Thus bind thyself, and thou shalt be for ever free

η πειθαρχία μου λείπει. χρησιμοποιώ σύμβολα για να πραγματοποιήσω τις πιο απλές εργασίες και να επαναφέρω εγκαίρως τον εαυτό μου στην τάξη. τις περισσότερες φορές με πρόσκαιρη επιτυχία και φθαρτή διάρκεια. ας μη γελιέμαι όμως, είμαι εκτός τάξης εδώ και καιρό.

Great Day for Randomness

Ξεκινώντας τη μέρα με ένα email που μου χάριζε την πολυπόθητη είσοδο για το gigapedia (καλοί άνθρωποι σας αγαπώ τόσο πολύ) και άρχισα να κατεβάζω βιβλία και συγγράμματα, συνέχισα με μία έκρηξη λογοτεχνικής τυχαιότητας στο εξαιρετικό Watch Out 4 Snakes και ολοκλήρωσα το πρωινό μου με ένα επεισόδιο How I Met Your Mother οπου εμφανίζεται ο Hurley (yeap "Ο Hurley") τα LOST trivia δίνουν και παίρνουν ΚΑΙ επιτέλους ονοματίζεται μια κατάρα που είχαμε εφεύρει πριν χρόνια. Fnord...

και τώρα δουλειά...

Καιρός για σούπα με κολοκύθα και γάλα καρύδας

Το Σάββατο βρήκα κομμάτια καθαρισμένης κολοκύθας και μου ήρθε τρελή όρεξη για βελουτέ σουπίτσα. Αγαπάω τόσο πολύ την κοκοκύθα αλλά πάντοτε κόβομαι και διστάζω να την αγοράσω, οπότε και έκανα πάρτυ όταν βρήκα τα υπέροχα πορτοκαλιά κομμάτια στο σουπερ μάρκετ. Αρχικά σκέφτηκα να φτιάξω την αγαπημένη μου με κολοκύθα+γλυκοπατάτα+πράσο αλλά ήθελα κάτι πιο απλό οπότε και θυμήθηκα την καρύδα και τους γλυκούς της χυμούς.

e-Λυκά

3- 4 κούπες κομμάτια κολοκύθας

2 κουταλιές σούπας βούτυρο

1 κούπα ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι

2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες

1 και 1/2 κούπες γάλα καρύδας

2 κούπες ζωμός κοτόπουλο ή λαχανικών

φρέσκο πιπέρι

μπαχάρια

αλάτι

μοσχοκάρυδο και φρέσκο κρεμμυδι για γαρνιτούρα

Παρασκευή (και σάββατο)
Λιώνουμε το βούτυρο σε μέτρια φωτιά. 

Προσθέτω κρεμμυδάκια και σκορδάκι και σοτάρω μέχρι να πάρουν ένα λαχταριστό χρυσαφί χρώμα (περίπου 10 λεπτάκια). 

Προσθέτω τα κομμάτια κολοκύθας και ανακατεύω για λίγο. 

Στη συνέχεια προσθέτω τον ζωμό και τα μυρωδικά μου (εκτός απο το μοσχοκάρυδο) και περιμένω να βράσουν. Μπορείτε να χαμηλώσετε τη φωτιά και να βάλετε το καπάκι. Αφήνουμε για 30 λεπτά αλλά ανακατεύουμε συχνά.

Πολτοποιούμε το μείγμα στο μπλέντερ και επιστρέφουμε τη βελουτέ πλέον σουπίτσα μας στη κατσαρόλα. Προσθέτουμε το γάλα καρύδας (δοκιμάζουμε φυσικά για να δούμε πότε και πόσο μας αρέσει). Συμπληρώνουμε με αλάτι και πιπεράκι φρέσκο εάν το επιθυμούμε και σερβίρουμε σε μπολάκια.
Πασπαλίζουμε λίγο μοσχοκάρυδο στην σουπίτσα μας (ή και φρέσκο κρεμυδάκι για χρώμα) και βουρ με νόστιμο κρασάκι!

αγαπάω μια πόλη σε φρίκη

...και ενώ ο Στέλιος Ελληνιάδης μιλάει για το (τ)έλος της Αθήνας  στην ελευθεροτυπία και ενώ κάθε μέρα βλέπω σκηνές που με πληγώνουν ή με προσβάλουν ή σιγά σιγά με τρομάζουν και εμένα http://tvxs.gr/node/69485  υπάρχουν μέρες και υπάρχουν στιγμές που ανοίγει η καρδιά.

