τα (ερωτευμένα) τα παλιόπαιδα τα ατίθασα...

ο έρως χρόνια δεν κοιτά, αλλά καλά θα κάνει να κοιτάει τη δουλειά του...




Μόλις έχουν λιώσει τα χιόνια, έχουμε βγει απο τα καβούκια μας οι βόριοι του Νοτιά, μετα φόβου πάγου και χιονιού. Ημαστε στον κενιματόγραφο με τον Άνθρωπο. συγκεκριμένα στον Odeon Cosmopolis. είναι δίπλα στο σπίτι μου, δίπλα στη δουλειά μου, δεν μαζεύει τον κόσμο του Village απο απέναντι, έχει και τις εκπτώσεις, έχει και 80-ίλα μούζικα, είναι ήρεμο και χαλαρό. Είναι? ήταν.

στη μικρή σάλα γίνεται ένας πανικός, όλοι καλοντυμένοι, όλοι γυρνάνε γύρω γύρω, φωνάζουν δυνατά, όλοι με φουντωτά μαλλιά (!). ο Άνθρωπος με κοιτάζει τρομαγμένος. Τι συμβαίνει με ρωτάει με το βλέμμα? σηκώνω ώμους, και κατηγορώ ΚΑΙ για αυτό το χιόνι. ήρθαν οι άνθρωποι του Village μου λέει έντρομος. είμαι απασχολημένη στο να ρίξω τα ΣΩΣΤΑ jelly beans στο σακουλάκι και δεν συμμερίζομαι το φόβο του.

επιβιβαζόμαστε (δε σιπ ιζ ρεντι του ντισενμπαργκ) στην αίθουσα 9 (ακολουθήστε την πράσινη γραμμή παρακαλώ)για να δούμε τo Match Point. ο κόσμος 25-55 με μικρές εξαιρέσεις. και έρχονται οι Cosmo-βλάκες. και δεν γλιτώσαμε όυτε εμείς ούτε καν ο Jonathan Rhys-Meyers που πιστεύω εξαιτίας τους αγανάχτισε το παιδί και έκανε ότι έκανε...

ζευγάρι καβαντζωμένα τα 50, άντε σπασμένα 40. κυρία εκδοτικού οίκου, με λουράκι στα γιαλιά, κύριος με 2 διδακτορικά και ερωμένες που μπάρκαραν. Και ο γολγοθάς αρχίζει. η κυρία αφού με πατάει, έκατσε με άνεση στο κάθισμα και έβαλε το αναψυκτικό της πάνω στο χέρι μου (!). δεν με ενόχλησε, της χαμογέλασα χαριτωμένα, η κυρία δε με πρόσεξε. Τι ζωντάνια, τι όρεξη για ζωή! στη συνέχεια αρχίσανε να μιλάνε δυνατά, όπως μιλάμε στο σαλόνι μας, όπως όταν δεν μας νοιάζει ποιος θα ακούσει, και φυσικά ούτε αυτό με ενόχλησε, στα προσεχώς είμαστε, σιγά μη χαλάσουμε τις καρδιές μας, να εκφραστούν οι άνθρωποι. Τι ζωντάνια, τι όρεξη για ζωή!

Και μετά η κυρία άρχισε να χασκογελάει με ότι έβλεπε. με ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ έβλεπε. έπεσε το μπαλάκι του τένις κάτω και γέλασε, έκανε κοντινό στον Meyers και γέλασε, επανέλαβε την τελευταία λέξη του κυρίου και γέλασε. Ποιά λέξη του κυρίου? α...ο κύριος μέσα στα 2 πρώτα λεπτά, άρχισε να της εξηγεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ. "να κοίτα αυτός πήγε στην όπερα και του αρέσει η όπερα και αυτή που βλέπεις είναι η μάνα, η αδερφή και ο πατέρας του, να τους είδες?" και αυτή "ο πατέρας του? αχαχαχαχα". εγώ απόητη, να σκεύτομαι "Τι ζωντάνια, τι όρεξη για ζωή!" και να χαμογελάω για τα "παλιόπαιδα".

Και μετα... και μετά ήρθαν οι θόρυβοι. και ήταν πολλοί, με όλα τα όργανα της κυρίας. πνευμόνια, διάφραγμα, στομάχι, κρεατάκια, σιαγόνες, μασχάλες, και αμυγδαλές. όλα είχαν στήσει τρελό χορό δίπλα μας. Υποπτέυτηκα οτι ήθελε να με φάει και προσπαθούσε να με προετοιμάσει για το τι θα επακολουθήσει και λούφαξα... αντιθέτως η κυρία άρχισε να τρώει πατατάκια. μασούσε με ανοιχτό στόμα, μερικά πέσαν πάνω μου. ήταν με ρίγανη, αλλά δεν παραπονέθηκα. απλώς τα έφαγα και χαμογέλασα.

