό.

Η Cameron δέχτηκε να βοηθήσει τον Parsons και τον Hubbard (στην προ-σαιεντολογια εποχή, δεν του βάζω λινκ με εκνευρίζει ασύστολα) στην προσπάθεια του να αναπαράγει το Moonchild δηλαδή να φέρει στον κόσμο απο την Scarlet Woman ένα «στοιχειακό» παιδί με άμωμη σύλληψη ακριβώς όπως το περιγράφει ο Crowley στο ομώνυμο μυθιστόρημα του (Aleister Crowley (1917) Moonchild, Publisher, Mandrake Press), κάτι για το οποίο ο Crowley φαίνεται να διαφωνούσε.
Το τελετουργικό πραγματοποιήθηκε με επιτυχία (σύμφωνα πάντα με τους συμμετέχοντες τους οποίους ο Crowley πέρασε γενεές 14) και λίγο αργότερα η Cameron και ο Parsons παντρεύτηκαν.

Στην παρακάτω ταινία του σκηνοθέτη Kenneth Anger - Inauguration of the Pleasure Dome (1954) η ίδια η Cameron υποδύεται την Babalon/Scarlet Woman (με την οποία είχε ταυτιστεί απο την αποκρυφιστική κοινότητα της εποχής)

στην ίδια ταινία εμφανίζεται και η Anais Nin σαν Αστάρτη και οι Θελεμιτικές αναφορές δίνουν και παίρνουν.

Περισσότερα άλλη φορά...

δε χωράς πουθενά - προσχήματα τέλος

2010-05-07T14:23:00.004+03:00

Που λές,
θυμάμαι σαν όνειρο πολλά χρόνια πίσω, στα λυκειακά χρόνια, που τα είχα βάλει με τη φιλόλογο και της τα έσουρα κανονικά μπροστά στην τάξη, όταν ένιωσα οτι αδικούσε μια συμμαθήτρια σε μια πολιτικοκοινωνική συζήτηση απο αυτές που αρχίζαμε στο τέλος της ατέλειωτης έβδομης ώρας μπας και χάσουμε μάθημα.
Ούτε που θυμάμαι τι λέγαμε, περάσαμε σε θέματα γενιάς και δικαιωμάτων και αντίδρασης αλλά κάπου στράβωσε το τυπικό μπλαμπλα ανταλλαγής τσιτάτων και άρχισε προσωπική επίθεση απο την έρμη τη φιλόλογο στην αριστερίζουσα κοπελούδα. Θίχτηκα που της έκανε προσωπική επίθεση και ας μη συμφωνούσα με τα όσα έλεγε ακριβώς, σήκωσα το χέρι.
Αφού έγινε μια δραματική διακοπή ρεύματος κατα την οποία η προσβεβλημένη κοπελούδα δεν μπορούσε να αναπνεύσει, τόλμησε η γυναίκα να μου πει να μην πάρω το λόγο μπας και ηρεμίσουν τα πνεύματα. Ρουτζώνω, κατεβάζω το κεφάλι και νιώθω μουγκή.
Και εκεί είναι που έρχεται το ρεύμα, σηκώνω το κεφάλι μου, παίρνω μια ανάσα και τα λέω όλα.
Το τι της έσουρα με τρεμάμενη φωνή δε λέγεται. Τι της είπα οτι 17 χρόνια βλέπουμε σε τοίχους, βιβλία, tv για ελευθερία λόγου αλλά στα δύσκολα μας την αφαιρούν. Τι της είπα οτι όποτε προσπαθούμε να επικοινωνήσουμε έξω απο τα όρια που το πλαίσιο θέτει μας μειώνουν για να μας θυμίσουν οτι είμαστε παιδιά και αργότερα θα μας θυμίζουν οτι είμαστε νέοι και αργότερα οτι είμαστε τι? φτωχοί, χαμηλοκώλιδες, οτιδήποτε αρκεί να δικαιολογεί στα μάτια τους το "σκάσε και άκου". Στο τέλος της πέταξα και ένα "εσείς είστε το παράδειγμα, τέτοιους ανθρώπους θα βγάλετε, φοβισμένους, κουφούς και μουγκούς. Αμα έχουμε κάτι να πούμε να μην έχουμε να το πούμε πουθένα, να μη χωράμε πουθενά".
Σιωπή απόλυτη στην τάξη. Η φιλόλογος με ανοιχτό το στόμα έμενε επίσης αμίλητη. Τα παιδιά που κάνανε tags στα πίσω καθίσματα είχαν σηκώσει τα κεφάλια σαν ζώα που μυρίζουν τον κίνδυνο και περίμεναν με τον μαρκαδόρο στο χέρι να δούνε τι θα γίνει. Η συμμαθήτρια που είχε ρίξει και μια κρίση άσθματος και ούτε με πολυσυμπαθούσε και πολύ, είχε μείνει επίσης σιωπηλή με γουρλωμένα μάτια. Εγώ κόκκινη κόκκινη παρακαλούσα να μη με πάρουν τα ζουμιά καθώς πάντα στην ένταση δακρύζουν τα μάτια μου.
Χτύπησε κουδούνι. Μάζεψα τα πράγματα μου και έφυγα πρώτη απο την τάξη, με το κεφάλι αγέρωχο και την καρδιά μου στην Κούλουρη καθώς δεν είχα συνηθίσει να τραβάω τα φώτα της προσοχής και μάλιστα έτσι. Η καθηγήτρια πήρε μετά απο δύο εβδομάδες τηλ σπίτι για να μιλήσει με τη Μαμα Νίκη για το συμβάν και σε μισο απολογητικό μισο παραπονετικό ύφος να της πει αυτό που τόσοι καθηγητές και δάσκαλοι της είχαν πει "εξαιρετικό παιδί, με τρομερό ήθος, συγχαρητήρια... αλλα πώς την αντέχετε?". Την εκτίμησα τρομερά για αυτό αλλά πήρα μια πρόγευση της επόμενης ζωής μου. Αγέρωχη έξοδος με την ψυχή στην Κούλουρη και πίσω μου απορημένο πλήθος για το τι με έπιασε και ποιός θα με αντέξει.
Πέρασαν πολλά χρόνια. Απο τότε πήρα ξανά το μέρος αυτών που ένιωθα οτι είναι αδικημένοι και ας μη συμφωνούσα μαζί τους, αλλά συνήθως μέσα μου το βούλωνα όταν ένιωθα για μένα την αδικία. Απλά ένιωθα παράπονο και παράπονο και παράπονο γιατί κανένας δεν αντέχεται όταν έχει μέσα του το παράπονο του κόσμου όλου κυρία Νίκη. Και στα 17 είχα απέναντι μου τα μαλακά αυτιά των καθηγητών, των υπομονετικών γονιών και των εύπλαστων φίλων. Στα 27 μου είχα απέναντι μου τρύπια αυτιά και μεγάλα εγώ και το δικό μου είχε αρχίσει να ξεφουσκώνει απο καιρό.
Μεγαλώνοντας το βούλωσα και εγώ που λες και σε προσωπικό και σε κοινωνικό επίπεδο και ακόμη και στις πορείες που κατέβαινα δεν φώναζα συνθήματα γιατί είτε δε συμφωνούσα με αυτά, είτε έβλεπα οτι δεν σήμαιναν τίποτε, είτε γιατί η φωνή μου δυνατή έξω απο το κεφάλι μου πλέον μου φαινόταν ξένη. Περπατούσα με το πλήθος απο μπλοκ σε μπλοκ, ρουφούσα την ένταση του και μετέφερα μετά τις εντυπώσεις μου νιώθοντας οτι όχι δεν είχα κάνει πάλι το καθήκον μου. Μουγκή και κουφοί...
Το Δεκέμβρη πάλι έτρεξα έξω σαν να μην έχω που να πάω. Γέμιζα εικόνες απο βία και οργή και αδικία και δε φώναζα. Εσπρωξα μπάτσους, τραβολόγισα πιτσιρίκια με βαριοπούλες, μάλωσα με όσους αγαπούσα για την καταστροφή. Η Μαμά νίκη δεν πίστευε όσα έλεγα για τους κουρδισμένους άχρηστους μπάτσους, οι φίλοι δεν συμφωνούσαν με όσα έλεγα για το μη δημιουργικό χάος της τυφλής καταστροφής. Ημουν μουγκή και ήταν κουφοί. Με τα προχθεσινά γεγονότα του Μαίου ένιωσα οτι πλέον δεν μπορώ να μιλήσω. Οχι γιατί έχασα το θάρρος μου όταν πάλι αναίτια μας ρίξαν χημικά και πήγαν να μας πατήσουν με τις μηχανές, όχι γιατί χτύπησα απόγνωση όταν έφερα τον εαυτό μου στη θέση όσων πνιγήκανε απο τον καπνο και το μίσος, ούτε καν επειδή έχασα κάθε ελπίδα οταν τα μετέφερα και πάλι δεν με πιστεύανε, δεν θέλανε να με πιστέψουν. Κατάλαβα οτι απλά αυτό που είχα πει τότε στα 17 μου ήταν η αλήθεια μου. Δε χωρούσα πουθενά και δε θα με άντεχε κανένας. Ούτε με τους κλασμένους μπάτσους, ούτε με τους ευθυνόφοβους πολίτες/πολιτικούς, ούτε με τους καμένους τραμπουκους, ούτε με το χοροπηδηχτό πλήθος, ούτε καν με τους μαχητικούς μου φίλους που μιλάνε και ανθίζει ο κόσμος απο ελπίδα, αλλά ούτε και με τους άλλους τους απογοητευμένους φίλους, αυτούς που ελπίζουν σε μια απόλυτη L'Oreal καταστροφή επειδή μας αξίζει για να ξεβρομίσει ο τόπος.
Κανένα πρόσχημα πλέον, ούτε για τους έχοντες εξουσία/όπλα/ελπίδα ανάκαμψης, αλλά ούτε και για μάς που τρομάζουμε μην και δεν μπορούμε πια να ταξιδεύουμε σε άλλα μέρη, μας πάρουν τα λάπτοπ και μας φάνε τα κουφά μας αυτία οι πιο πεινασμένοι. Αν ο Δεκέμβρης έλεγε με οργή ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ - ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ αυτός ο Μάης μας έσκασε στα μουγκά και κουφά μας μούτρα το ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ ΤΕΛΟΣ - ΖΩΗ ΔΑΝΕΙΚΗ.
Και δεν πειράζει τελικά αν δε με αντέχει κανείς και δεν τρέχει μια αμα δεν θέλω να ενώσω τη φωνή μου με κανέναν μέχρι να με αντέξει. Γιατί πάντα ακούγεται παράταιρη η δυνατή φωνή όταν δεν προέρχεται απο το κεφάλι μου. Και είναι εντάξει να φεύγω με αγέρωχο βήμα και ας πηγαίνει η καρδιά μου στην Κούλουρη για το κόστος. Και όταν αποφασίζω να μείνω να ξέρω οτι μένω με σιγουριά, για τη φωνή στο κεφάλι μου και για όλα τα μεγάλα και ωραία λόγια που κάνουν τα μάτια μου να λάμπουν όταν τα βλέπω στους δρόμους να τρέχουν. Και άμα δεν υπάρχει το εμείς γιατί μια διακοπή ρεύματος στο λύκειο, ή μια διακοπή παροχών τώρα τους αποπροσανατολίσει σαν τα ζωάκια που τα χτυπά το φως του αυτοκινήτου πριν τα χτυπήσει, δεν πειράζει. Ακόμη καλύτερα. Ισως εγώ, ίσως εσύ αναγκαστείς να σηκώσεις το κεφάλι ατομικά, με δικό σου κόστος και να αποχωρίσεις αγέρωχα και με την καρδιά στην Κούλουρη. ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ ΤΕΛΟΣ