Σήμερα σε μια τόσο αντιφατική μέρα όσο η μέρα των ανούσιων για μένα δημοτικών εκλογών, πήρα την οικογένεια να τους δείξω τη δική μου Αθήνα μακρυά απο τους γελοιές εκλογικές υποσχέσεις και τη φρίκη των δελτίων της TV. Αυτή του κέντρου της έκπληξης και της απογοήτευσης και τον όμορφων μικρών μαγαζιών και των σκοτεινών στενών με τα δεκάδες πωλητήρια διαμερισμάτων και μονοκατοικιών που κανένας δεν θέλει πια να κατοικήσει. Αυτή του κέντρου των εξαιρετικών συνθημάτων στους τοίχους και των δημιουργικών graffity πάνω σε εγκαταλελειμμένα σπίτια που ματώνουν αναμνήσεις απο τοίχους που χάσκουν. Μιλούσα για στιγμές και φίλους και χορούς και γέλια και αυτοσχέδια πάρτυ ενώ εξηγούσα τι είναι οι γεμάτες με αίμα σύριγγες. 
Επισκεφτήκαμε ανοιχτές gallery και μετρήσαμε τα γυαλιά απο τα χθεσινοβραδινά σπασμένα αυτοκίνητα. Αποφύγαμε τους δρόμους της θλίψης και καταλήξαμε σε μικρά πάρκα. Ευγενικοί και χαμογελαστοί άνθρωποι μας θύμισαν οτι τελικά μια αγκαλιά χρειάζεσαι για να ευτυχίσεις και καταλήξαμε στο Άλσος Βεΐκου οπου έχουν τοποθετήσει όργανα γυμναστικής και παιδιά, μαμάδες, μπαμπάδες κάνανε γυμναστικοί γελώντας... και μου είπαν για ιδέες να βελτιωθεί η πόλη και κοκκίνησαν τα μάγουλα και χωνέψαμε το εξαιρετικό πολίτικο πιλάφι και νιώσαμε οτι..


μωρέ όλα μπορεί να έχουν νόημα...όλα... ακόμη και τις πιο ανόητες ημέρες

αυτο το μήνα είμαι ανεμώνη

Pulsatilla

fucking happy times

μια απο τις πιο ευτυχισμενες μερες. χωρις τονους. κοπενχαγη. πολυ γελιο. πολυ δρομος. πολλες σπειρες. πολυ ευγενεια. πολυ φωτεινα. πολυ παγωμενα. πολυ ουσιαστικα. συνεδριο γεματο υπεροχους ανθρωπους. συνεδριο γεματο ιδεες. παρουσιαση που πηγε καλα. θαυμασμος για ολες αυτες τις ιδεες. για ολους αυτους τους φωτεινους ανθρωπους. για ολο αυτο το δασος της γνωσης. αγχος για το μελλον. σκεψεις και προβληματισμοι για αυτο που κανω. για τα χρονια που περνανε. για το δασος που γυροφερνω. και ξαφνικα sms. πηρες την υποτροφια τι θα τα κανεις τοσα χρηματα. μονο και μονο για να κανω αυτο που αγαπαω. μονο και μονο για να χαθω στο δασος. δεν εχω λογια. θελω να χαθω στο δασος.

στα δελτία των 8 τα βλέπεις και τρως

Στο δελτίο του Star προτείνουν Κάρμεν, Ξυλούρη, Frankenstein  και Active Member, δίνοντας πληροφορίες και τιμές... Σε αυτό με τους Σεφ γέλασα με τους κριτές (μετράνε) και στο στο Game On του MTV είδα καινούριους τίτλους... λές να αγοράσω TV?

τα ύστερα του κόσμου ( με την καλή έννοια )
-ή απλά κατάλαβαν οτι φέτος είναι η χρονιά της TV καθώς δεν έχουμε χρήματα ούτε για να πάμε πλατεία-

Η Γάτα στο Παζάρι...

