Undead Undead Undead

Αντί να ψάχνω papers, σκευτόμουν τα περι αθανασίας και web:

So... εχω γράχει χιλιόμετρα Online. Σε λίστες, σε emails, σε φόρα, σε e-zines, σε chatrooms, σε blogs. Μόνη μου, με παρέα, με φίλους, με αγνώστους, με συνεργάτες, με συναδέλφους, με το κενό, με ανθρώπους που θαύμαζα απο παιδί, με εμένα την ιδία. Οι στιγμές μας Logάρονται, κάνουν cached και η φήμη μας περνάει απο στόμα σε στόμα και απο οθόνη σε οθόνη. Σε ημιεπαγγελματικα Newsletters, σε infamous fora, σε multiple blogs. ζαλίστηκα και μόνο που σκεύτηκα όλες τις γραμμές, όλα τα πρόσωπα, όλα τα κενά, όλα? ε όσα αντέχω...

Στο Wired είχα διαβάσει για profil στο MySpace των οποίων οι ιδιοκτήτες σκοτώθηκαν, αλλά τα τα ίδια συνεχίζουν να δέχονται comments. Θυμήθηκα πριν απο μερικά χρόνια όταν η κοινότητα του ελληνικού irc είχε θρυνήσει το χαμό ενός παιδιού και οτι μήνες μετά γραφόντουσαν Posts σε δεύτερο πρόσωπο. Και σήμερα έπεσα πάνω σε κάτι κείμενα του Timothy Leary περι αιωνιότητας. Τι στάχτες θα σκορπίσουμε online?

Έχοντας περάσει μεγάλο μέρος του ελεύθερου και εργασιακού μου χρόνου online, με διάφορες περσόνες, και πολλές υπέροχες ιστορίες, αναρωτιέμαι. Will they miss us when we're gone?

...ξύπνησε ο Ανθρωπος, πάω να τον πειράξω...

New Year's Revolution

Ποτέ δεν κατάφερα να ακολουθήσω μια μόδα με επιτυχία. Είτε τη σνόμπαρα απο την αρχή, είτε δεν την έπαιρνα καν μυρωδιά. Αυτή τη μόδα-παράδοση δε με τα new year resolution δεν την κατάλαβα ποτέ. Γιατί Sony και καλά ενώ θα έπρεπε να είμαι εκστατικά ευτυχισμένη και ιδανικά μεθυσμένη να βγάλω μολύβι και χαρτί, να συλλέξω όλα τα σκουπίδια της χρονιάς και να αρχίσω τις ανταποκρίσεις και τα συμπεράσματα?

Φέτος μας έπιασε με τον Άνθρωπο και με κανα δύο φίλους, μια τάση ξεσκαρταδούρας απο την παραμονή των χριστουγέννων. Όχι τυχαία και όχι δίχως αφορμή. Απλώς ήρθε αυτή η εποχή του χρόνου-των χρόνων που βλέπεις μερικά πράγματα πιο ωμά. Σαν ωμό σολωμό που στον σερβίρουν με το λεμονάκι του και ξέρεις οτι πριν καν τον αγγίξεις με τη γλώσσα σου, θα έχει αποκαλύψει η μυρωδιά το αν θα κλείσεις τα μάτια με απόλαυση ή αν θα τον αρνηθείς μια και καλή.

Εχμ... Ηλίθιο αυτό με το σολωμό, αλλά πείνασα. Δυο μέρες τώρα, ξεσκαρτάριζα μέσα μου (όχι τα δικά μου, όχι τις αποφάσεις μου και τις επιλογές μου, γιατί αυτά κάθε μέρα τα περνάω απο κόσκινο) τους ανθρώπους που είναι μπρος μου πίσω μου δεξιά μου και αριστερά μου (όποιος είναι τα φυλάει φτου και βγαίνω).