Μηλόπιτα της Μαμάς

2010-04-26T00:21:00.002+03:00

ή αλλιώς το πανεύκολο γλυκό του σατανά καθώς είναι η απόλυτη γλύκα. Σας το λέω οτι και θα τρώνε όλοι αναστενάζοντας για τη διατροφή που πετάνε με χαρά στα σκουπίδια, και δε θα βγάζετε νόημα απο τους μουρμουροαναστεναγμούς ευχαρίστησης.

e-Λυκά
4 μεγάλα μήλα
4 αυγά
1 κούπα αλέυρι που φουσκώνει μονο του
2 κούπες ζάχαρη
μισό βούτυρο
1 κουταλιά σούπας κανέλα
όσα καρύδια θέλετε
οσες σταφίδες θέλετε

φούρνος προθερμασμένος στους 200
μίξερ
ταψάκι μεσαίο

Παρασκευή (και σάββατο)

Καθαρίζετε τα μηλαράκια και τα κόβεται σε ροδέλες.
Λιώνετε το βούτυρο μέσα στο ταψάκι βάζοντας το στο φούρνο (στους 200).
Βάζετε στο μίξερ (ή χτυπάτε στο μίξερ χειρός ή στο χέρι άμα είστε και οι πρώτοι) τα 4 αυγά και τη 1 (μόνο τη μία) κούπα ζάχαρη. Μόλις γίνει σαν κρεμούλα βάζετε και το αλεύρι και χτυπάτε μέχρι να γίνει χυλός/ζύμη.
Βγάζετε το ταψάκι με το λιωμένα πλέον βούτυρο και βάζετε μέσα την κανέλα και την άλλη κούπα ζάχαρη τα οποία τα απλώνετε μέσα στο λιωμένα βούτυρο
Προσθέτετε τα μήλα σε μια στρώση αν είναι δυνατόν και ανάμεσα στα κενά που θα έχουν οι ροδέλες βάζετε τις σταφίδες, τα καρύδια, και σπασμένα κομμάτια μήλου. προσθέτετε αν θέλετε και άλλη κανέλα
Στρώνετε τη ζύμη που έχετε πάνω στο ταψάκι και το βάζετε στο φούρνο για 45 περίπου λεπτάκια (πάνω κάτω)

ΚΑΙ όταν είναι πλέον έτοιμο το αναποδογυρίζετε σε μία πιατέλα και...

καλή όρεξη και καλά να πάθετε...
Παίξτε με τις αναλογίες (π.χ. λιγότερη ζάχαρη για να σας βγει λιγότερο κόλαση ή ολόκληρο βιτάμ για τον απόλυτο πανικό στο παντεσπάνι) αλλά όπως και να έχει είναι πανεύκολη και υπέροχη.

~~Α φωτογραφία δεν έχω γιατί δεν μένει ποτέ :-D~~
απο 2 μηλόπιτες έμεινε μόνο αυτό:

ჱܓEwige Blumenkraft ჱܓ

2010-04-09T23:09:00.000+03:00

eternal flower power επειδή κυλιόμαστε στους αγρούς
αφού περπατήσουμε για ώρες στην πόλη
που αργεί να νυχτώσει
και για τα πιο περίεργα πράγματα σε γλώσσες νέες μιλάμε
και οι μουρτζούφλιδες της πόλης σχεδόν χαμογελάνε
ή τουλάχιστον δεν τους βαστά να μας κοιτάνε
και οι πιο υπέροχοι άνθρωποι στον αέρα σε χιλιάδες χρώματα σκάνε
για αυτό eternal flower power

Εβδομάδα Ειδικής Αγωγής

2010-04-09T22:42:00.000+03:00

Ακούσατε ακούσατεεεεε!

Αυτή την εβδομάδα έεεεχουμε πολύ τρεχάλα όσοι ασχολούμαστε με ειδική αγωγή, νέες τεχνολογίες κτλ καθώς θα έχουμε δύο σημαντικά συνέδρια. Όσοι πιστοί προσέλθετε:

website του Β' Πανελλήνιου Συνεδρίου Ειδικής Αγωγής" 15-18 Απριλίου 2010

ανάρτηση του Noesi για το Δ’ Ελλαδοκυπριακό Συνέδριο - ” Στο δρόμο για το σπίτι μου 15-16 Απριλίου”

για ένα μαγικό λόγο και τα δύο γίνονται αυτή την εβδομάδα σε κοινές ημερομηνίες... [πολλές τελίτσες και νεύματα και γκρίνιες πολλεέεεες γκρίνιες καθώς 23 άτομα είμαστε και πρέπει να καλύπτουμε ο ένας τον άλλο και θα τρέχουν οι γονείς πέρα δώθε και άαααλλλεεες γκρίινιεες και σηκωμένα φρυδάκια...]

Cake (κέκι) Λιζάκις - Brownies Μαράκιου

2010-03-22T22:51:00.004+02:00

Οι σοβαροί άνθρωποι λένε οτι του ενός τα σκουπίδια είναι του αλλουνού ο θησαυρός. Εγώ πάλι λέω οτι του Λιζακίου το κέκι είναι της Μαρίας το μπράουνι. Όπως και να έχει είναι παν-εύκολο και παν-νόστιμο και το ζήτησε το ΑρετοΞωτικάκι στην ξενιτιά οπότε:

e-Λυκά
200gr κουβερτούρα Nestle Noir
125gr βούτυρο Βιτάμ
100gr Lacta σοκολάτα
150gr ζάχαρη μαύρη
4 αυγά
100gr αλέυρι πορτοκάλι φαρίνα (ναι υπάρχει και το βρίσκεις παντού)
2 βανίλιες
x-tra ξύσμα πορτοκάλι άν σας αρέσει

έχετε δίπλα σας ένα μπενμαρί, ένα μπολ ΜΕΓΑΛΟ, ένα μπολ μικρό, ένα βουτυρωμένο ταψάκι και ένα μιξεράκι. Ααα και έναν φούρνο...

Παρασκευή και Σάββατο

μην το ξεχάσεις! άνοιξε το φούρνο στους 220 να προθερμανθεί.
Λιώνω τη σοκολάτα και το βούτυρο σε ένα μπενμαρί (εγώ φτιάχνω αυτοσχέδιο με ένα μεταλλικό σκεύος μέσα σε ένα μεγαλύτερο με νερό που βράζει και πάντα καίγομαι εγώ αντί να καεί η σοκολάτα).
Όσο βουτάτε τα δάχτυλα σας στο μείγμα κόλαση χωρίστε και τα αυγά σε ασπράδια-κρόκους και χτυπήστε τα ασπράδια σε μαρέγκα στο μικρό μπολ.
ΌΤΑΝ λιώσει το μείγμα βουτυροκουβερτοσοκολάτα το βάζω στο ΜΕΓΑΛΟ μπολ μαζί με τη ζάχαρη και αρχίζω να ανακατεύω με το μιξεράκι. Στο καπάκι ρίχνω τους κρόκους σιγά σιγά και μετά το αλέυρι επίσης σιγάαα σιγάαα. Τέλος ρίχνω τη Μαρέγκα.
Στο βουτυρωμένο ταψάκι ρίχνεις το μείγμα και το ψήνεις για 15 λεπτά...

-=INSTRUCTION AND ADVICE FOR THE YOUNG BRIDE=-

2010-03-19T09:04:00.005+02:00

Το ακόλουθο κείμενο ειναι απόσπασμα απο το "The Madison Institute Newsletter" απο ένα τεύχος του 1894:

INSTRUCTION AND ADVICE FOR THE YOUNG BRIDE
To the sensitive young woman who has had the benefits of proper
upbringing, the wedding day is, ironically, both the happiest and
most terrifying day of her life. On the positive side, there is the
wedding itself, in which the bride is the central attraction in a
beautiful and inspiring ceremony, symbolizing her triumph in securing
a male to provide for all her needs for the rest of her life. On the
negative side, there is the wedding night, during which the bride
must pay the piper, so to speak, by facing for the first time the
terrible experience of sex.

At this point, dear reader, let me concede one shocking truth.Some
young women actually anticipate the wedding night ordeal with
curiosity and pleasure! Beware such an attitude! A selfish and
sensual husband can easily take advantage of such a bride. One
cardinal rule of marriage should never be forgotten: GIVE LITTLE,
GIVE SELDOM, AND ABOVE ALL, GIVE GRUDGINGLY.
Otherwise what could have been a proper marriage could become an orgy of sexual lust.

το τέλειο πλήρες κείμενο εδώ
το οποίο τσίμπησα απο τον *Jack Rusher* (Computer scientist, writer, fighter, musician@NYC)

We Think therefore We Are

2010-03-16T03:47:00.001+02:00

Το 2008 στο βιβλίο του 'We Think', ο Charles Leadbeater, περιγράφει με ποιό τρόπο οι νέες τεχνολογικές δυνατότητες έδωσαν νέα σημασιοδότηση στην επικοινωνία και τη συνεργασία των χρηστών.

πριν λίγες μέρες στο ΒΗΜΑ η κα Μπέττυ Τσακαρεστου, Επ. Καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο χρησιμοποιώντας σαν αφετηρία το παραπάνω έργο αναφέρει:

"Πρόκειται για «διασπαστικές» (disruptive) κοινωνικές τεχνολογίες που αναδεικνύουν ως πιο σημαντική συμβολή του κοινωνικού δικτύου όχι μόνο το μοίρασμα ιδεών ή αρχείων αλλά κυρίως το ότι διευκολύνει τους ανθρώπους να υιοθετήσουν νέες πρακτικές και ρόλους και να τους προσαρμόσουν στο δικό τους πλαίσιο και στις δικές τους ανάγκες: να μετακινηθούν από τον ρόλο του καταναλωτή (προϊόντων, έτοιμων ιδεών, έτοιμων «από τα πάνω» πολιτικών, διαμεσολαβημένης ενημέρωσης και πληροφόρησης) σε μετέχοντες στην παραγωγή συλλογικής ευφυΐας, σε συν-δημιουργούς, παραγωγούς και καταναλωτές ταυτόχρονα (prosumers), να ασκηθούν στη συνεργασία, στο φιλτράρισμα, στην επιμέλεια και την περαιτέρω διάχυση πληροφόρησης και ιδεών"

όταν πριν 3 περίπου χρόνια εντυπωσιαζόμουν απο το "the machine is US/ing us" δεν περίμενα οτι "the machine is chang(e)ing us" με τέτοιους ρυθμούς και οτι ένα φαινομενικά τόσο μοναχικό άθλημα όπως η διαδικτυακή μας επικοινωνία/δημιουργία θα οδηγούσε σε τέτοια συμμετοχικότητα...