Ηρθαν τα FabBoyz και με πήραν απο τo lab για να πάμε να ανταλλάξουν τα πράγματα τους στο Σύνταγμα. Εκεί η Athens Voice είχε στήσει ένα μικρό παζάρι ανταλλαγής και πολλοί καλοί άνθρωποι είχαν αφήσει τα αντικείμενα τους, είχαν πάρει κουπόνια ανταλλαγής που έγραφαν DRINK ME και επέστρεφαν σε λίγη ώρα, περίμεναν σε μια ουρά και ανέβαιναν λίγοι λίγοι σε μια όμορφα στημένη εξέδρα με τα αντικείμενα προς ανταλλαγή. Με εντυπωσίασε το DRINK ME και σκέφτηκα αμέσως την Αλίκη και οτι εγώ θα ήμουν η Γάτα. Η Γάτα στο Παζάρι. Με εντυπωσίασαν τα αντικείμενα που το καθένα θα είχε μια ιστορία να πει. Με εντυπωσίασε οτι περιμέναμε όλοι υπομονετικά στην ουρά και διάφοροι όμορφοι άνθρωποι μας βγάζανε φωτογραφίες. Πολλές φωτογραφίες. Στο τέλος έβγαλα και εγώ την κάμερα μου και τους έβγαζα και εγώ για να μη νιώθουν εκτός εικόνας. Τα FabBoys είχαν φέρει τρομερά αντικείμενα τα οποία είχαν γίνει ανάρπαστα αλλά γενικά όλα τα πράγματα είχαν ιστορική αξία. Ή όχι...

Με εντυπωσίασε και οτι ακριβώς απέναντι απο την υπερυψωμένη εξέδρα είχαν τοποθετήσει ένα μικρό λοφίσκο με γρασίδι και παγκάκια, οπου κόσμος καθόταν και κοίταζε τους ανθρώπους να περιεργάζονται τα αντικείμενα και να επιλέγουν. Μας φαντάστηκα σε μερικά χρόνια να καθόμαστε να κοιτάζουμε σιωπηλοί όσους μπορούν ακόμη να αγοράσουν αντικείμενα. Σε ξύλινα παγκάκια, με ποπκορν και έναν καλό φίλο. Θα κρατιόμαστε χέρι χέρι και μετά θα σηκωνόμαστε πάντα σιωπηλοί και πάντα χέρι χέρι και θα ανεβαίνουμε την καταπράσινη Πανεπιστημίου. Θα γελάμε και θα βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα πάνω σε ταράτσες. Χωρίς αντικείμενα...

Πίσω στην όχι ακόμη ανθισμένη Πανεπιστημίου, τα FabBoyz μου χάρισαν 3 κουπόνια και έτσι μπόρεσα να αποκτήσω ένα μπλε ηλεκτρίκ καρτούτσο, μια μπλε σειρήνα περιπολικού και ένα μικρό Menorah. Ήθελα να κρατήσω τα κουπόνια που λέγανε DRINK ME, αλλά δεν ήθελα να φανεί οτι κάνω την ψιλομύτα και διάλεξα τα πιο ασύνδετα αντικείμενα που μπόρεσα να φανταστώ. Σκέφτηκα πως θα τα συνδυάσω για να τα εγκαινιάσω σε μια βραδυά. Μπορώ να κάνω ένα πάρτυ και να καλέσω εβραίους φίλους για να πιούμε sangria σερβιρισμένη στην μπλε κανάτα ενώ έχω ανάψει την σειρήνα. Για το εφέ. Για να γιορτάσουμε τα πράγματα μου. Τα αντικείμενα μου. Αφού πρώτα βρω ένα μέρος να τα τοποθετήσω. Και νιώσω καλά...

πετυχεσά

Υπέροχη βραδιά είναι να συνειδητοποιείς την επόμενη μέρα οτι οι πρωτοφορεμένες σου μαύρες μπότες λιώσανε μετά απο 7 ώρες αδιάκοπου χορού?

Μα πάμε καλά? καταστράφηκαν πρώτη φορά που τις φόρεσα? 

Μα κάνω εξαιρετικά αποτυχημένες αγορές βρε αδερφάκι μου... πω ρε και τις αγάπησα τις άθλιες... κατάρα στο ebay και στο φτηνό κρέας που το τρώνε οι σκύλοι... μαζί με τα 30 euros μου... γουφ

Sexy Mad Men

άκουγα το Charade του Serj Tankian και ξαφνικά συνειδιτοποίησα πόσο πολύ μου θυμίζουν τα παιξίματα της φωνής του (όχι η ποιότητα αλλά κάτι στη χρήση) τον Frank Zappa (καρδούλες). Και μετά μου έσκασε η ομοιότητα..