Και εκεί που καταλήξαμε με τον Ανθρωπο ανάμεσα σε σοκολάτες, ξεθυμασμένακρασιά, αυτοσχέδιες Pizzες και πετυχημένες playlists, είναι οτι φτάνουν τα πειράματα, δεν έχουμε άλλο χρόνο να καταναλώσουμε με πρσπάθειες πάνω σε φιλίες που κάποτε ήταν και κάααααποτε έμοιαζαν και κάαααποτε άξιζαν. Υπάρχει ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρον κόσμος εκεί πάνω και δεν έχω την πολυτέλεια να μένω στην Υπόγα μου δίχως να τον γεύομαι. Δεν είμαι της άποψης να σβήνω κινητά και ανθρώπους. Δεν μπορεί το σβήσιμο ενός κινητού να με βοηθήσει να μην νοσταλγώ αυτά που είχα κάποτε και τώρα είναι Nevermore. Δεν φεύγουν έτσι οι άνθρωποι απο τη ζωή σου. Εχουν ήδη φύγει και εσύ κρατάς τις σκιές τους με μερικά "τι νέα, όλα καλά? για πες...".

Εγκαινιάζω λοιπόν μία Επανάσταση. Την Επανάσταση του Νοήματος. Οτι έχει νόημα μένει, ότι έχει ουσία και σκοπό και αγάπη μένει... ότι δεν έχει... στο ντουλαπάκι με αγάπη και σβέλτα. Εδώ και λίγα χρόνια είχα βάλει στην άκρη το Νόημα χάρην της καλής καρδιάς. Αλλά μάλλον αυτά τα δυο πάνε χέρι χέρι.

Δέχτηκα πολύ αγάπη και αγκαλιές και συγκίνηση και τρυφερότητα αυτό το 3ήμερο και ελπίζω να φάνηκα αντάξια... Luv makes my world go round.

Na roda de Capoeira...

To batizado της Κυριακής ήταν μια έντονη εμπειρία την οποία εύχομαι να ξαναζήσω σύντομα. Εκπαιδευτές και μαθητές κατάφεραν να μας ξεσηκώσουν. Μέιναμε ξεκούδουνοι με Mestre China
και χαρήκαμε που ο Manel είναι ο δικός μας Manel.


θα ανεβάσω photos σύντομα

Domo Arigato Mr Robato - Wired Me No2

Το Robothink είναι το πρώτο ρομποτικό μουσείο της Ιαπωνίας και οι 4 νόμοι του Asimov παίρνουν φωτιά.
Nuvo+PaPeRo
Προσπαθώντας να εξηγήσω στα πιτσιρίκια τις τάσεις της Ρομποτικής βρήκα handy τα καινούρια ROBOTακια PaPeRo και Nuvo. Ο PaPeRo της NEC αναγνωρίζει εκφράσεις πρoσώπου και γραφικό χαρακτήρα ενώ ο δεύτερος κάπως πιο evil looking κύριος αντιδρά σε φωνητικές εντολές

enjoy Japanese Version --> ROBOTHINK

bCreative Party

Απόψε έχει πάρτυ το Υποβρύχιο



Location: πολυχώρος «417» (Μυλλέρου 22 και Κεραμεικού 53)
Time: 22:00
Genre: 2 stages + exhibitions
Zound: Indy + Funk +Reggae(?!)
+Motive: Free

• Αυριο κλείνει το φεστιβάλ Capoeira σε ένα θέατρο στην Κουμουνδούρου
• Αυριο θέλω να στολίσω το σπίτι
• Αύριο θα πάρουμε τελική απόφαση για MEGA-NewYearsEve-BurningDownTheHouse-Party
• Αυριο πρέπει να έχω τελείωσει το προσχέδιο για το paper

Μαύρες Πατούσες

έχω απλώσει ταυτόχρονα Lif0 και Athens Voice στην πορτοκαλιά πολυθρόνα και ψάχνω κάτι ενδιαφέρον, κάτι εκνευριστικό, κάτι που μας αφορά (something borrowed, something blue). Αλήθεια γιατί δε μας βγάζουν ποτέ φοτοζ στα Ntarko events? είμαστε φαμπουλουσλυ γιουνικ και ρεζιλευόμαστε κάθε φορά με χάρη. Στην πραγματικότητα όμως κρυφοκοιτάζω τις κατάμαυρες πατούσες του Ανθρώπου που κάνει stretching μπροστά μου.

Fact 1: ο Άνθρωπος κάνει yoga!
Fact 2: το πάτωμα μου είναι μέσα στην μπίχλα!