επιστροφή

2010-03-16T03:17:00.000+02:00

Περίπου 2 και κάτι χρόνια μετά το τελευταίο μου post και ενώ έχω γράψει χιλιόμετρα offline περί online ήρθε η ώρα να επιστρέψω. Εχοντας μιλήσει/γράψει για αρκετά χρόνια σταμάτησα κάποια στιγμή να γράφω και θέλησα να ακούσω. Πόσες υπέροχες φωνές εκει έξω...

Μάθε παιδί μου γράμματα!

2007-11-05T18:19:00.000+02:00

Απο τον κύριο Michael Wesch του εξαιρετικού The Machine is us/ing us

συμβαίνουν απίστευτα πράματα και θάματα, αλλά ως συνήθως δεν μπορώ να τα γράψω τώρα και μετά δεν θα τα θυμάμαι ή δε θα έχει καμία αξία να τα καταγράψω. Να θυμάμαι οτι μου συμβαίνουν απίστευτα πράγματα, οτι δεν πρέπει να θυμώνω με τις γελοιότητες των ΝεοΕξουσιαστών και των ΜιζεροΖητούλιδων, να λέω συχνά οτι αγαπάω όσους αγαπάω... και να τρώω πρωινό :-D

-='morning Sunshine=-

2007-09-23T14:42:00.000+03:00

"I like my friends better when they're intoxicated and my man when he is not himself."

I'm not sure if there's any hope left for the Widow's Son but clearly all hope is gone for the Widow...

~Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι... Δεν κοιμότανε Ποτέ αυτή η Πόλη~

2007-05-25T09:53:00.000+03:00

Είμαι σίγουρη οτι εάν όλοι αυτοί που γκρινιάζουμε οτι κανείς πια δεν τραγουδά κανένας δε χορεύει, αποφασίζαμε να κάνουμε ένα πάρτυ στους δρόμους της πόλης, θα ήταν ίσως το καλύτερο πάρτυ που έγινε ποτέ.

Απο την άλλη βέβαια αυτοί που γκρινιάζουμε, καλά θα κάναμε να αρχίζαμε να παίρνουμε απόφαση οτι "αν δεν εκραγείς εσύ, δεν εκραγώ εγώ... αυτό το πάρτυ δεν πρόκειται ποτέ να πάρει φωτιά"...

Mikro - Αυτή η Πόλη

Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι,
δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η Πόλη

Βόλτες με φίλους, μουσική όλη μέρα
μέχρι το βράδυ αργά και ας ήταν Δευτέρα

Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι,
δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η Πόλη

Δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η Πόλη

Θέλω να χορέψουμε όπως τότε ξανά
Να εκραγούμε !

Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι,
δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η Πόλη

--------------------------------------------------------------------------------------------

σας φιλώ και σας στέλνω στο:

BookMooch είναι ένα website στο οποίο

δημιουργείς ένα profile, ανακοινώνεις μια λίστα με βιβλία που θέλεις να χαρίσεις,
άλλοι χρήστες σας τα ζητάνε,
τα στέλνετε ταχυδρομικώς,
παίρνετε πόντους,
τους οποίους εξαργυρώνεις με τη σειρά σου σε βιβλία άλλων χρηστών.

δλδ πλερώνεις μόνο τα ταχυδρομικά. Γράφτείτε και έλληνες να γλιτώσουμε τα μεταφορικά :-)

Synch Festival 2007

2007-05-13T11:28:00.000+03:00

3 Ημέρες --> 22-23-24/7

1 Χώρος --> Τεχνόπολις, Γκάζι

1 Μπερδεμένο προς το παρόν πρόγραμμα -->

Fischerspooner (Live) - US
Front 242 (Live) - BE
Method Of Defiance (Bill Laswell, Bernie Worrell, Guy Licata, Dr
Israel, Toshinori Kondo) - US
!!! (Chk Chk Chk) (Live) - US
Múm (Live) - IC
Absent Without Leave (live) - GR
AGF (Live) - DE
Alex Hacke (Einsturzende Neubauten) (live) -DE
Anna Mystic (dj set) - GR
AZA (live) - GR
Basement Freaks (dj set) - GR
Bauchklang (live) - AU
Beppe Loda (dj set) - IT
Biomass (live) - GR
Blend Sextet (live) - GR
Βonobo (live) - UK
Cayetano (live) - GR
Chateau Flight (live) - FR
Dat Politics (live) - FR
DJ Moss (dj set) - GR
Dr. Walker vs Tok Tok (live) - DE
Dread Astaire (live) - GR
EOS (live) - GR
FM 3 (live) - CN
Francisco Lopez (live) – ES
Larry Gus (Live) - GR
Leafcutter John (live) - UK
Liberto (live) - GR
Lo-Fi (dj set) - GR
Loka (live) - UK
Mark Ernestus (Rhythm And Sound) Feat.Tikiman (live) - DE
Moxie Paul (dj set) – UK
Olga Kouklaki (Live) – GR
Onur Özer (DJ set) TR
Pamelia Kurstin (live) + Theremin workshop - US
Phace & Misanthrop (dj set) - DE
Prins Thomas (dj set) - SE
Ralph Lawson (DJ set) - UK
Scratch Massive (dj set) - FR
Signal (Carsten Nicolai, Olaf Bender, Frank Bretschneider) (live)-DE
Spyweirdos / Floridis / Mourjopoulos( live) - GR
Stephen Bodzin (Live) - DE
Peaknick (dj set) - IT
The Prefabricated Quartet (live) - GR
Wighnomy Brothers (dj set) - DE

SHOWCASES:

Mutek presents:
Deadbeat (live) - CA
Guillaume & The Coutu Dumonts (Live) - CA

Max-Ernst presents:
Post Industrial Boys (Live) - GE
TBA (live) GE
Brinkmann (Live) - DE

Poeta Negra presents:
Keene (Live) GR
Neon (Live) GR
Dani Joss (Live) GR

Funxion presents:
Disphonia (Live) GR
Harris (DJ set) GR

Low Impedance presents:
Pridon (Live) GR
Tokyo Mask (Live) GR
Qebo vs Threepixels (live) – GR/ES

Best things in life are free (and online)

2007-05-09T17:34:00.000+03:00

Τελικά ότι και να λέω για τη σημασία του offline και της ζωής εκεί έξω, κακά τα ψέματα, στο online του σατανά βρίσκω χαρές, λύσεις, καλούς ανθρώπους και καινούριες ιδέες.

Τον τελευταίο καιρό η μέρα μου έχει κοπεί στα 4. Kαι Εννοώ 4 σημεία του ορίζοντα καθώς γυρίζω όλο το λεκανοπέδιο από δουλειά σε δουλειά και από πείραμα σε πείραμα. Εργάζομαι πολύ, γκρινιάζω πολύ, αγχώνομαι πολύ, κουράζομαι πολύ, γκρινιάζω πολύ, α το ξαναείπα αυτό… anyway…

Όλοι έχουμε μέρες, εβδομάδες, δεκαετίες σαν και αυτές. Το θέμα είναι ότι αρκεί κάτι μικρό, ένα γύρισμα του κοσμικού κουμπιού, μια αναπάντεχη χαρά για να πάρεις ανάσα. Αυτή την εβδομάδα η αναπάντεχη χαρά ήταν ένα δέμα. Ένα χαρτονένιο κουτί που ήρθε από ΝΥ και είχε μέσα τη χαρά μιας ολόκληρης εβδομάδας.

Είχε σαπούνια γλυκερίνης ειδικά φτιαγμένα για μας από τη μάγισσα-μανούλα ενός φίλου (που μας ήρθε με το CouchSurfing και αγαπηθήκαμε). Του Ανθρώπου έχει κυρίως δενδρολίβανο και καρύδα, ενώ εμένα μου έφτιαξε ένα gargoyle από λεβάντα και ένα μαγικό σαπούνι από διάφορα βοτάνια.

Το φοράω και σήμερα που έκανα διαδρομές ΗράκλειοΣεπόλιαΨυχικόΝέαΙωνίαΝέαΕρυθραίαΛαγονήσι και με κάνει να νιώθω λίγο πιο μαγική. Η Αγάπη μας κάνει να πετάμε λίγο πιο ψηλά.

Everything was beautiful and nothing hurt

2007-05-01T10:16:00.000+03:00

Kurt is up in heaven now :-D

Το Βαρόμετρο

2007-04-25T11:29:00.000+03:00

Ένα απόγευμα ο Άνθρωπος γύρισε σπίτι με ένα βαρόμετρο. Ένα αληθινό ναυτικό βαρόμετρο, φτιαγμένο να αποκαλύπτει με ακρίβεια τα τερτίπια του καιρού. Ήρθε με καμάρι στο σπίτι, μου έδωσε το όμορφο κουτί και περίμενε να το ανοίξω. Το άνοιξα. Χαμογέλασα. Είπα "α τι ωραίο". Το ακούμπησα όμορφα σε ένα τραπεζάκι και πήγα να φέρω λεμονάδα.

το αρχικό τραπεζάκι του βαρόμετρου, αυτό το χάος βλέπω όταν είμαι ξάπλα στο χαλί και διαβάζω Gaiman.

Ο Άνθρωπος έμεινε εκεί να με κοιτάζει. Κατάλαβα τι συνέβαινε όταν έπινα τις τελευταίες γουλιές λεμονάδας και αυτός ακόμη δεν είχε μιλήσει. Ο Ανθρωπος νόμιζε ότι το υπόγειο σπίτι θα γινόταν καράβι άμα είχε κάπου ένα βαρόμετρο, θα γλιτώναμε φουρτούνες και κακοτοπιές. Πήραμε το βαρόμετρο και μου εξήγησε όλες τις λειτουργίες και τη σημασία τους και μετά αρχίσαμε να το βάζουμε σε όλους τους τοίχους, σε κάθε γωνιά ενώ ο Ανθρωπος μου απαριθμούσε πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε την υγρασία σε ένα χώρο και τι κάνουν οι ναυτικοί με αυτές τις πληροφορίες.

το βαρόμετρο στην πόρτα του μπάνιου, χμ... πάλι είμαι στα όρια της σωστής υγρασίας.

Ήμουν έτοιμη να το καρφώσω σαν το πιο ακριβό κάδρο στο σαλόνι μόνο και μόνο για να τον κάνω να χαμογελάει, αλλά αρκέστηκε να το κρεμάσουμε στην πόρτα του μπάνιου. Μάθαμε ότι η υγρασία στο υπόγειο ήταν ελάχιστη και για αυτό δεν κοιμόμασταν καλά, κάναμε διάφορα μαντζούνια και από τότε κοιμόμαστε υπέροχα.