την οποια έχει προσέξει και ένα κάρο κόσμος --> http://cheezburger.com/Asset/View/?ciid=2353296

και ακούστε και αυτό 

πρώτη βροχή - πρώτες ανατριχίλες - πρώτα θάματα - πρώτο lemsip

αποδείξεις (ζωής)

αγαπάω τις αποδείξεις. μικρά τσαλακωμένα χαρτάκια που μου είναι εντελώς άχρηστα. τα βλέπω και σμίγω τα φρυδια προσπαθώντας να θυμηθώ. πότε πήγα σε αυτή την τσαγιερί? με ποιον ήμουν? τι σκεφτόμουν τότε? πότε πέρασα απο τιν αττική οδό? πότε αγόρασα σάλτσα σόγιας? έχω σάλτσα σόγιας μέσα? μα καλά τί σκεφτόμουν.

αγαπάω τις αποδείξεις. χαίρομαι πολύ που τις μαζέυω. μου θυμίζουν πόσο τυχερή είμαι. πολύτιμα προσωπικά δεδομένα στιγμών που πέρασαν χωρίς να τις έχω δεδομένες.

Dead Can Dance - ο πεινασμένος (για 90s μουσική) συναυλίες ονειρεύεται

Στο όνειρο μου άκουγα συνεχώς το Papua New Guinea των The Future Sound of London και ξύπνησα με μια επιθυμία να δω τους Dead Can Dance (!) -το κομμάτι έχει samples του "Dawn of the Iconoclast" αλλά πέρα απο αυτό τελιτσες...-

Ο Brendan Perry μιλάει για DCD άλμπουμ μέσα στο 2011 και ενδέχεται να τον δούμε γρήγορα και πάλι απο κοντά εις την Ελλάδαν, αλλά μέχρι να μάθουμε καμία σίγουρη πληροφορία ας ακούσουμε το enigma of the absolute

το ένα ευρώ

μαραθώνος 8 παρά το πρωί της Παρασκευής. 10 ευρώ μόνο. η πρωτόγνωρη επιμονή του νεαρού άντρα στο βενζινάδικο να κοιτάξει τον αέρα στα λάστιχα. το ντροπαλό μου ναι. το χαμόγελο του όταν αντί για 33 είχα πίεση 23 (allhailEris). το ένα ευρώ που είχα διαθέσιμο για να τον ευχαριστήσω για τον κόπο του. η αίσθηση οτι οδηγώ καινούριο αυτοκίνητο. αισθητά καλύτερο φρενάρισμα. η υπόσχεση να ελέγχω τον αέρα. σκέψεις για μεγαλύτερη κατανάλωση βενζίνης. παιδί που πετάγεται στη λεωφόρο ενώ κάνω υπολογισμούς μέσα σε ένα νυσταγμένο ακόμη κεφάλι. έγκαιρο φρενάρισμα χάρη στον αέρα. μούδιασμα. η αίσθηση οτι με πονάει η αγκαλιά μου.

η αγάπη για τον ξένο αυτό άνθρωπο. το ευχαριστώ που δεν φτάνει. το ένα ευρώ.

η φαντασία και η δημιουργικότητα...

αν τελικά δεν περνάνε μέσα απο την μέθοδο και την ουσιαστική θέληση, δύσκολα οδηγούν στην αλλαγή...

"Do What Thou Wilt" έλεγε ο Crowley και απο την ώρα που άρχισα να καταλαβαίνω "κάπως" τι εννοεί οταν μιλάει για τη Θέληση, άρχισα να βλέπω πολλά απο τα στραβά των δικών μου (μη) αποφάσεων και κυρίως τη στραβή πορεία ορθών μου αποφάσεων. 

Πρέπει Και να Θέλεις αλλά Και να Κάνεις. 

Και αυτό το "πρέπει" που τόσο κατακρίνω και τόσο ακολουθώ, με φέρνει στην επιστημονική μέθοδο που έχω ακολουθήσει στη δουλειά μου και προσπαθώ να ακολουθήσω και στα καθημερινά μου διλήμματα. 