Θυμάμαι 5-6 χρονιά πριν σε ένα κρεβάτι στη Λαμία να μιλάμε για αηδιαστικά ζευγάρια, για αλληλοκατασπαραγμένα ζευγάρια, για βαρετούς ανθρώπους μέσα σε ζευγάρια, για βαρετά ζευγάρια δίχως πια ανθρώπους. εμείς δεν είμασταν ακόμη ζευγάρι, ήμασταν δύο πάνω σε ένα κρεβάτι και όλος ο κόσμος ήταν αυτό.

Με 2 λεπτά lag ο Άνθρωπος μου λέει ξέπνοα:

«θυμάσαι στη Λαμία που λέγαμε να γίνουμε Εναλλακτικό Ζευγάρι;»

Κάνω την ενοχλημένη που με αποσπά πάλι από την ανάγνωση και του διορθώνω τη στάση του σώματος του. Τι υπέροχη στάση…

-= Cybernation =-

-=for those about to sweat on the dancefloors=-

Γαιδουρονήσι PART III - Θυμωμένο part -oalliws

O Tzitziras τα πήρε ---> της κακομοίρας.

Θέλεις πληροφορίες? διαβασε ΠΡΩΤΑ αυτό

όταν έπαψα να σου μιλάω

βγήκα απο ένα κτίριο, έμοιαζε σαν εργατική πολυκατοικία αλλά ήξερα οτι ήμουν στη Νέα Ορλεάνη. Εσύ κοιμόσουν. ήταν η μεγάλη μέρα. Τα παιδία με κοίταξαν ενθουσιασμένα αλλά έκρυψαν το γεγονός οτι με γνώριζαν. ήδη ενήλικες μαζέυονταν παραξενεμένοι. πέρασα δήθεν τυχαία απο δίπλα τους και ρώτησα το πιο ψηλό κορίτσι αν ήταν όλα έτοιμα. μου είπε όπως κάθε φορά. δεν ήξερα τι περίμεναν για να ξεκινήσουν. κάποια στιγμή στα ξαφνικά τα είδα να τρέχουν, να ακουμπάνε στον τοίχο μιας μάντρας και να τη σπρώχνουν με τρομερή ταχύτητα προς έναν κεντρικό πεζόδρομο. η σύγκρουση ήταν τρομακτική. τα παιδία ήταν ενθουσιασμένα. τους έδωσα τη μεγάλη μπάλα που είχαμε συμφωνήσει. ένα κοκκινοτριχο αγόρι μου είπε οτι μάλλον θα το δοκιμάσουν ξανά την ίδια μέρα με άλα υλικά, πέρα απο τοίχους. με ευχαρίστησαν που τους έμαθα το μυστικό της δύναμης τους όταν είναι ενωμένα και έφυγαν με γέλια. νομίζω είδα και μένα μαζί τους. φορούσα το γελοίο μπλουζάκι με τις καρδούλες.

συνάντησα έναν γνωστό, ήμασταν μαζί πριν σε μια εκκλησία, αλλά δεν ήθελα να θυμάμαι τι έκανα εκεί και έκανα πως δεν τον θυμάμαι. πιάνει πάντα ο τρόπος αυτός.

είχα στο μυαλό μου το "θερινά σινεμά" του κελαηδόνη όση ώρα περίμενα τα παιδία. Δε μύριζε αγιόκλιμα ούτε γιασεμί, σκέφτηκα οτι είναι νέα ορλεάνη εδώ και πρέπει να μάθω τις μυρωδιές της.

Κατέβηκες φρέσκος και όμορφος. Με ένα λευκό φανελάκι και μια πετσέτα στον ώμο, σου φώναξα οτι είσαι ο πιο όμορφος Ιρλανδός σε όλο το σωματείο σου, αλλά εσύ δεν κατάλαβες. κατέβηκες τη σιδερένια λεπτή σκάλα και με αγκάλιασες στους ώμους σαν να είμαστε παλιά φιλαράκια. μου έδωσες ένα κόκκινο μεγάλο μαξιλάρι, το ακουμπήσαμε στις σκάλες και ακουμπήσαμε πάνω του.

Σε λίγο άκουσα να τραγουδάνε το τραγούδι. ηθελα να δω ποιος ήταν. Κατέβασα πονηρά το μαξιλάρι που είχες φέρει μαζί σου για να ακουμπάω στη σκάλα δίχως να με πονάει το σίδερο. Ηταν ο Κελαηδόνης. μου φάνηκε λογικό να είναι στην Νέα Ορλεάνη και υπέροχο που με κοίταζε πονηρά. όταν το timing είναι σωστό και όλα ταιριάζουν με τη μουσική, είμαστε σε ταινία σκέφτηκα και σε αγκάλιασα πάλι.