Από τότε κάθε πρωί βλέπω πως είναι η κατάσταση στην Υπόγα και ρυθμίζω ανάλογα την πορεία και το πηδάλιο. Ποτέ ξανα δεν χρειάστηκε να δω αν τα πουλιά πετανε χαμηλά για να καταλάβω ότι θα βρέξει. Και νομίζω οτι και εγώ βροχάω λιγότερο μια που το βαρόμετρο μου θυμίζει οτι δε φτάνει μόνο ένα πράγμα να είναι καλά, πρέπει να έχουμε ισορροπία και οτι οι μικρές αποκλίσεις μπορεί να είναι γοητευτικές αλλά μερικές φορές φέρνουν μεγάλες αλλαγές στα καιρικά φαινόμενα ενός Υπογείου. Και ότι τα πιο όμορφα ταξίδια δεν τα κάναμε ακόμη.

για τη Λολόνα που δεν κατάφερε να έρθει σπίτι αυτό το Πάσχα

I've gone identity mad!

2007-04-13T14:04:00.000+03:00

Στη Σερβία το κρέας είναι υπέροχο και αξιο να φαγωθεί.

Στο Sombor ενώ επέστρεφα απο το συνέδριο μέσα στο πάρκο άρχισα πάλι να νιώθω θεσπέσια.

Στο Βελιγράδι ανακαλύψαμε το ΥΠΕΡΟΧΟ Belle Epoque γεμάτο Klimt και υπέροχη Jazzoyla. Εκεί θα πιείτε τα ωραιότερα Cocktails, ήπιαμε το μισό κατάλογο και τον δοκιμάσαμε 2 φορές για να σιγουρευτούμε.

Džordža Vašingtona 2, 11000 Beograd, Srbija, tel: 011 3345.383

Στο Βελιγράδι είχα τα πιο μεθυσμένα ευτυχισμένα γεννέθλια.

Στο Βελιγράδι όταν ξεκουράζαμε τα ποδάρια μας βλέπαμε σαν τρελοί VH1.

Στο Βελιγράδι ερωτεύτηκα τον Mika είναι τόσο bubble-fredy-mercury-Θέλω-να-
σπρώχνεις-την-κούνια-μου-για-πάντα,
που δεν το έχω ξεπεράσει ακόμη.

Ο Ανθρωπος δεν το ξέρει ακόμη αλλά κάτι αρχίζει να ψιλιάζεται.

Ο Ανθρωπος κάνει σχέδια. Σχέδια για διακοπές, σχέδια για να φύγουμε, σχέδια για να μείνουμε, σχέδια σε χαρτοπετσέτες.

Εγώ κάνω κοιλίτσες και τα μόνα σχέδια που κάνω περιλαμβάνουν αεροπορικά εισιτήρια και ιδρώτα. Τί χυμό να πιώ αρχικά στον Παναμά, θα με καλοδεχτεί η ΝΥ?

Big Girls you are beautiful!!

Get your own Box.net widget and share anywhere!

Ο Neil Gaiman διαβάζει το Babycakes

2007-03-19T14:36:00.000+02:00

και προσέξτε το κοινό πως σταματάει να γελάει...

it was hard of course, but it was necessary...

Η απάντηση στην ερώτηση...

2007-03-06T20:53:00.000+02:00

Που να βρίσκεται τώρα?

είπε στο αεροδρόμιο ενώ έφερνε τις πορτοκαλάδες:
"θα έχω μαζί μου το Μπλάκμπερι για να μου στέλνεις μαιλάκια, το κινητό θα λειτουργεί συνεχώς και θα μπω και απο τα ξενοδοχεία να μιλήσουμε στο Skype"

είπα ενώ οδηγούσα στην Αττική προς Αθήνα και σκούπιζα μάτια:
"πάρε με μαζί σου και πέτα συσκευές, φορτιστές και μπαταρίες"

Είπαν οι Blue Oyster Cult
"Airplanes make strangers of us all, making distance"

Τσιμπλίτσες...

2007-03-02T19:57:00.000+02:00

που όλη μέρα δε βγαίνανε. Ούτε όταν έψαχνα επι ώρες να παρκάρω (όποτε ακούω Disneyland at Dark - Sleeping my Day away δε βρίσκω ποτέ....χμμμ), ούτε στο τρένο ενώ διάβαζα το ΘΕΟΣΤΑΛΤΟ PHD (που μου ήρθε χτες από Amazon) και έλιωνα στα γέλια, ούτε λίγο πριν συναντηθώ με τον Prof μου που τις τραβούσα λίγο πιο δυνατά.

Οι υπάλληλοι στο Δημαρχείο του Αμαρουσίου ήταν τόσο μα τόσο ευγενικοί που αυτά τα 70€ για την κλήση δόθηκαν με γέλια και χαρές ( ίσως έπαιξε ρόλο το ότι η κλήση δεν ήταν δική μου αλλά του Ανθρώπου, τα χρήματα όμως ήταν δικά μου γιατί του ξεπλήρωσα τα παπούτσια που μου χτύπησε στο ebay-----> ).

Η ζέστη ήταν τόσο δυνατή και ο ήλιος με τύφλωνε και γυάλιζαν οι τσιμπλίτσες πιο έντονα και δεν είχα τα γυαλιά μου που μάλλον τα έχασα στην Ξάνθη, καλά να πάθω μου ματιάσανε αφού τα φόραγα νύχτα μέρα με πάθος. Μπήκα σε ένα γυαλάδικο μπας και βρω εκτός πάγκου γυαλιά Jacky O όχι μυγέ όχι χοντρά όχι με χρυσάφια όχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές. Μου άρεσαν κάποια λιγάκι, μου είπαν 200€ και όταν τους κοίταξα κάπως θολά με τις τσιμπλίτσες αγριεμένες μου ψέλλισαν κάτι για νέα παραλαβή Μπέρμπερι ( μπέρι μπέρι να σας πιάσει, εγώ πάνω από 20€ δε δίνω).

Πήγα στον Prof, Μου είπε θα μου πληρώσει έξοδα για το συνέδριο στη Σερβία, οι τσιμπλίτσες ούρλιαξαν και χόρεψαν άγριο χορό. Με κέρασε και φρέσκο χυμό. Αι ρούλ. Ημουν στο τρένο και λαγοκοιμόμουν όταν μου είπαν από το φροντιστήριο ότι έχω Xtra μάθημα με έναν πιτσιρίκο σε 5 λεπτά, στην άλλη άκρη της Αθήνας. Είχα μπερδέψει ημερομηνίες κι έπρεπε να περάσω και από το σπίτι να πάρω κάποια Cd-rOm για τα παιδιά. Οι τσιμπλίτσες λούφαξαν κάτω από το βλέφαρο, μαντάρα τα έκανα. Τα προλαβα όλα και έκλεισα καινούρα μαθήματα, είπαν οτι με αγαπάνε. Αι ρουλ.

Πήγα σπίτι της μαμάς, ήταν ο παππούς μου εκεί στον καναπέ. Πόσο αδύνατος έχει γίνει, τον πήρα αγκαλιά και χωρούσε όλος μέσα. Με ρώτησε άμα τον αγαπάω, η Μαμά έβαλε τα κλάμματα, πότέ δεν τον έχει ακούσει ξανά να λέει κάτι τέτοιο. Οι τσιμπλίτσες στραφτάλισαν.

Μόλις μπήκα σπίτι, θέλω να κλάψω από κούραση μετά από τόσες ώρες μαθήματα και μιλήματα με παιδιά και γονείς. Είμαι ιδιαίτερα ευτυχισμένη και οι τσιμπλίτσες λένε ότι ο Άνθρωπος θα με πάει αύριο για βόλτες στο ήλιο στην Θάλασσα και θα κάνουμε νέους φίλους Φιλανδούς από την Τουρκία.

Θα είναι άραγε τόσο χαρούμενοι όσο φαίνονται? Θα περάσουν καλά? Τι λέτε τσιμπλίτσες?

Ιντερνετ Μεμόριαλ

2007-02-22T10:41:00.000+02:00

σήμερα σκευτόμουν αυτά

κάλλιο 5 και στο χέρι...

2007-02-21T15:23:00.000+02:00

Κουνάω τα χέρια μου τόσο πολύ, που σε ένα συνέδριο πήγα να ρίξω το μικρόφωνο. Αφού σκέφτομαι ότι τόσα χρόνια ατελείωτου μιλήματος για τα πάντα, πλέον δεν έχω τίποτε σπουδαίο να πω και απλώς προσπαθώ να τους υπνωτίσω.
Δεν μπορώ να κάνω πιπι μου άμα ακούω θόρυβο από έξω από το wc. Και μύγα να πετάει από έξω κανένα πιπί δε θα πάρει το δρόμο του. Παρόλα αυτά μπορώ άνετα να κάνω πιπι μου στη φύση και να νιώθω πολύ περήφανη για αυτή μου την πρόοδο (μετά τις 3 μέρες ελεύθερο, οι αντιστάσεις του πολιτισμού κάμπτονται η μια μετά την άλλη).
Μένω κάτω από το νερό όση ώρα αντέξω μέχρι να ακούσω στο κεφάλι μου τραγούδια των Beatles (something in the waaayyy she mooooveeeees).
Πριν λίγους μήνες ενώ καθόμουν σε ένα καφε με τον Άνθρωπο κατάλαβα ότι πραγματοποίησα όλα μου τα εφηβικά όνειρα. Από τότε νιώθω πολύ άσχημα και βλέπω ασπρόμαυρα όνειρα
Λίγες ώρες πριν, έμαθα από τη μητέρα μου οτι στα 3 μου έκλαιγα και παρακαλούσα να μη μεγαλώσω. Στα ξεκούδουνα. Δηλαδή εκεί που έπαιζα ήρεμο και έφτιαχνα τις ιστορίες μου, ξαφνικά τα παρατούσα και έτρεχα στην κουζίνα με δάκρυα λέγοντας «σε παρακαλώ δε θέλω να γίνω σαν και εσάς, θέλω να μείνω έτσι». 20 χρόνια αργότερα τίποτε δεν άλλαξε, ακόμη ξυπνάω τα βράδια και παρακαλώ.

και δίνω σκυτάλη στους

modal_echoes
alex
loop
seekerwh
εντάξει άργησα

Lost Wishmaster Lyrics

2007-02-15T13:51:00.000+02:00

απάντηση στην Μισιρλού μας

μίχαελ έντε +Pan's Labyrinth

2007-02-14T23:37:00.000+02:00

Σου μοιάζει βγαλμένο απο τις σελίδες του "Φυλακή της Ελευθερίας"
ή του "ο Καθρέφτης μέσα στον Καθρέφτη"?