Η επιστημονική μέθοδος και γενικότερα η επιστημονική σκέψη φαίνονται στον καιρό της άσκοπης υπερταχύτητας, ο μόνος δρόμος γόνιμης λειτουργίας της σκέψης μας. Με μέθοδο, επιμονή, φαντασία αλλά και διάθεση αλλαγής και τρικλοποδιάς όλων των πιστεύω μας αν το ανατρεπτικό αποτέλεσμα το απαιτήσει ή αν η διαδικασία που επιλέξαμε φανεί λανθασμένη. Σε αυτούς τους καιρούς που τύχαμε να ζούμε, ο επίμονος βρίσκει ευτυχία και ο απόλυτος κοπανάει το κεφάλι του στον τοίχο. 

Δύσκολο να διακρίνω τη γραμμή ανάμεσα στο "ξέρω", στο "νομίζω οτι ξέρω" και στο "ας προσπαθήσω να δω εάν ισχύει και κάτω απο ποιες προϋποθέσεις". Και αυτό που αναρωτιέμαι είναι το αν τελικά γίνω απόλυτη στο να μην είμαι απόλυτη, σαν αλλαζονικός σίγουρος Βούδας, υπάρξω σαν αοριστία μέσα στα κεφάλια αυτών που με αγαπούν και θέλησαν να μου αφιερώσουν κομμάτι απο τον πολύτιμο χρόνο τους...

«Στην επιστήμη συμβαίνει συχνά να πει ένας επιστήμονας “Ξέρεις, αυτό είναι ένα πολύ καλό επιχείρημα· η θέση μου ήταν λανθασμένη”, και τότε αλλάζει πράγματι γνώμη και δεν ξανακούς ποτέ την παλιά αντίληψη από αυτόν. Πραγματικά το κάνουν. Δεν συμβαίνει τόσο συχνά όσο θα έπρεπε, επειδή οι επιστήμονες είναι άνθρωποι και η αλλαγή πολλές φορές είναι οδυνηρή. Αλλά συμβαίνει κάθε μέρα. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στην πολιτική ή στη θρησκεία.»

Carl Sagan (1934–1996)

Passenger Aleph in Name - Current 93

"The Moon is dead - long live the Moon"

απο το φετινό "Baalstorm, Sing Omega" των Current 93, το τρίτο μέρος της "Αποκαλυπτικής" τριλογίας του David Tibet. Οι Current 93 για άλλοι μια φορά σχεδιάζουν σύμβολα στο κεφάλι μου...

Another Day

Είναι που τραγούδια σαν και αυτό με κάνουν να θυμάμαι ποιά είμαι:



και δεν ξεχνιέμαι μωρέ...

p.s. πάρτε το και όπως το μάθαμε οι νεότεροι (λιζ σε αγαπάω) για να έχετε

"Κάνω ότι θέλω, είμαι ένας αναρχικός των συμβόλων..."

Νίκος Καρούζος

Goodnight Ladies

post samothraki mood

Οξεία Wiiτιδα

"Και ξυπνάω ένα πρωί γιατρέ με σοβαρούς πόνους στον ώμο. Πήγα να στηριχτώ απο το κρεβάτι και ούρλιαξα σου λέω. Πάω να βγω στο σαλόνι, τι να δω... σπασμένα λαμπατέρ, ρημαγμένος ο φίκος δίπλα στην tv. Μην έχω διχασμένη προσωπικότητα, μην μπήκαν ληστές χτες βράδυ και μου τραβήξαν και τον ώμο? πες μου γιατρέ τι έχω..."
"εχεις wii..."
"ε... ναι..."
"ε, αυτό έχεις. Ιbubrofen για μια εβδομάδα και αποχή απο τοWii. Α.. και άμα έχεις και guitar hero τώρα καταλάβαμε γιατί πόναγε ο καρπός σου..."

"ε...ευχαριστώ γιατρέ.. τίποτε άλλο?"
"ναι.. μήπως μπορείς να μου δανείσεις το Rock Band 2 όσο θα απέχεις?"

ναι κυρίες και κυρίες, καταχωρήθηκε σαν ασθένεια στο New England Journal of Medicine: Acute Wiiitis