;asxeto-->
a man I go to sleep with, but never met before --> Neil

Πάρε να'χεις...

“ρε παιδί μου, θα την πάρεις τηλέφωνο και θα της πεις “λέω να έρθω Σαλόνικα, το θεωρείς καλή ιδέα”»

«και τι θα κάνω? Τι θα μου πει..»

«τι αν σου πει.. πάλι θα τα ξαναπούμε? Κλείσε, πάρτην και ξαναπάρε να μου πεις τι έγινε…»

«Οχι μη κλείνεις, να τα πούμε άλλη μια φορά?»

«μα σου λέω τόση ώρα, θέλω να πάω και τουαλέτα λέμε…»

«ε ωραία και ποιος σε εμποδίζει…»

«περιμένεις να πάρω μάζί μου το τηλέφωνο στην τουαλέτα?»

«ακριβώς, γιατί το πήρες το ασύρματο?»

«δεν τρώγεσαι!! Πάρτην τηλέφωνο λέμε, μίλα της ξεκάθαρα και πάρε με μετά, κλείνω τώρα ε..»

«λίγα ψίχουλα αγάπης και συμπαράστασης ζητάω και εσύ…»

«μα στην τουαλέτα δε θα σου δώσω ψίχουλα… άσε με να κλείσω σε παρακαλώ»

«όχι όχιιιιιι, μη κλείσεις!!! Μη κλείσεις! Μη με αφήσεις μόνο μου! ΜΗ ΜΕ ΑΦΉΣΕΙΣ! ΘΑ ΚΛΑΊΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ»

«ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ μην κλαις, εδώ θα μείνω. ΠΑΡΤΗΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ»

«και τι να της πω... πές μου ξανά.»

«στα έχω πει 100 φορές. Αυτοσχεδίασε, τι θέλεις να την πάρω εγώ?»

«ΑΑΑ Πολύ καλή ιδέα!! Τι θα της πεις?!»

«Καλά με κοροϊδεύεις? Προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο έτσι?? »

«Δεν προσπαθώ να κερδίσω χρόνο, προσπαθώ να δω πότε θα τα κάνεις πάνω σου...»

[...κλικ...]
[...του...του....]
[...του...του....]

melting

@utonomia

AI και Cinema - Πραγματικότητα και Φαντασία

Είτε όταν έχει τη μορφή ενός υπάκουου εργαλείου, είτε όταν ασκεί εξουσία και προκαλεί φόνους, ο AI πράκτορας παρουσιάζεται στο κινηματογραφικό πανί, σαν προέκταση του ανθρώπου, σαν εξέλιξη ή σαν σκοτεινή του πλευρά.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο HAL χρωστάει το όνομα του στην IBM και το Matrix (με αρκετά βέβαια στοιχεία από τον Νευρομάντη του Gibson), έχει πολλά φιλοσοφικά και κοινωνικά στοιχεία πέρα από την ίδια την τεχνολογία.

Με το πέρασμα των χρόνων τα δημιουργήματα έγιναν πιο ανθρώπινα και πιο φιλοσοφημένα και ο κίνδυνος μοιάζει να είναι περισσότερο ο άνθρωπος, παρά η τεχνολογία. Στον κινηματογράφο, τα δημιουργήματα τεχνητής νοημοσύνης μέχρι προσφάτως είχαν σαν κύριο χαρακτηριστικό τους την ψυχρή ουτοπιστική τελειότητα τους. Στη συνέχεια όμως η πρσωπικότητα και το χιούμορ πήραν τον πρώτο ρόλο στην επιλογή ενός Α.I. χαρακτήρα.