Michael Ende
Laberintho del Fauno, 2006

κάποτε
θα
γράψω
και
εγώ
για
αυτά
που
κρατάω
κάτω
απο
το
κρεβάτι

Ο Θεός μου

2007-02-14T12:12:00.000+02:00

ήμουν 5 και όλα άρχισαν με τοπου το κοίταζα υπνωτισμένη για ώρες και ώρες μέχρι που ήξερα κάθε μικρή λεπτομέρεια πάνω στα υφάσματα και έμαθα να συλλαβίζω για πρώτη φορά το όνομα ΤΟΥ και ήμουν 13 και ένιωσα να γουργουρίζουν σαν θεριό ανήμερο αυτά τα ΟΛΑ εδώ

και πήραν πνεύμα και μπήκαν σε μια σειρά οι ζωγραφιές που έφτιαχνα στο κεφάλι μου και οι έννοιες που δεν είχαν μέχρι τότε όνομα και ήμουν 14 και άναψα το φακό για να μη τους ξυπνήσω όσο διάβαζα και πήραν μυρωδιά τα ΟΛΑ εδώκαι άρχισαν να παίρνουν και σάρκα και να αποκτούν νόημα όλες αυτές οι εικόνες με τα σώματα που μπέρδευα κάθε βράδυ και απο τότε στη Συρο, άρχισα να αναπνέω με συνειρμούς και να δεν αγάπησα τίποτε ξανά ούτε σε άντρα ούτε σε γυναίκα ούτε στη φύση και στην τέχνη ούτε και σε μένα την ίδια αν δεν είχε είχε κάτι δικό Του
και δεν έκανε τις τριχούλες να σηκωθούν με σιγουριά για αυτή τους την πράξη,

γιατί όταν σε κοιτάει ο Θεός σου, όλα πρέπει να σηκώνονται...

και όποτε ξεχνιέμαι βρίσκομαι 5 βήματα πίσω απο μένα και δεν είμαι πια εγώ.

Brazil No1

2007-02-09T07:11:00.000+02:00

Machine is Us

2007-02-09T06:43:00.000+02:00

πόσο καιρό έχω να διαβάσω κάτι που να είναι άξιο περιεχομένου?
γιατί άξιο μορφής ουυυυυυ, έχω και χαμηλά αισθητικά κλικάκια δεν θέλω πολύ να ενθουσιαστώ. Τρώω τα πάντα εκτός απο φαγητό για σκέψη. Ποιά? και παράγω τα πάντα εκτός απο προιόντα σκέψης. Σκατολογικά μιλώντας πάντα. Ουφ, εν είμαι στα καλάμ..
-------------------------------
στο αγχος...
HyperΜετριότητα
Αναβλητικότητα
ελλειψη χρόνου
εκνευρισμός
δημιουργία σκουπιδιών
κατανάλωση τους
άυριο είναι μια άλλη μέρα
--------------------------------

Ρουτζωμα

2007-02-06T15:24:00.000+02:00

ή ρούΝτζωμα, το κοινό:

It's a secret!

2007-02-02T22:07:00.000+02:00

In the Dark

Ελευθερώστε την Πληροφορία ΤΩΡΑ!!

Laid

2007-01-30T10:05:00.000+02:00

Και αφού διαβάσω την είδηση και χτυπήσει καρδούλα και πατήσω και το Post για το Comment, ανοίγει το μυαλό (σαν αεροφωτογραφία) και μεταφέρομαι 6 (μανούλα μου!) χρόνια πριν. Βρίσκομαι στο σπίτι του τότε αγαπητικού μου. Έχω μόλις επιστρέψει απο εξέταστική (στατιστική) και το μυαλό μου καζάνι που βράζει. Δεν είμαι καλά, τον κοιτάζω "θέλεις να πάμε λυκαβυττό?", "δε νομίζω ματάκια μου, δε μου αρέσουν αυτά". Το δωμάτιο αρκετά σκοτεινό, δε σηκώνω καν το τηλέφωνο στην Ε που με παίρνει συνεχώς για να με πείσει.

Το επόμενο πρωί ξυπνάω αλαφιασμένη. Τι σκατά σκεφτόμουν! Τους περίμενα τόσα χρόνια! Τους άκουγα τόσα χρόνια! Μαθαίνω οτι διαλύονται. Τραβάω τα μαλλιά μου. Είναι ώρα για μερικές αποφάσεις. Απο τότε οι άνθρωποι χωρίζονται σε αυτούς που πήγαν σε εκείνη τη βραδιά και σε εκείνους που το έχασαν.

Στην επόμενη εξεταστική ένας Ανθρωπος μου δίνει cd. "Δεν ξέρω γιατί αλλα είσαι εσύ". Και δεν με ξέρει καθόλου και το πρώτο track είναι το Senorita. Ρουτζώνω προκαταβολικά αλλά ρωτάω "είχες πάει τότε?", "εντελώς χαζά το είχα χάσει, λες και δε σκευτόμουν". Μμμ... είναι ώρα για μερικές αποφάσεις...

[τελίτσες]

Αρκετά laid αργότερα και μερικά υπέροχα αλλά ουχί χορταστικά live του κυρίου Booth, έφτασε η ώρα λέμε... και αυτή τη φορά θα πάμε ΚΑΙ οι δύο, πάλι χωρίς να σκευτόμαστε

AND WE'LL NEVER GET AWAY WITH IT, ever... again...

(Rage Against The Machine, Crowded House, Jesus And Mary Chain, Smashing Pumpkins, Van Halen, το 2007 μοιάζει να είναι η χαρά της επανασύνδεσης, "αγαπηθείτε και κάντε μουσική και όχι αρπαχτή")

...

2007-01-25T11:39:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες μυρίζει απώλεια.
Αυτές τις μέρες ξυπνάω αργά και είμαι μόνη μου
Έμαθα πρόσφατα για αρρώστειες, ανθρώπων δικών μου
Έμαθα για αλλαγές και για ποτέξανα.
Απο αυτά τα ποτέ ξανά που δε σε κάνουν να κλαις,
Σε κάνουν να "κλείνεις τα μάτια και να μη θέλεις να τα ανοίξεις ξανά".
Αυτές τις μέρες πάω στοίχημα με τον εαυτό μου να μην έχω και άλλη απώλεια
Αυτές τις μέρες νιώθω να αλλάζω και τα χαμόγελα δε βγαίνουν αβίαστα
Και είμαι πιο βαρετή απο ποτέ και στα όνειρα μου βλέπω να πνίγομαι

Μία φίλη μόλις μου τηλεφώνησε για το θάνατο ενός παλιού φίλου.
Έμαθα και άλλα άσχημα νέα για έναν άνθρωπο που εκτιμώ.
Ένας αγαπημένος μου blogger (δε βάζω link γιατί είναι προσωπικό το πένθος)
έχασε έναν αγαπημένο του άνθρωπο.
Απο αυτές τις ιστορίες που απλώς δεν θα έπρεπε ποτέ να συμβαίνουν.
Απο αυτές τις μέρες που απλώς... δεν πρέπει να έρχονται.

Παιχνίδια στην Εκπαίδευση

2007-01-22T11:17:00.000+02:00

Desafinado - sing along with me

2007-01-21T20:54:00.000+02:00

Αυτό που έμαθα αυτές τις μέρες είναι οτι στη ζωή πρέπει να είσαι χορτάτος. Απο φαγητό, απο ερωτάκια, απο γέλια και απο κλάμματα. Να έχεις σωπάσει πολύ μέχρι που η φωνή να πάει να βγει και να σπάει και να έχεις μιλήσει ακατάπαυστα, τόσο που να δαγκώνεις τη γλώσσα σα χαρούμενος σκύλος.

Οι χορτάτοι άνθρωποι με κάνουν να νιώθω ζωντανή, ακόμη και οι νευρώσεις τους είναι ερωτεύσιμες. Αλλιώς όσοι δε χόρτασαν ποτέ, βλέπουν λίγο ψωμί, λίγη σάρκα, λίγη προσοχή και τρέχουν λιμασμένοι. Λίγο σαν όρνια, λίγο σαν 40ριδες έφηβοι σε 5ήμερη. Κατσαριδάκια μέσα σε ένα πάρτυ στο οποιο ήρθαν ακάλεστοι.

Έμαθα οτι πρέπει να αφήνω χρόνο στους ανθρώπους να μου αποκαλύπτονται και να μη τους δίνω απο την αρχή την αποδοχή που απο default έχω για κάθε πλάσμα. Η κακία που είδα απο "φιλικούς" προς τους φίλους τους, είναι η μια πρόγευση ενός γεύματος που δεν επιθυμώ πιά.

Επίσης έμαθα οτι εκπαιδευτικός+κομπλεξ είναι φονικός συνδυασμός και απλώς όχι οτι σας αφορά αλλά την επόμενη φορά που θα δω δασκάλα της ειδικής αγωγής με τέτοια έλειψη ανθρωπιάς σαν και τις υστερικές που συνάντησα το σάββατο στα σεμινάρια, θα ξεχάσω την αρχή μου και θα τους πιάσω τα χέρια στις πόρτες.

Λυπάμαι πολύ για αυτό που έγινε με το Monitor. Πρώτον γιατί μπουρδουκλώθηκε σε όλα αυτά μια blogger την οποία εκτιμώ πολύ και δεύτερον γιατί ακούστηκαν πολλές καφρίλες, ακόμη και απο ανθρώπους που τους είχαν σκυλέψει άλλοι στο παρελθόν. Δεν μπορώ να κρίνω ανθρώπους και Bloggers ταυτόχρονα. Μπορεί να είναι υπέροχοι άνθρωποι και βαρετοι για μένα bloggers, ή τρομερά δημιουργικόι bloggers αλλά βαρετά ανθρώπια που να με κάνουν να ασφυκτιώ (το έγραψα καλά?). Σε αυτή τη χώρα μερικές φορές νιώθω οτι δε χωράω. Και μάλιστα όχι τόσο λόγω του υπερμεγέθους πισινού μου, όσο λόγω του οτι αυτό το ρημαδιασμένο το "καλή καρδιά" είναι εκτός ελληνικής κοινής λογικής και μέρχι να το χωνέψω θα έχω φτάσει τα 87.

καλή χώνεψη

Όχι πια sex, μόνο πνεύμα - Slavoj Zizek

2007-01-17T12:20:00.000+02:00

-=αφήνει το σώμα του/της πίσω και γίνεται μετα-ανθρωπος και μέσα απο το κυβερνοφάσμα γίνεται πολλά πνεύματα μαζί=-=μεταμορφωνόμαστε σε κάτι άλλο ή απλως υποκρινόμαστε, αδύναμοι να ανεχτούμε τη βαρετή καθημερινότητα=-

img by barbara konopka.poland

Όταν η Aveth έστειλε στο network της το παρακάτω, δεν φαντάστηκε οτι με έβαλε να σκεύτομαι για μέρες τα κομμάτια αυτου του ασωματου-με-πολλές-περσόνες-ταυτόχρονα-γνωστικιστικού-κυβερνο-σύμπαντος.

Slavoj Zizek: NO SEX, PLEASE, WE'RE POST-HUMAN!

