Καρναβαλέγκο και Ανυπακοή

Στον κόσμο συμβαίνουν φρικτά πράγματα και σε μένα συμβαίνουν υπέροχα πράγματα και δεν προλαβαίνω να γράψω τίποτε. Τελευταίως όσα περισσότερα κάνω, τόσο λιγότερο θέλω να μιλάω για αυτά. Ακούω μουσική καθημερινά γιατί δεν έχω που να προσευχηθώ και ρίχνω το μάτι τις θαντέρας στην Ανατολή και στην Αφρική γιατί όλα έχουν τιναχτεί στον αέρα. Εμείς εδώ καταστραφήκαμε και είμαστε καλά, εκεί κάτω όμως τι θα γίνει... Θέλω να φύγω για Ισλανδία. Θέλω να ακούω Jonsi και Bjork και την αγριεμένη θάλασσα και τίποτε άλλο.

Κάποτε λέγαμε οτι η τέχνη δεν πρέπει να μένει στα μουσεία αλλά να βγαίνει στο δρόμο. Τα έκανα και τα δύο με το Κώδικες ανυπακοής και δυσλειτουργικότητας που μπορείτε να δείτε είτε στους χώρους του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, είτε online είτε και στο κέντρο της πόλης (στους δρόμους Σκουφά – Ναυαρίνου – Τζαβέλλα). Κάναμε εντατική δουλειά αλλά περάσαμε πολύ όμορφα. Πάρτε τα smartphones σας και τρεχάτε να βρείτε τα QR codes. Αν δεν καταλαβαίνετε για τι μιλάω δείτε αυτό http://empedia.info/maps/41

Η Ανυπακοή και η Σύνδεση είναι οι 2 λέξεις που παίζουν στη λούπα μέσα και γύρω μου. Ντισκορντια, διαφωνία, 23 αλλά σε μια ενότητα. ΟΧΙ, αλλά έλα να βρούμε μαζί μια λύση. Πέρασα εκπληκτικά τις τελευταίες καρναβαλέγκο εβδομάδες και πήρα το αίμα μου πίσω για τις αμασκάρευτες χρονιές. Πολύς χορός, καλοί φίλοι και νέοι φίλοι. Και πολλά χημικά και τρέξιμο και κυνήγι και θυμός και ιδέες. Ένιωσα αξιαγάπητη και έδωσα αγάπη και θετική ενέργεια όσο δεν πάει. Α τώρα που λέμε θετική ενέργεια, μια μέρα που όλα βούιζαν απο ενέργεια και έτρεχα να φροντίσω τις ομάδες μου, ο Γ. μου είπε οτι ήταν η Mayan μου εβδομάδα και οτι "Και σαν σκύλος με καθρέφτη που είσαι σαν να λέμε κριός με λέοντα,έχεις έρθει αυτή τη φορά για να μάθεις την ενέργεια της αγάπης,σε όποιο επίπεδο κι αν εκφράζεται,και να την καθρεφτίσεις στους γύρω σου.Καθρεφτίζεσαι μέσω των γύρω σου και αυτοί μέσα απο'σένα.Μέσω της ανιδιοτελούς και χωρις όρους αγάπης,σκοπός της ζωής σου είναι να γεφυρώσεις και να ενώσεις διαφορετικούς κόσμους και καταστάσεις. Στο 13ο και τελευταίο "βημα" σου είναι κοσμογεφυρωτής,και υποδηλώνει την ολοκλήρωση του σκοπού μας".  Γουφ... ήμουν στο δρόμο, το διάβασα στο αιφον, σκέφτηκα το ένα μου video που μιλάει για τον "Γελωτοποιό με τον καθρέφτη", τους πρότεινα (έλληνες άγγλους τούρκους) να τελειώνουμε με τις αφισοκολλήσεις και τους πήγα για ζεστό κούρδικο τσάι και αργιλέδες και αλήθειες. Ετσι το κάνει αυτός ο σκύλος.

α και λίγη γρίνια mode on-->

Επίσης έχω να πω οτι αντιπαθώ τις κλίκες. Πάντα δεν τα πήγαινα καλά και πάντα είχα μια  διάθεση είτε να τις διαλύω αν τιτίβιζαν γύρω μου, είτε να τις αγνοώ μέχρι να αποδυναμωθούν μέσα μου. Το ένιωσα και στο μικρό μας project αυτή την εβδομάδα και το παρατήρησα και στο twitter (το ελληνόφωνο μικρό μας μετα-blogoσφαιροειδές υβρίδιο φυσικά) και θυμήθηκα τα χρόνια του irc και τη φράση "κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον αύγουστο" και ένιωσα σούπερ τυχερή που τα κάναμε στα 18 και όχι στα 28 και 38 που τους βλέπω και κουνάω το κεφάλι μου. Δεν θα αρχίσω τις χαζομάρες και τις ευκολίες για να ανεβαίνει το κοντέρ. Και θλίβομαι με όποιον το κάνει. 

Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε και πολύ τεμπελιά να εξαργυρώσουμε, άμα τα σπαταλήσουμε σηκώνοντας το δάχτυλο ή βάζοντας το δάχτυλο (σικ) ο ένας στον άλλο θα χάσουμε πολύ χρόνο. Κατά τα άλλα εκεί έξω, υπάρχουν απλά μαγικοί άνθρωποι και ας μην έχει τίποτε νόημα, χρωματίζει ο καθένας με μοναδικά χρώματα το limbo μας. Φυλή αλλά όχι κλίκα. Στη Φυλή όλοι χωράνε και όλοι είναι καλοδεχούμενοι και η μύηση είναι αντίθετη απο τις κανονικές. Δεν έχει σαν σκοπό το τέλος του εγωκεντρισμού της παιδικότητας, αλλά την επιστροφή στο κέντρο της παιδικότητας. Οπως το σκέφτομαι Ανυπακοή σημαίνει να προχωράς σε κάτι συναρπαστικό, αβέβαιο και καινούριο όχι απλά να σουφρώνεις τη μύτη σου με αρνητικότητα, ο κυνισμός παρέχει ασφάλεια και απόσταση αλλά μέχρι πότε? λέω τώρα...

Έχω καιρό να βγω εκτός Ελλάδας και γκρινιάζω, αλλά σε λίγο θα πάω για λίγες μέρες Αγγλία να ξεδώσω. Για δουλειά φυσικά. Αλλά ωραία δουλειά. Και στο καπάκι της επιστροφής Current93 και Kyuss. Πόσο καλύτερα ε? 

Επίσης έχω να γράψω πολύ καιρό κάτι σε ερευνητικό επίπεδο. Νιώθω οτι έπρεπε να το κάνω καθώς δεν είχα κάτι καινολυριο και ενδιαφέρον να πω.  Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να διαβάζω και να ακούω. Όταν έρθει να γράψω είναι απλά ιδέες και συνδέσεις, αλλά μέχρι εκεί. Από την άλλη έχω μεγάλη διάθεση να διδάξω. Περίεργος συνδυασμός επιθυμιών και να δούμε που θα μας βγάλει πάλι. Αν και μου ζητάνε να γράψω και γκρινιάζουν και αυτοί, αλλά εγώ εκεί... στην ανυπακοή (yeah right)

τα λέμε σε λίγο καιρό πάλι...

Wikileaks Stories: let the (Serious) Games Begin!

Το WιkiLeaks Stories  είναι ένα project στο οποίο ανεξάρτητοι δημιουργοί παιχνιδιών έχουν κληθεί να σχεδιάσουν παιχνίδια με σκοπό να υποστηρίξουν το WikiLeaks και την ελεύθερη πληροφορία και γιατί όχι να κάνουν και τα ίδια τα παιχνίδια "διαρροές" χρησιμοποιώντας το υλικό απο το WikiLeaks με το παιχνίδι σαν μέσο.

Οποιοσδήποτε μπορεί να συμμετέχει δημιουργώντας παιχνίδια (ναι ακόμη και εσύ).

ενδεικτικά:

Η εταιρεία MolleIndustria έφτιαξε ένα serious game βασισμένο στο κείμενο "Conspiracy as Governance" του Julian Assange http://www.molleindustria.org/leakyworld/leakyworld.html και επίσης μπορείτε να δείτε το http://bit.ly/g7AEhO και το φημισμένο http://cablegategame.com/

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να πούμε μια ιστορία, αλλά οι ιστορίες που μας έμειναν και μας άλλαξαν ήταν αυτές που μας μετέφεραν στο εκεί και στο τότε τους και το κάνανε εδώ και τώρα μας. 

~Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι... Δεν κοιμότανε Ποτέ αυτή η Πόλη~

Είμαι σίγουρη οτι εάν όλοι αυτοί που γκρινιάζουμε οτι κανείς πια δεν τραγουδά κανένας δε χορεύει, αποφασίζαμε να κάνουμε ένα πάρτυ στους δρόμους της πόλης, θα ήταν ίσως το καλύτερο πάρτυ που έγινε ποτέ.

Απο την άλλη βέβαια αυτοί που γκρινιάζουμε, καλά θα κάναμε να αρχίζαμε να παίρνουμε απόφαση οτι "αν δεν εκραγείς εσύ, δεν εκραγώ εγώ... αυτό το πάρτυ δεν πρόκειται ποτέ να πάρει φωτιά"...

Mikro - Αυτή η Πόλη

Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι,
δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η Πόλη

Βόλτες με φίλους, μουσική όλη μέρα
μέχρι το βράδυ αργά και ας ήταν Δευτέρα

Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι,
δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η Πόλη

Δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η Πόλη

Θέλω να χορέψουμε όπως τότε ξανά
Να εκραγούμε !

Θυμάμαι τότε που χορεύανε όλοι,
δεν κοιμότανε ποτέ αυτή η Πόλη

--------------------------------------------------------------------------------------------


σας φιλώ και σας στέλνω στο:

BookMooch είναι ένα website στο οποίο

1. δημιουργείς ένα profile, ανακοινώνεις μια λίστα με βιβλία που θέλεις να χαρίσεις,
2. άλλοι χρήστες σας τα ζητάνε,
3. τα στέλνετε ταχυδρομικώς,
4. παίρνετε πόντους,
5. τους οποίους εξαργυρώνεις με τη σειρά σου σε βιβλία άλλων χρηστών.