Οι ταινίες της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν ότι παρόλο που το πορτραίτο της AI δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά παρόλη την έρευνα και την δημοσιότητα των τελευταίων 35 ετών, είναι αρκετά έντονη η προσπάθεια να απαντηθούν καίρια υπαρξιακά και κοινωνικά ανθρώπινα ερωτήματα μέσω των AI. Την τελευταία δεκαετία λοιπόν η Τεχνητή Νοημοσύνη φαίνεται να κάνει την εμφάνιση της ουσιαστικότερα μέσα στις σχετικές ταινίες. Λίγο το Internet, η πρσόσβαση στην πληροφορία και η διάδοση τεχνολογικών όρων, λίγο η ανάγκη του Sci-fi κοινού για κάτι περισσότερο, το AI θεωρείται δεδομένη τεχνολογία για μία ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Πόσο μακρυα βρίσκεται άραγε η τεχνολογία, από τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας? Θα δημιουργηθούν άραγε ο αξιαγάπητος DARYL και ο David, το έξυπνο ανθρωποειδές του Spielberg(AI-Artificial Intelligence)? Θα καταφέρουν άραγε τα ρομπότ να εξελίσσονται, να αντιλαμβάνονται τα ανθρώπινα συναισθήματα, να θυμώνουν, να δίνουν αγάπη? Πόσο μακριά είναι το μέλλον τελικά και κατά πόσο η κινηματογραφική φαντασία μπορεί να αγγίξει την πραγματικότητα?

"Μέσα στις επόμενες δεκαετίες", απαντούν ένθερμα οι φουτουριστές, ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα αποκαλύψει τα μυστικά του και θα μας επιτρέψει να τον αντιγράψουμε. Ποτέ, απαντούν οι σκεπτικιστές, τονίζοντας ότι οι υπολογιστές δεν είναι σε θέση ακόμη να σκεφτούν , πόσο μάλλον να νιώσουν. ¨δεν αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα καθόλου¨, υποστηρίζει ο καθηγητής Jim Waldo στο πανεπιστήμιο του Harvard, ¨είναι ότι πιο δύσκολο θα προσπαθούσαμε να μοντελοποιήσουμε σε έναν υπολογιστή¨.

Ο Marvin Minsky του MIT και ένας από τους πρωτοπόρους της Τεχνητής Νοημοσύνης, υποστηρίζει ότι τα συναισθήματα δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους αρχιτέκτονες Τεχνητής Νοημοσύνης, απλά είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψεις και ότι η πραγματική δυσκολία είναι στο να καταφέρουν να δώσουν στους υπολογιστές κοινή λογική ή έστω χαρακτηριστικά της.

Και όμώς ο Rodney Brooks, του ίδιου ινστιτούτου ελπίζει ότι μία από τις δημιουργίες του ο COG, θα είναι σε θέση να μαθαίνει όπως ένα βρέφος, διαμέσου πειραματισμών. ’λλωστε ο Haley Joel Osment, ο οποίος υποδύεται τον David στην ταινία ΑΙ είχε έρθει σε επαφή με τον COG, πριν τα γυρίσματα της ταινίας. Αλλωστε ο Aibo, το μικρο γκρίζο μηχανικό σκυλάκι της Sony, ακολουθεί εντολές,αναγνωρίζει τον κύριο του και μαθαίνει να κυνηγάει μπάλες. Εν τω μεταξύ στο ΜΙΤ, τελειοποιούν και τον Kismet, ο οποίος αντιδρά στα ανθρώπινα ερεθίσματα σαν ένα πραγματικό κατοικίδιο (όχι βέβαια τόσο κοντά όσο ο teddy bear και τα supertoys στην ταινία AI) και ήδη προσωπικότητες όπως ο Bill Joy, επιστήμονας της Sun Microsystems και αρθρογράφος στο περιοδικό Wired, τονίζει τους κινδύνους αυτής της τεχνολογίας, σημειώνοντας ότι πρώτα θα ενδιαφερθεί ο στρατός και πολύ αργότερα οι εταιρίες παιχνιδιών για αυτές τις εφαρμογές.

Πάντως υπάρχουν πολύ πιο πρακτικά προβλήματα πριν καταφέρουμε να φτάσουμε στοεπίπεδο του David, HAL ή των ανδροειδών του Blade Runner και ένα από αυτά είναι η δυνατότητα αντίληψης και κατανόησης της ανθρώπινης ομιλίας. Στα εργαστήρια του ΜΙΤ αναπτύσσονται ρομπότ που μπορούν να περπατούν και να τρέχουν ενώ το Oxygen Project , δημιουργεί «έξυπνα» περιβάλλοντα.