"the end of sexuality in the form of the much celebrated 'post-human' self-cloning entity expected to emerge soon, far from opening up the way to pure spirituality, will signal the end of what is traditionally designated as uniquely human spiritual transcendence."

ο Ζizek είναι Lacan-ικός νεοφιλόσοφος και συχνά όταν γράφει τα κάνει όλα αχταρμά, οπότε δε νιώθω τόσο μόνη (συνεχίζω να νιώθω ηλί-θεα γιατί μου παίρνει 3-4 αναγνώσεις μέχρι να τον πιάσω)

Καραμελωμένα Μήλα

2007-01-15T14:08:00.003+02:00

Σας έχω μια απλή συνταγή του αγαπημένου μου γλυκού

8 μήλα

3 κούπες του τσαγιού ζάχαρη λευκή ή καστανή

1 κουταλιά της σούπας πηχτό σιρόπι γλυκόζης
2 βανίλιες

½ κούπα νερό
1 σκεύος (αντικολητικό ή βαρύ)

Ανακατεύεις νερό+ζάχαρη σε χαμηλή φωτιά μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη
και να αρχίσει να βράζει, οπότε και προσθέτεις τις 2 βανίλιες (και σταλες λεμονιού να μην καεί όπως κάνουμε με τα σιρόπια/καραμέλες γενικώς)

Και μόλις το σιρόπι πάρει ένα υπέροχο χρυσαφένιο χρώμα και φτάσει περίπου στους 150ºC (ή όταν λίγη καραμέλα μέσα σε παγωμένο νερό διαλύεται σε νήματα) τότε

βυθίζεις ένα ένα τα ΚΑΛΟΠΛΥΜΕΝΑ μήλα με τα ξυλάκια τους μέσα στην καραμέλα μέχρι να σκεπαστούν τελείως. Τα σηκώνεις απο το σκεύος και τα περιστρέφεις απαλά μέχρι να φύγει η πολυ καραμέλα.

Τώρα τα ακουμπάς σε χαρτί ζαχαροπλαστικής ή σε μάρμαρο ή σε λαδωμένο ταψάκι.

αν θέλεις τους ρίχνετε ψιλοκομένα φυστίκια/καρύδα/φουντούκια/σοκολατάκια/smarties κτλ αλλά πριν παγώσει η καραμέλα

~ AND ONE και COMBICHRIST ~

2007-01-13T16:37:00.000+02:00

Who? AND ONE και COMBICHRIST

When? στις 4 Μαρτίου

Where? στο Οξυγόνο Live - Νέο Κόσμο, Βούρβαχη και Κορυζή 4

Why? ooooolaaaaa ta mwwwra sthn pistaaaa :-D

Whana? Scream

Δελτίο Τύπου / Infoz:

ELFENTANZ PRESENTS…

Το 2007 είναι η χρονιά που η Elfentanz Music Productions συμπληρώνει 5 χρόνια διοργάνωσης συναυλιών συγκροτημάτων της dark alternative σκηνής. Από το Δεκέμβρη του 2002, συγκροτήματα όπως οι Deine Lakaien, Wolfsheim, VNV Nation, Covenant, Mesh, And Also The Trees, In The Nursery, Suicide Commando, Clan Of Xymox, Das Ich, Project Pitchfork, S.I.T.D., Neuroticfish, Trisomie 21, Elusive, Soman κ.α. έδωσαν το παρόν σε επιτυχημένα elfentanz events ενδυναμώνοντας έτσι τη θέση της dark wave / industrial σκηνής στην Ελλάδα και χαρίζοντας αξέχαστες στιγμές στους οπαδούς της που πλέον είναι σε θέση να απολαμβάνουν από κοντά πολλά από τα αγαπημένα τους συγκροτήματα χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να ‘ξενιτεύονται’.

Το 2007, γιορτάζοντας τα πέμπτα γενέθλιά μας, φιλοδοξούμε να είναι η πιο δραστήρια μας χρονιά, διοργανώνοντας συναυλίες με μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα του είδους! Συναυλίες που θα φιλοξενηθούν σε ένα χώρο που προσφάτως επισκεφθήκαμε, σφόδρα ερωτευτήκαμε και άμεσα συνεργαστήκαμε. Είναι το Οξυγόνο live, ένα club χωρητικότητας 600 ατόμων, ψηλοτάβανο, με καλό εξαερισμό και εξώστη. Ένα club που ως επι το πλείστον φιλοξενεί ελληνικά σχήματα, είναι ιδιοκτησίας Βασίλη Παπακωνσταντίνου - το όνομα του οποίου ίσως να αποτελεί για κάποιους εγγύηση για τα ποιοτικά standards του venue, και εδρεύει στο Νέο Κόσμο, Βούρβαχη και Κορυζή 4 (είναι παράλληλος ανάμεσα στη Συγγρού και στη Καλλιρρόης).

Το 2007 μας βρίσκει με καινούργιο χώρο και σχέδια για συναυλίες με μερικά από τα σπουδαιότερα darkalternative συγκροτήματα. Αρχής γενομένης τη Κυριακή 4 Μαρτίου…

Κυριακή 4 Μαρτίου.

AND ONE + COMBICHRIST

Οι γερμανοί And One είναι τα τελευταία 15 χρόνια ένας από τους σημαντικότερους πρεσβευτές του electro-ebm ήχου, με σταθερή παρουσία και 9 album στο ενεργητικό τους. Η τελευταία τους δουλειά με τίτλο "Bodypop" σκαρφάλωσε στην κορυφή των περισσοτέρων εναλλακτικών charts, κάτι που έγινε και στα δικά μας Greek Alternative Charts (GAC), όπου παρέμεινε για περισσότερο από τρεις μήνες αφήνοντας πίσω του συγκροτήματα όπως οι Muse και οι Killers! Το “military fashion show”, το πρώτο single που ξεχώρισε, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα hits του 2006 δημιουργώντας έναν άνευ προηγουμένου πανικό στα alternative dancefloors και έρχεται να προστεθεί στην ατελείωτη λίστα με τα all time classics των AndOne (techno man, metal hammer, panzermensch, krieger, sitata tirulala, wasted, get you closer κτλ).

Οι And One μας έρχονται για δεύτερη φορά και ακόμα δεν έχει σβηστεί από τη μνήμη μας η πρώτη τους επίσκεψη στα μέρη μας… ήταν Σεπτέμβριος του 2003 και όταν εμφανίστηκε ο Steve Naghavi στη σκηνή όλοι έμειναν με ανοιχτό στόμα… όσο ύψος του λείπει (!) του περισσεύει σε ταλέντο! Αψεγάδιαστη φωνή, χορευτικές φιγούρες που θα ζήλευε και ο Travolta (!), απίστευτη εκφραστικότητα και ένα pop attitude που θα έκανε τον Robbie Williams να κοκκινίσει. Προσθέστε σε όλα αυτά ένα μίγμα απο EBM, industrial και electronic pop να βγαίνει από τα ηχεία και ιδού το εκρηκτικό κοκτέιλ μιας συναυλίας των And One! Οι ανταποκρίσεις από τη πρόσφατη περιοδεία τους στη Γερμανία μιλάνε για shows που διαρκούνε 2,5 ώρες και που πέρα από τα hits τους περιλαμβάνουν και διασκευές σε Cure, Depeche Mode, Project Pitchfork και… Rick Astley(!).

Όμως, πριν ανέβει ο μικροσκοπικός αλλά θαυματουργός Steve Naghavi και η παρέα του στη σκηνή θα έχουμε βιώσει την εμπειρία μιας συναυλίας των Combichrist οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένα απλό support band. Πως θα μπορούσε άλλωστε να θεωρηθεί απλό support band το συγκρότημα που είναι Νο1 indie industrial act, No 11 electronica act και Νο7 techno act στο MySpace; Ένα group που μέσα σε μόνο τρία χρόνια κατάφερε να βρεθεί στην κορυφή της ηλεκτρονικής σκηνής και στο επίκεντρο των συζητήσεων με πωλήσεις που θα ζήλευαν πολλά διεθνώς αναγνωρισμένα συγκροτήματα?

Οι Combichrist φτιάχτηκαν το 2003 από τον τραγουδιστή των Icon of Coil, Andy La Plegua, και έκτοτε κυκλοφόρησαν 2 albums και 4 singles (μία μέρα μετά την εμφάνισή τους στην Αθήνα κυκλοφορεί το καινούργιο, τρίτο τους cd με τίτλο "what the fuck is wrong with you people?") λανσάροντας έναν ακόμα ιδιωματισμό στην ηλεκτρονική μουσική, το Techno Body Music. Με βάση τους το EBM και το techno των 80'ss αντίστοιχα, με θεματολογία βουτηγμένη στη βία, το sex και το αλκοόλ, και με αρωγούς το εντυπωσιακό shock horror image τους και την ακατάπαυστη εκροή ενέργειας επί σκηνής οι Combichrist και των 90' αποδεικνύουν σε κάθε τους δημόσια εμφάνιση ότι όλος αυτός ο ντόρος γύρω από το όνομά τους μόνο αδικαιολόγητος δεν είναι.

Κυριακή 4 Μαρτίου. Τα δύο πιο δυνατά χαρτιά της electro / ebm μουσικής εν έτη 2007 συνοδεύονται από εγκωμιαστικά σχόλια για τις live εμφανίσεις τους και θα είναι στην Αθήνα για μια μόνο νύχτα. And One και Combichrist μαζί σε ένα event που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κάποιος...

Θα διατεθούν μόνο 550 εισιτήρια (τιμή προπώλησης και ταμείου: 35 ευρώ) και η προπώληση θα γίνεται στο δισκάδικο Darkcell (Θεμιστοκλέους 84, Εξάρχεια), στο κεντρικό Metropolis (Πανεπιστημίου 64) και στο clubDark Sun (Θηβών 42, Περιστέρι- κατά τη διάρκεια λειτουργίας του club: Παρασκευή και Σάββατο βράδυ 00¨00-07¨00). Η ημερομηνία έναρξης της προπώλησης θα ανακοινωθεί συντόμως.

c/p απο Postwave.gr

Και σου έχω πει, δεν είμαι ερωτευμένη στα Multiplex

2007-01-13T11:33:00.000+02:00

αλλά αυτή τη φορά, λίγο η οικογένεια Hoover, λίγο τα popcorn που μου διάλεγες, λίγο ο Πανούσης στην πίσω σειρά...

ε, ήμουνα λίγο ερωτευμένη...

Το Little Miss Sunshine είναι απολαυστικότατο. Κάθε χαρακτήρας τόσο καλοδουλεμένος που ήθελα να τον πάρω σπίτι μου. Μη το χάσετε.