μετά χτύπησε το κινητό και η κυρία το σήκωσε. ακούσαμε όλοι τι είπε και τρίξαν όλα τα καθίσματα. μπρος, πίσω σειρά, του Ανθρώπου που με κοίταζε έντρομος και της μάνας του φίλου του Meyers που ήταν και αυτή στρίντζο σαν και εμάς και ενοχλήθηκε. στη συνέχεια εξήγησε στον κύριο τι είπε στο τηλέφωνο και ενώ αυτός είχε ακούσει, την άφησε και της έκανε και επεξηγηματικές ερωτήσεις (τι ζωντάνια, τι όρεξη για ζωή!). όλα αυτά δυνατά. σε λίγο άρχισαν να χαιδέυουν γονατάκια και χεράκια και πλατούλες και δωστου γουρ γουρ και θορύβους η κυρία. στις ερωτικές σκηνές ξερόβηχαν και χασκογελούσαν. ένιωθα όπως όταν όταν ήμουν στο σαλόνι με τους παππούδες μου και έμπαινε ερωτική σκηνή. ήθελα να εξαγριωθώ, ήθελα να τους ρωτήσω άμα το έχουν κάνει ποτέ και πως είναι. μένεις έγγυος με το φιλί? που είναι στη γεωγραφία? τα έχουν φτιάξει?

άρχισα να ρωτάω με τρόπο τον Ανθρωπο εάν ο φόνος μέσα στο cinema μπορεί να θεωρηθεί έγκλημα πάθους (πάθος για το cinema), εάν βλέπει κάποια κάμερα να φτιάξω αν είναι τα μαλλιά μου και εάν την παροιμία για κολιούς και πράγματα στον καιρό τους την λένε ακόμη στα πέριξ. Μετά απο 25 λεπτά κίνησης και θορύβου η κυρία ησύχασε γιατί μάλλον κουράστηκε να μιλάει και μάλλον μύρισε τις ορμόνες μου...

[...]

Μόλις τελείωσε η ταινία, έψαξα να βρω το κασκόλ μου και έκανα τον κόσμο άνω κάτω, μπουσούλισα κάτω απο το κάθισμα, τίποτε, η κυρία ακίνητη. κάποια στιγμή ενώ χαριεντιζόταν κούνησε το παλτό της και έπεσε απο εκεί το κασκόλ μου. το σήκωσα και έφυγα γρήγορα γρηγορα. στο δρόμο ανταλλάξαμε με τον Ανθρωπο ατάκες που θέλαμε να πούμε και διστάσαμε. και νιώσαμε δειλοί, αλλά είμασταν δύο δειλοί και νιώσαμε καλά...

τη νύχτα ξύπνησα ιδρωμένη και παρακάλεσα τον Ανθρωπο να με σκοτώσει εγκαίρως πριν ο χρόνος και ο πόθος με απολολάνουν...

~Tα'φτισα~

φτου και βγαίνω... Τερμα κατεβείτε, το τρένο τράβηξε φρένα, έρηξε ατμό, όχι άλλο κάρβουνο... Γραμμές χορταριάστε, θυμωνιές βγείτε στι πλατείες και γεμίστε τους άδειους δρομούς του κεφαλιού μου... μίλησε κανείς -εις-εις-εις...

χτες έφυγα απο το γραφείο του ντζενεραλ χοροπηδώντας, σαν να άφησα τη Γη απο τους ώμους μου πάνω στην κρεμάστρα του. Ξωτίκεψα την ομάδα συναγερμού που 8 το βράδυ έπιανε δουλειά και έφυγα. Στο αυτοκίνητο τραγουδούσα δυνατά suede και Bowie και Jose Gonzalez. Ημουν ο πιο ευτυχισμένος ανθρωπάκος, ο πιο ελεύθερος, ήμουν το κάτι άλλο, μια super nova ελεύθερου χρόνου, ένα υπέροχο χάλι που είχε κάνει το καθήκον του. Και μετά έσπασα και έκλαιγα όλο το βράδυ. Μέχρι που δεν άντεξα άλλο, γύρισα και αποκοιμήθηκα.

Τα έφτισα λέμε. Πανελληνιακή κατάσταση. Overload σωματικό, ορμονικό και ψυχικό. Ετσι είναι η ενηλικίωση? πως τα καταφέρατε όλοι? θέλω Νέα Υόρκη και γεμάτους δρόμους με σιωπηλούς ανθρώπους και φωναχτερά αυτοκίνητα. Θέλω να πάρω τον Ανθρωπο και να ξαναγίνω άνθρωπος και εγώ.



sheep go to Heaven goats go to Hell...