Ο ίδιος ο Minsky προβλέπει έναν κόσμο που θα έχει κυριευτεί από υπολογιστές,αυτό βεβαια που δεν μας αποκαλύπτει είναι με ποια μορφή. Θα έχει άραγε την στυγνή μορφή ενός απρόσωπου Matrix, την ψυχρή εκτελεστική μορφή των αρμάτων μάχης στα Star Wars ή τα ανθρωποειδή του Blade Runner θα δώσουν ένα τέλος στον κόσμο όπως τον ξέρουμε. Μήπως όμως θα πρέπει να το δούμε πιο αλληγορικά, προβλέποντας μια κατάκτηση εκ των έσω, μια πιο ύπουλη εξόντωση του ανθρωπίνου είδους και να στραφούμε στο Smart House του 1999.

Λιγότερο υπερβολικός στις δηλώσεις του, ο Pollack υποστηρίζει ότι ναι, τα ρομπότ θα περπατάνε μέχρι το 2301 ανάμεσά μας, αλλά και αυτό μονάχα με την μίμηση εξωτερικών μας αντιδράσεων, τονίζοντας ότι η ανθρωπόμορφη και μη τεχνητή νοημοσύνη όπως αναπαρίσταται στις ταινίες απέχει αιώνες από την τεχνολογική πραγματικότητα. Ήδη οι εταιρίες λογισμικού προσπαθούν να δημιουργήσουν προγράμματα ανώτερης προσομοιώσεις ώστε να ξεγελούν το ανθρώπινο μυαλό.

Ουσιαστικά, η ερώτηση δεν θα έπρεπε να είναι το πότε θα δούμε σκηνές από τις αγαπημένες μας ταινίες να γίνονται πραγματικότητα, αλλά το εάν θα τις δούμε και σε αυτό το επίπεδο όπως είδαμε οι γνώμες διίστανται. Το σίγουρο είναι όμως, ότι η τεχνολογία τόσο με τη μορφή υπολογιστικής δύναμης, όσο και στο επίπεδο της γενετικής και της νανοτεχνολογίας, έχει ακόμη πολλούς άσσους και πολλούς δαίμονες. Η τέχνη όπως πάντα, πρόλαβε και σκιαγράφησε κάποιους, προέβλεψε αρκετούς και άλλες φορές ξεπέρασε τις δυνατότητες της πραγματικότητας για να περάσει τα μηνύματα της και να κατορθώσει τους δικούς της στόχους.

Πηγές:

• "Artificial Intelligence", David B. Leake Indiana University, Van Nostrand Scientific Encyclopedia, Ninth Edition, Wiley, New York, 2002
  
  
• "AI's Greatest Trends and Controversies", IEEE Intelligent Systems, January/February 2000
  
  
• "Artificial Intelligence, What works and What doesn't", Frederich Hayes-Roth, AAAI California 1997
  
• "Fact, fiction and AI", George Pendle, The Times, March 17 2000

HHG2tG - βιβλιαράκια

Tσιμπήστε τα σε .txt

Douglas Adams:

• The Hitch Hiker's Guide to the Galaxy
  
• The Restaurant at the End of the Universe
  
• Life, the Universe, and Everything
  
• So long, and thanks for all the fisH

for the real thing (γιατί τίποτε δεν έχει τη μυρωδιά του καλού βιβλίου) ακολουθήστε το ποτάμι Amazon

όπως και να έχει πάρτε την πετσέτα σας και πάμε...

Leaving Beirut

Terror is still terror, whosoever gets to frame the rules
History's not written by the vanquished or the damned
Now we are Genghis Khan, Lucretia Borghia, Son of Sam
In 1961 they took this child into their home
I wonder what became of them
In the cauldron that was Lebanon
If I could find them now, could I make amends?
How does the story end?

2004 R. Waters





Does it?

~ Cryotec Playlist 1/9/05 ~

Google - ψάχνωντας για να φύγει η κακή διάθεση, βρήκα το playlist απο το περσινό Cryotec. Πέρα απο τις κλασσικές επιλογές έχει και κομμάτια που ακόμη ψάχνω ή που ποτέ δε θα συνδύαζα. Οπότε μας έρχετε λουκούμι για τα σετλιστς του χειμώνα.