δλδ πλερώνεις μόνο τα ταχυδρομικά. Γράφτείτε και έλληνες να γλιτώσουμε τα μεταφορικά :-)

Best things in life are free (and online)

Τελικά ότι και να λέω για τη σημασία του offline και της ζωής εκεί έξω, κακά τα ψέματα, στο online του σατανά βρίσκω χαρές, λύσεις, καλούς ανθρώπους και καινούριες ιδέες.

Τον τελευταίο καιρό η μέρα μου έχει κοπεί στα 4. Kαι Εννοώ 4 σημεία του ορίζοντα καθώς γυρίζω όλο το λεκανοπέδιο από δουλειά σε δουλειά και από πείραμα σε πείραμα. Εργάζομαι πολύ, γκρινιάζω πολύ, αγχώνομαι πολύ, κουράζομαι πολύ, γκρινιάζω πολύ, α το ξαναείπα αυτό… anyway…

Όλοι έχουμε μέρες, εβδομάδες, δεκαετίες σαν και αυτές. Το θέμα είναι ότι αρκεί κάτι μικρό, ένα γύρισμα του κοσμικού κουμπιού, μια αναπάντεχη χαρά για να πάρεις ανάσα. Αυτή την εβδομάδα η αναπάντεχη χαρά ήταν ένα δέμα. Ένα χαρτονένιο κουτί που ήρθε από ΝΥ και είχε μέσα τη χαρά μιας ολόκληρης εβδομάδας.

Είχε σαπούνια γλυκερίνης ειδικά φτιαγμένα για μας από τη μάγισσα-μανούλα ενός φίλου (που μας ήρθε με το CouchSurfing και αγαπηθήκαμε). Του Ανθρώπου έχει κυρίως δενδρολίβανο και καρύδα, ενώ εμένα μου έφτιαξε ένα gargoyle από λεβάντα και ένα μαγικό σαπούνι από διάφορα βοτάνια.

Το φοράω και σήμερα που έκανα διαδρομές ΗράκλειοΣεπόλιαΨυχικόΝέαΙωνίαΝέαΕρυθραίαΛαγονήσι και με κάνει να νιώθω λίγο πιο μαγική. Η Αγάπη μας κάνει να πετάμε λίγο πιο ψηλά.

Machine is <using>Us</using>

πόσο καιρό έχω να διαβάσω κάτι που να είναι άξιο περιεχομένου?
γιατί άξιο μορφής ουυυυυυ, έχω και χαμηλά αισθητικά κλικάκια δεν θέλω πολύ να ενθουσιαστώ. Τρώω τα πάντα εκτός απο φαγητό για σκέψη. Ποιά? και παράγω τα πάντα εκτός απο προιόντα σκέψης. Σκατολογικά μιλώντας πάντα. Ουφ, εν είμαι στα καλάμ..
-------------------------------
στο αγχος...
HyperΜετριότητα
Αναβλητικότητα
ελλειψη χρόνου
εκνευρισμός
δημιουργία σκουπιδιών
κατανάλωση τους
άυριο είναι μια άλλη μέρα
--------------------------------

Undead Undead Undead

Αντί να ψάχνω papers, σκευτόμουν τα περι αθανασίας και web:

So... εχω γράχει χιλιόμετρα Online. Σε λίστες, σε emails, σε φόρα, σε e-zines, σε chatrooms, σε blogs. Μόνη μου, με παρέα, με φίλους, με αγνώστους, με συνεργάτες, με συναδέλφους, με το κενό, με ανθρώπους που θαύμαζα απο παιδί, με εμένα την ιδία. Οι στιγμές μας Logάρονται, κάνουν cached και η φήμη μας περνάει απο στόμα σε στόμα και απο οθόνη σε οθόνη. Σε ημιεπαγγελματικα Newsletters, σε infamous fora, σε multiple blogs. ζαλίστηκα και μόνο που σκεύτηκα όλες τις γραμμές, όλα τα πρόσωπα, όλα τα κενά, όλα? ε όσα αντέχω...

Στο Wired είχα διαβάσει για profil στο MySpace των οποίων οι ιδιοκτήτες σκοτώθηκαν, αλλά τα τα ίδια συνεχίζουν να δέχονται comments. Θυμήθηκα πριν απο μερικά χρόνια όταν η κοινότητα του ελληνικού irc είχε θρυνήσει το χαμό ενός παιδιού και οτι μήνες μετά γραφόντουσαν Posts σε δεύτερο πρόσωπο. Και σήμερα έπεσα πάνω σε κάτι κείμενα του Timothy Leary περι αιωνιότητας. Τι στάχτες θα σκορπίσουμε online?

Έχοντας περάσει μεγάλο μέρος του ελεύθερου και εργασιακού μου χρόνου online, με διάφορες περσόνες, και πολλές υπέροχες ιστορίες, αναρωτιέμαι. Will they miss us when we're gone?

...ξύπνησε ο Ανθρωπος, πάω να τον πειράξω...