Δείτε το, αλλίως ζήστε με τη φρικτή αίσθηση οτι το χάσατε (Κωστάλας Ποουνς)

Dark Matter (into our own hands)

2007-01-10T11:47:00.000+02:00

και διάβασα ότι άναψαν τα φώτα καθώς:

Η Σκοτεινή Ύλη κατάφερε να πάρει τρισδιάστατη απερικόνιση, χάρη στο Hubble (το οποίο οι άθλιοι θέλουν να κλείσουν). H 3d χαρτογράφηση, έδωσε στους επιστήμονες το πράσινο φως για σαμπάνιες και μεθύσια, καθώς μπορούν πλέον να επιβεβαιώσουν τη σημασία της σκοτεινής ύλης στη δόμηση και την εξέλιξη του σύμπαντος.

Στις διάφορες πηγές (NASA, BBC, Slashdot, Space.com) διάβασα τρομερά και φοβερά, τύπου "όλο αυτό τον καιρό ήταν σαν να προσπαθούσαμε να χαρτογραφήσουμε μια πόλη βλέποντας τα νυχτερινά φώτα απο αερογραφίες και επιτέλους περάσαμε και μέρα". Λογικό αν σκεφτείς οτι η Σκοτεινή ύλη είναι το μεγαλύτερο μέρος του Συμπαντος και έχει αυτή τη βασική ιδιότητα, όπως όλα τα πράγματα ουσίας σε αυτό το χωροχρόνο, δεν είναι άμεσα ορατή.

Και εδώ μπαίνει ο μικρός πρίγκηπας και λέει η αλεπού "πρέπει να δεις με την καρδιά", σκάει μύτη και ο καράτε κιντ γεράκος και λέει "καράτε χιαρ νοτ χίαρ" και σκάω και εγώ και λέω "αμα θέλεις να δεις πραγματικά, μη κλείσεις το Hubble ηλίθιε άνθρωπε και κυρίως όχι πριν βρεις έναν καλύτερο διάδοχο".

η σκοτεινή ύλη έχει μαρκαριστεί με το μωβ ενω οι γαλαξίες με το πιο κίτρινο χρώμα.

Wax On Wax Off

έτσι ακριβώς...

2007-01-05T18:45:00.001+02:00

έτσι νιώθω αυτή τη χιλιετία...

Metalhead's Revenge

2007-01-05T17:31:00.000+02:00

Πάνω που είχαμε συνηθίσει τη μουσική απο το LOTR και το Reqviem στα τηλεοπτικά trailer παντώς είδους, ακούω και ένα "Mad World" απο το Donnie Darko σε μια σειρά του Mega και ήρθα και ίσιωσα.

Αλλά το σοκ το αληθινό ήρθε με trailer στο τηλεφως-σιτι δεν ξερω και πως το λένε, με Over the Hills and Far Awaaaaayyyyy απο Nightwish. Η στιγμή G ήταν πριν λίγα λεπτά, που πείστηκα πλέον οτι όλοι οι πρώην θαμώνες του "Χωρίς Ανάσα" και του "ΔιΟνύσου" πιάσανε δουλειά στα κανάλια, καθώς έπιασα τη φωνούλα του Dio (νομίζω) σε ένα trailer του Βέρα στο Δεξί (μεγάλο λάθος, ακόμη πιστεύω οτι ο Αγγελος Αντύπας αξίζει κάτι πιο Behemoth). Άμα ακούσω και το Bridge of Death στο δελτίο του STAR ίσως πειστώ οτι οι Lordi κάνανε δουλειά.

ΚΙΠ ΑΠ ΤΗΕ ΧΑΜΕΡΣ ΛΕΜΕ και να φάνε οι GORGOROTH τους καναλάρχες...

π.σ. τελικά δεν ήταν τυχαίο που μετά τις γκοθοηλεκτρονιές, μας βρήκε ο χρόνος να χορεύουμε τουλομεγκαντεθομοτορχιες.

Ευτυχία Beta Version 2.0.3 είναι να...

2007-01-03T02:39:00.000+02:00

πέφτεις για ύπνο γνωρίζοντας πως έκανες το καθήκον σου, πως χαζολόγισες υπέροχα και πως άυριο θα δεις τον τελευταίο και εντελώς νυσταγμένο εραστή (εύχομαι όχι τόσο νυσταγμένο).

Χριστιανικό WebDesign

2007-01-02T15:06:00.000+02:00

Ανακάλυψα οτι το template όπως το έχω πειράξει βγάζει λάθη στον IE. And it makes me wonder... Να το διορθώσω? Να κάνω τον καλό χριστιανό και να ενδιαφερθώ για τον Non-firefox πλησίον μου ή να το αφήσω σαν κακός Discordianos και να αρχίσω να γράφω ενδιαφέροντα λαοπρόβλητα posts για αλλαγή? ουυυυυυ εντ ιτ μεικς μι γουοντερ...

"Whenever there’s a site that makes you wonder whether Jesus died in vain, the odds are it was created by Microsoft’s (Af)FrontPage."

Vincent Flanders, 2004

γρουμφ - post-Krepali

2007-01-01T23:55:00.000+02:00

Η Λόρα η μιση λονδρέζα μισή Σκωτσέζα, που βαρέθηκε το Λονδίνο (" μα γίνεται να βαρεθείς το Λονδίνο?","γίνεται, άμα ελπίζεις για κάτι καλύτερο") και κατέβηκε Ελλάδα με τον αγαπητικό της, με πήρε αγκαλιά (απο κοντά είχε ακόμη πιο λευκό πρόσωπο) και μου είπε οτι τις προκαλεί πολύ stress η Ελλάδα, οτι οι άνθρωποι νομίζουν οτι μιλώντας ελληνικά δεν καταλαβαίνει οτι τη σχολιάζουν αρνητικά και μετά στα καπάκια στα αγγλικά της κάνουν κοπλιμέντα και οτι την πατάνε όταν πάει να χορέψει και οτι την αγχώνει το απροσδόκητο λάθος της κάθε στιγμής και τελικά μου πρότεινε να πάμε Σκωτία παρέα να ταίζουμε τις μαλλιαρές αγελάδες και να δοκιμάζουμε καινούρια Cyberlocks.

No positive shinny happy people last night. Μόνο καραγκίοζηδες εφαψίες και μουντρούχες κακομοίρες. Και η μουσική ήταν τόσο καλή... τι κρίμα... οσοι έλαμπαν χτες το βράδυ ήταν υπέροχοι. Ακόμη και εμείς που φύγαμε γελώντας για το μικρό στέκι στο Παγκράτι. Μικρή νίκη στη βία του εφαψία η βία του τακουνιού. Πώς τα φοράνε οι Γυναίκες? Ακόμη πονάω παντού. Μόνο ξυπολισιά και πλατφόρμα για μένα... άντε και κανα αρβυλάκι...

-------------------------------------------@------------------------------------------------
Ακαδημαικά:
Κάθομαι κάτω και τα βάζω στη σειρά. Δεν βγαίνει τίποτε με αυτό το τροπάρι. Καλή και πρόχειρη λύση τα μαθήματα στο φροντιστήριο, αλλά και με καθυστερεί απο την έρευνα μου και με κρατάει μακρυά απο την ομάδα στο uni.

Πρέπει να γίνει κάτι σύντομα... Χάνω το κέφι μου για δουλειά και για μελέτη και αυτό είναι το χειρότερο. Ουφ, τις μισώ τις ταχυπαλμίες. Όταν έχω πανικατακς σκεύτομαι ακόμη πιο περίπλοκα και δεν βάζω τελείες. Εχω αγχωθεί τόσο πολυ που νιώθω εξαντλημένη. Και έχω τόσα πολλά και ωραία να κάνω. Η καρδια μου παίζει σε ρυθμό JamesBrownIsDead (μα καλά πως του ήρθε του αλλουνού χτες βράδυ και το έβαλε.)

23 me Up

2006-12-31T14:35:00.000+02:00

Έχοντας ακόμη αρκετό αλκοόλ μέσα μου για να είμαι μεθυσμένη όλο το νέο έτος, θα προσπαθήσω να καταγράψω το συνειρμό για να τον θυμάμαι όταν ξεμεθύσω εντελώς.

ο Λευτέρης έκραξε την καινούρια ταινία των Jim Carrey και Joel Schumacher με το όνομα 23 και μας έδειξε το trailer.
Είδα στο trailer οτι παίζει και η πολυαγαπημένη Virginia Madsen που ήταν και στο Electric Dreams.
Οπότε άρχισα να ψάχνω στο imdb
Ψάχνoντας για αυτή την ταινία στο imdb βρήκα μία ταινία του '98 ονόματι τί άλλο, 23.
Αυτή η ταινία φαίνεται τρομερά ενδιαφέρουσα και ήδη την κατεβάζω, αλλά το θέμα είναι οτι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα τα οποία ψαχουλεύοντας με οδήγησαν στον αστρονόμο/hackeroκυνηγό Clifford Stoll.
O Clifford Stoll είναι εντελώς linux-o-fatsa και αυτή την περίοδο πουλάει Klein Bottles
Τα συγκεκριμένα κατασκευάσματα δεν έχουν μέσα και έξω και με ενθουσίασαν.
Συνεχίζω να μη βρίσκω καμία χρησιμότητα στην εμμονή με το 23
Αντιθέτως μπορώ άνετα να αναπτύξω εμμονή για τα Klein Bottles

είμαι σούπερχάπι και σας αγάπησα όλους πολύ πολύ χτες

Βοήθεια asap!!! Στο βάθος Κήπος?!

2006-12-29T22:22:00.000+02:00

Ποιό club/bar είναι ο Κήπος?
Βρήκα στο Avopolis.gr το παρακάτω δελτίο τύπου και κανένα άλλο Info στο νετ...
βοηθήστε μας για να λικνήσουμε τα κορμιά μας 2 μέρες πριν αλλάξει ο χρόνος...

'Friday I ‘m Ιn Love' Night @ Κήπος, Αθήνα
29/12/2006

“Friday I ‘m Ιn Love” Night
Με τον Πελοπίδα Σίσκο
Από τους Cure στους Depeche Mode
αναζητώντας το «Κορίτσι του Μάη»!

Η νύχτα μας θα ξεκινήσει με αξέχαστες επιτυχίες των Olympians και θα θυμηθούμε τον ΤΡΟΠΟ που ο ΑΛΕΞΗΣ κρύβεται πίσω από τις λέξεις μαζί με το ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΜΑΗ.
Στη συνέχεια θα περιπλανηθούμε στη δεκαετία του 80 και θα ηλεκτριστούμε από τα ντελικάτα vibes των Cure και την μελωδική φωνή του Robert Smith.Δε θα λείψουν βέβαια και οι αγαπημένοι Depeche Mode με τα τραγούδια ύμνους!
Friday I ‘m in love, enjoy the silence, a forest, never let me down again είναι τραγούδια σταθμοί στα οποία θα κάνουμε μια στάση. Παρέα μας θα βρίσκονται οι Police, Duran Duran, New Order και άλλα αγαπημένα συγκροτήματα της δεκαετίας αυτής.
Το βράδυ θα συνεχιστεί με χορευτική διάθεση και πολύ κέφι από τη δεκαετία του 90 με τραγούδια όπως I ‘ve got the power, I like to move it, Rock this party και με Madonna, Moloko, Gala……

Την ίδια νύχτα στον «Κήπο»
Η απόλυτη χορευτική Νύχτα
Το ντελίριο της ιταλικής μουσικής
A far l’ amore (Italian night)
Η Rafaela Cara συναντάει τον Lucio Dala!