Ίσως θα πρέπει να ανεβάζω Playlists και απο τα ντόπια προιόντα, ή έστω φωτογραφίες. Well, νεξτ τάιμ. αύριο πάμε με το Παιδί Σέριφο και πριν το Γαιδουρονήσι με Ανθρωπο & the loonies ίσως προλάβουμε κανένα καλό βράδυ στο Dark Sun. Οπότε, ορίστε το playlist από μια πολύ καλή βραδιά. Ελπίζω να σας δώσει καμια ιδέα...


Cryotec Playlist
Ποιοί-->Liam και Gordon
Πότε--> 1/9/05
Πού--> The Arches, Glasgow

MOONITOR – NON-HUMAN
PARALLEL PROJECT – EXPLICIT
SITD – WEGWEISER
TACTICAL SEKT – SOULLESS

MATRIX – SILENCE
BLUTENGEL – BLACK ROSES
ACCESSORY – LIVE HAMMER
SPETSNAZ – THAT PERFECT BODY
CUBANATE – SKELETAL

AMDUSCIA – BEYOND THE DARKNESS
DECODED FEEDBACK – PHOENIX
SITD – ROSE COLORED SKIES
NEUROTICFISH – THE BOMB
ICON OF COIL – DEAD ENOUGH FOR LIFE

KIEW – DC DISK
MONOLITH – TECHNO BUDDAH
SOMAN – DELTA-PI
NOISEX – INDUSTRIAL DRUMMER
ANALOGUE BRAIN – DEAD KEEN ON (CUT ONE)

TACTICAL SEKT – DEVILS WORK
MINDLESS FAITH – CANAAN
NINE INCH NAILS – HAND THAT FEEDS
DEPECHE MODE – WORLD IN MY EYES
VNV NATION – BELOVED

BRUDERSCHAFT – FOREVER
FRONT 242 – HAPPINESS
CHEMICAL BROTHERS – HEY BOY, HEY GIRL
MASSIVE IN MENSCH – MASSIVE IN MENSCH
POLAROID – SO DAMN BEAUTIFUL

IVORY FREQUENCY – CLOCK IS TICKING FAST
REVOLUTION BY NIGHT – FAITHLESS
ROTERSAND – LAST SHIP
ASSEMBLAGE 23 – GROUND
DELERIUM – SILENCE

MALE OR FEMALE – SKELETON TOY
COMBICHRIST – HAPPY FUCKING BIRTHDAY
DULCE LIQUIDO – REAXXXION
WUMPSCUT – CHRISTFUCK
RAZED IN BLACK – STARFUCKERS
JESUS LOVES AMERIKA – NEGATIVE 13

NINE INCH NAILS – WISH
VNV NATION – FEARLESS
COVENANT – WE STAND ALONE
FAITHLESS – INSOMNIA
APOPTYGMA BERZERK – KATHYS SONG
ICON OF COIL – HEADHUNTER

NEW ORDER – CONFUSION
DAS ICH – DESTILLAT
SUICIDE COMMANDO – HELLRAISER
HOCICO – TWISTED LINES
COMBICHRIST – THIS SHIT WILL FUCK YOU UP

AMDUSCIA – PROFANO TU CRUZ
TACTICAL SEKT – XFIXIATION
RETROSIC – ANTICHRIST
VNV NATION – GENESIS

BIRMINGHAM 6 – YOU CANNOT WALK HERE
WAYNE G - TWISTED

"Violently Happy"

Κάπως έτσι θα έπρεπε να ξεκινάνε όλες οι ιστορίες καταστροφής "ήταν μια εκπληκτική νύχτα..." και μετά το χάος, να μαζέυεις τα πτώματα απο τη θάλασσα.

το Σάββατο ανεβάσαμε πάλι τον πήχη πιο ψηλά.
όλοι ήταν σίγουροι, όλοι ήταν κατάλευκοι μέσα στην απόλυτη μαυρίλα του μαγαζιού
όλοι περιμέναμε το σηνιάλο. Πρώτα Θησείο πρώτα ρακί πρώτα υποσχέσεις για Ταξίδια και μετά έγινε όπως στις διαφημίσεις, εκτόξευση στην πίστα. Το πήρα απόφαση πλέον. εκεί θα είμαι πάντα μόνη, και όταν επιστρέφω θα επιστρέφω στην τεράστια αγκαλιά. μια να σε κάνουν αγκαλιά μία να σου δίνουν με χαμόγελο και άλλο και άλλο ποτό. Έπαψα να ζαλίζομαι όταν ήταν ακόμη νωρίς, ήθελα να τους χορτάσω όλους, να μη χάσω στιγμή. Να είμαι στην άκρη, να χορέυω κοιτάζοντας το σκοτάδι και να ξέρω οτι είσαι δίπλα μου και να κάνω οτι δεν σε έχω καταλάβει. Το πρωί θα μου το πεις "δεν με κατάλαβες, αλλα χτες κάποια στιγμή..."

"καρναβάλι" "καρνιβορους"
Οι φίλοι γίναν ένα, πρόσωπα και ατάκες όλα με μια κοινή διάθεση--> σε αποδέχομαι, δε σε ακολουθώ, αλλά σε αποδέχομαι και θα σε προσέξω άμα πατήσεις στραβά. δε ζήτησα ποτέ τίποτε περισσότερο.

Τα υποβρύχια που μας βουλιάζανε όλο πιο ευτυχισμένα, ο χορός της Μιλιάς, το πασπάτι που έγινε, η αμαρτία που διεπράχθει με επιτυχία, ο χορός του Δ. ντανσ ορ νται. όλα αυτά σπινάρουν ακόμη στο κεφάλι μου.

Η Μαρία μου έστειλε mnm την ίδια στιγμή που τη σκευτόμουν, τελευταίος σταθμός του ταξιδιού της θα είναι η Ελλάδα. Ελπίζω να μην έχουμε πάει στο Νησί.

έχω διαπράξει το καθήκον, όλα είναι καλά, όλα γίναν φωτεινά.

"λοιπόν τα λέμε, έλα φιλάκια γειά"

kai sxhmatizoun t'astra gefyra


όπως έλεγε η Αρλέτα για γαλάζιους πρίγκηπες - μικρούς πρίγκηπες.
που σε ονειρέυονται τα βράδυα και στο τηλέφωνο σου λένε "λοιπόν τα λέμε, αγαπημένη"
αλλά στα όνειρα όλο σε σώζουν και στα τηλεφωνήματα ποτέ δε σε βρίσκουν
και σχηματίζουν τ΄άστρα γεφυρα...

τόσο ζαλιΖΖΖμένη, τόσο καλοταιΖΖΖμένη.
τα λέμε το βράδυελαφιλακιαγεια

Μήδεια και Ιάσωνας

όμως εσύ κάκιστε άνδρα, ενώ απο μένα ευεργετήθηκες,
με πρόδωσες και έφτιαξες καινούριο ταίρι...

σεΞυ αρτγουορκ --> Gustave Moreau (1865)

Ο μεγαλύτερος μου φόβος

τελευταία, δεν είναι η απώλεια, ούτε το να με κλείσουν κάπου και να με αφήσουν εκεί, ούτε τίποτε.

τις τελευταίες μέρες όποτε οδηγώ, και βρίσκομαι αρκετές ώρες μέσα στο αυτοκίνητο, βλέπω μπροστά μου οτι χτυπάω κάποιον άνθρωπο. Είναι νομίζω η μοναδική περίπτωση στη ζωή μου που θα ένιωθα την απόλυτη απόγνωση. Που θα δειλιαζα, θα ξεχνούσα τις ευθύνες και τις χαρές που έχω και θα σκευτόμουν ακόμη και να πεθάνω. Νιώθω το σάστισμα, μου κόβεται η μιλιά και για λίγο νιώθω το τελεσίδικο της ευθύνης μου.

Βάζω το συναίσθημα στη σειρά. Θα ήταν η ο πόνος για αυτό που έκανα σε έναν άνθρωπο και στο περιβάλλον του που θα με οδηγούσαν σε απόγνωση, σε τρέλα, ή θα πνιγόμουν απο το εγώ μου, απο το λάθος, απο την ευθύνη. Φοβάμαι μη και προκαλέσω πόνο ή πάλι έχω σαν τελικό αποδέκτη εμένα? τιμωρία ή δειλία οπως και να έχει δε βγάζω άκρη.

μετά τα τελευταία γεγονότα, το παίρνω σαν ανόητο μύνημα και προσέχω υπερβολικά. αλλά μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει τη σκηνή, ενώ είμαι μόνη μου, στο σπίτι. Μάλλον πρέπει να κρατάω γενικά, αποστάσεις ασφαλείας...