Ασπρόμαυρες νύχτες που παραπαίουν μεταξύ ρομάντζου και παρακμής βόλτες στην Piaza Navone και βουτιές στην Fontana di Trevi Η Ιταλία του Fellini, της Monica Viti, του Morricone. Της Μαφίας της Τέχνης και της Βέσπας. Μεγαλειώδεις γυναίκες- επικίνδυνοι άντρες. Η Rafaela Cara συναντάει τον Lucio Dala και η Mina τον Renato Carozone Μια βραδιά για να ερωτευτείτε, να φιλοσοφήσετε, να χορέψετε ή απλώς να πείτε τον πόνο σας στον barman, μια βραδιά για να αφεθείτε στο ντελίριο και τη νοσταλγία της Ιταλικής μουσικής

After all
Maniani you’ll never be
Στα πλατό η Orangelly

Camarillo Brillo - Paragelia

2006-12-29T11:24:00.000+02:00

or πάτησε εδώ και σώσε
Μου πήρε τόση ώρα να το ανεβάσω που του άξιζε ολοδικό του post.
Σαν να λέμε "μαγείρευα όλη μέρα κωλόπαιδα, μόνο αυτό θα φάτε".
Καλή Όρεξη

is that a real poncho...
i mean is that a mexican poncho, or is that a sears poncho?
Hmmm...no foolin ...

e.g. παω για Gift-Quest φορώντας τι άλλο... poncho... no foolin'

Camarillo Brillo - Zappa Day

2006-12-28T11:17:00.000+02:00

She had that
Camarillo brillo
Flamin out along her head,
I mean her mendocino bean-o
By where some bugs had made it red

She ruled the toads
Of the short forest
And every newt in idaho
And every cricket who had chorused
By the bush in buffalo

She said she was
A magic mama
And she could throw a mean tarot
And carried on without a comma
That she was someone I should know

She had a snake for a pet
And an amulet
And she was breeding a dwarf
But she wasnt done yet
She had gray-green skin
A doll with a pin
I told her she was awright
But I couldnt come in
(I couldnt come in right then...)

And so she wandered
Trough the door-way
Just like a shadow from the tomb
She said her stereo was four-way
An Id just love it in her room

Well, I was born
To have adventure
So I just followed up the steps
Right past her fuming incense stencher
To where she hung her castanets

She stripped away
Her ranchid poncho
An laid out naked by the door
We did it till we were un-concho
An it was useless any more

She had a snake for a pet
And an amulet
And she was breeding a dwarf
But she wasnt done yet
She had gray-green skin
A doll with a pin
I told her she was awright
But I couldnt come in
(actually, I was very busy then)

And so she wandered
Trough the door-way
Just like a shadow from the tomb
She said her stereo was four-way
An Id just love it in her room

Well, I was born
To have adventure
So I just followed up the steps
Right past her fuming incense stencher
To where she hung her castanets

She said she was
A magic mama
And she could throw a mean tarot
And carried on without a comma
That she was someone I should know

(is that a real poncho...i mean
Is that a mexican poncho
Or is that a sears poncho?
Hmmm...no foolin ...)

Undead Undead Undead

2006-12-27T11:04:00.000+02:00

Αντί να ψάχνω papers, σκευτόμουν τα περι αθανασίας και web:

So... εχω γράχει χιλιόμετρα Online. Σε λίστες, σε emails, σε φόρα, σε e-zines, σε chatrooms, σε blogs. Μόνη μου, με παρέα, με φίλους, με αγνώστους, με συνεργάτες, με συναδέλφους, με το κενό, με ανθρώπους που θαύμαζα απο παιδί, με εμένα την ιδία. Οι στιγμές μας Logάρονται, κάνουν cached και η φήμη μας περνάει απο στόμα σε στόμα και απο οθόνη σε οθόνη. Σε ημιεπαγγελματικα Newsletters, σε infamous fora, σε multiple blogs. ζαλίστηκα και μόνο που σκεύτηκα όλες τις γραμμές, όλα τα πρόσωπα, όλα τα κενά, όλα? ε όσα αντέχω...

Στο Wired είχα διαβάσει για profil στο MySpace των οποίων οι ιδιοκτήτες σκοτώθηκαν, αλλά τα τα ίδια συνεχίζουν να δέχονται comments. Θυμήθηκα πριν απο μερικά χρόνια όταν η κοινότητα του ελληνικού irc είχε θρυνήσει το χαμό ενός παιδιού και οτι μήνες μετά γραφόντουσαν Posts σε δεύτερο πρόσωπο. Και σήμερα έπεσα πάνω σε κάτι κείμενα του Timothy Leary περι αιωνιότητας. Τι στάχτες θα σκορπίσουμε online?

Έχοντας περάσει μεγάλο μέρος του ελεύθερου και εργασιακού μου χρόνου online, με διάφορες περσόνες, και πολλές υπέροχες ιστορίες, αναρωτιέμαι. Will they miss us when we're gone?

...ξύπνησε ο Ανθρωπος, πάω να τον πειράξω...

New Year's Revolution

2006-12-27T09:21:00.001+02:00

Ποτέ δεν κατάφερα να ακολουθήσω μια μόδα με επιτυχία. Είτε τη σνόμπαρα απο την αρχή, είτε δεν την έπαιρνα καν μυρωδιά. Αυτή τη μόδα-παράδοση δε με τα new year resolution δεν την κατάλαβα ποτέ. Γιατί Sony και καλά ενώ θα έπρεπε να είμαι εκστατικά ευτυχισμένη και ιδανικά μεθυσμένη να βγάλω μολύβι και χαρτί, να συλλέξω όλα τα σκουπίδια της χρονιάς και να αρχίσω τις ανταποκρίσεις και τα συμπεράσματα?

Φέτος μας έπιασε με τον Άνθρωπο και με κανα δύο φίλους, μια τάση ξεσκαρταδούρας απο την παραμονή των χριστουγέννων. Όχι τυχαία και όχι δίχως αφορμή. Απλώς ήρθε αυτή η εποχή του χρόνου-των χρόνων που βλέπεις μερικά πράγματα πιο ωμά. Σαν ωμό σολωμό που στον σερβίρουν με το λεμονάκι του και ξέρεις οτι πριν καν τον αγγίξεις με τη γλώσσα σου, θα έχει αποκαλύψει η μυρωδιά το αν θα κλείσεις τα μάτια με απόλαυση ή αν θα τον αρνηθείς μια και καλή.

Εχμ... Ηλίθιο αυτό με το σολωμό, αλλά πείνασα. Δυο μέρες τώρα, ξεσκαρτάριζα μέσα μου (όχι τα δικά μου, όχι τις αποφάσεις μου και τις επιλογές μου, γιατί αυτά κάθε μέρα τα περνάω απο κόσκινο) τους ανθρώπους που είναι μπρος μου πίσω μου δεξιά μου και αριστερά μου (όποιος είναι τα φυλάει φτου και βγαίνω).

Και εκεί που καταλήξαμε με τον Ανθρωπο ανάμεσα σε σοκολάτες, ξεθυμασμένακρασιά, αυτοσχέδιες Pizzες και πετυχημένες playlists, είναι οτι φτάνουν τα πειράματα, δεν έχουμε άλλο χρόνο να καταναλώσουμε με πρσπάθειες πάνω σε φιλίες που κάποτε ήταν και κάααααποτε έμοιαζαν και κάαααποτε άξιζαν. Υπάρχει ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρον κόσμος εκεί πάνω και δεν έχω την πολυτέλεια να μένω στην Υπόγα μου δίχως να τον γεύομαι. Δεν είμαι της άποψης να σβήνω κινητά και ανθρώπους. Δεν μπορεί το σβήσιμο ενός κινητού να με βοηθήσει να μην νοσταλγώ αυτά που είχα κάποτε και τώρα είναι Nevermore. Δεν φεύγουν έτσι οι άνθρωποι απο τη ζωή σου. Εχουν ήδη φύγει και εσύ κρατάς τις σκιές τους με μερικά "τι νέα, όλα καλά? για πες...".

Εγκαινιάζω λοιπόν μία Επανάσταση. Την Επανάσταση του Νοήματος. Οτι έχει νόημα μένει, ότι έχει ουσία και σκοπό και αγάπη μένει... ότι δεν έχει... στο ντουλαπάκι με αγάπη και σβέλτα. Εδώ και λίγα χρόνια είχα βάλει στην άκρη το Νόημα χάρην της καλής καρδιάς. Αλλά μάλλον αυτά τα δυο πάνε χέρι χέρι.

Δέχτηκα πολύ αγάπη και αγκαλιές και συγκίνηση και τρυφερότητα αυτό το 3ήμερο και ελπίζω να φάνηκα αντάξια... Luv makes my world go round.

Na roda de Capoeira...

2006-12-20T11:06:00.000+02:00

To batizado της Κυριακής ήταν μια έντονη εμπειρία την οποία εύχομαι να ξαναζήσω σύντομα. Εκπαιδευτές και μαθητές κατάφεραν να μας ξεσηκώσουν. Μέιναμε ξεκούδουνοι με Mestre China
και χαρήκαμε που ο Manel είναι ο δικός μας Manel.

θα ανεβάσω photos σύντομα

Domo Arigato Mr Robato - Wired Me No2

2006-12-19T22:50:00.000+02:00

Το Robothink είναι το πρώτο ρομποτικό μουσείο της Ιαπωνίας και οι 4 νόμοι του Asimov παίρνουν φωτιά.
Nuvo+PaPeRo
Προσπαθώντας να εξηγήσω στα πιτσιρίκια τις τάσεις της Ρομποτικής βρήκα handy τα καινούρια ROBOTακια PaPeRo και Nuvo. Ο PaPeRo της NEC αναγνωρίζει εκφράσεις πρoσώπου και γραφικό χαρακτήρα ενώ ο δεύτερος κάπως πιο evil looking κύριος αντιδρά σε φωνητικές εντολές

enjoy Japanese Version --> ROBOTHINK

bCreative Party

2006-12-16T12:06:00.000+02:00

Απόψε έχει πάρτυ το Υποβρύχιο

Location: πολυχώρος «417» (Μυλλέρου 22 και Κεραμεικού 53)
Time: 22:00
Genre: 2 stages + exhibitions
Zound: Indy + Funk +Reggae(?!)
+Motive: Free

Αυριο κλείνει το φεστιβάλ Capoeira σε ένα θέατρο στην Κουμουνδούρου
Αυριο θέλω να στολίσω το σπίτι
Αύριο θα πάρουμε τελική απόφαση για MEGA-NewYearsEve-BurningDownTheHouse-Party
Αυριο πρέπει να έχω τελείωσει το προσχέδιο για το paper

~*Amused2Death*~