<\/>American God<\/>

Εκεί που λέω πάει δεν έχει άλλες φανταστικές πτήσεις, επανέρχεται ο κύριος Gaiman και κάνει τη σελίδα προέκταση απο τα δάχτυλα σου. Είχα διαβάσει το βιβλίο πριν μήνες και ακόμη να το απομυθοποιήσω. Τρεχάτε και δωρίστε τη δουλειά του σε όσους αγαπούν τον φαντασιακό παιδικό τρόμο.



Και μια που σκέφτηκα τις επαναμυθέυσεις. Αυτό τον καιρό και μάλλον για πολύ καιρό, έχω παρεδώσε με μια γυναίκα τρομερά ερωτεύσιμη. Μπαίνει στο χώρο και γεμίζει ο τόπος γυναίκα, κορίτσι, πως το λένε. Δε διστάζει να δώσει και να δωθεί. Οι φίλες γκρίνιάζουν γιατί χάθηκαν τα 'ρσενικά και εγώ είχα αρχίσει να ψάχνω ακομπλεξάριστη γυναίκα με το φανάρι. Που να βλέπει γυναίκα και να χαμογελάει, να βλέπει άντρα και να μη γυρίζει το μάτι της, να βλέπει ανθρώπους και όχι ευκαιρίες. Και να είναι και γάτα παπουτσωμένη. Μου είχε λείψει ο ζωντανός απλός μύθος. Απλός, ακομπλεξάριστος και κατανοητός. Δίχως μεγάλα λόγια και μικρά συναισθήματα. Sweet!

~ ραδιο-φόνοι ~

Θα ήθελα τη βοήθεια σας (αστεράκια, λουλουδάκια, γλυκάκια, κεράσματα, βλεφαριάσματα και λοιπά καλοπιάσματα). Προετοιμάζω ένα project και ψάχνω τους Top5 μουσικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς κάθε περιοχής. Ενδιαφέρομαι κυρίως για περιοχές εκτός Αθηνών και Σαλόνικας, γιατί εκεί έχω τις ακροαματικότητες τους.

όποιοι έχετε ιδέα ή άποψη στείλτε μου ένα mail ή comment.

//<*>_<*>\\

• καλώς το κοριτσάκι
• κοριτσάκι μπορείς να πας εσύ [ξανά] το σάββατο ΚΑΙ την κυριακή στη δουλειά?
• κοριτσάκι έχεις ψαρώσει? κακώς
  
• κοριτσάκι εγώ είμαι εδώ, για να ψαρώσεις
• κοριτσάκι πες μου αυτό που σε ρώτησα
• κοριτσάκι διστάζεις?
• κακώς διστάζεις κοριτσάκι κακώς και δε μου αρέσει
• θα καταγραφεί κοριτσάκι, θα καταγραφεί και αυτό
  
• κοριτσάκι ζαλίστηκες?
• κοριτσάκι αναστενάζεις?
• κοριτσάκι δε μας ενδιαφέρει, άκου ΕΜΕΝΑ πως αναστενάζω
• είμαι δυστυχισμένος κοριτσάκι και θα φροντίσω να γίνεις και εσύ
• γιατί γελάς κοριτσάκι?
• ρε γιατί γελας?
• ρε σκατό, είσαι νέος ρε
• γιατί γελάς ρε!
• που πας?
  
• που πας ρε, σταμάτα!
  
• που είσαι..
• ...

//~_ ~\\

~* Θα είμαι μπροστά μπροστά να σε πατάω *~

...όταν θα χοροπηδάω

• (2/12/2005) Grandmaster Flash - Gagarin 205
• (3/12/2005) Mercury Rev - Gagarin 205
• (9/12/2005, 10/12/2005) dEUS- Club 22
• (16/12/2005) Ψαραντώνης - Στον Αέρα
• (17/12/2005) Madrugada - Gagarin 205
• (17/12/2005) Swing Out Sister - Club 22
• (23/12/2005) Nightstalker, Deus Ex Machina, Engine – V, Vibratore Bizarro - An Club
• (30/12/2005) Happy Mondays Dj Set / Live Pa With Shaun Ryder & Kav. - Gagarin 205
• (30/12/2005) New Years Stoner Fest -Another Club
• (18/2/2006) Oneida - (18/2/2006)- Underworld
• (25/2/2006) Fuzztones - Gagarin 205
• (1/8/2006) Depeche Mode - Terra Vibe

~ blue your brains out ~

Οδηγίες - Γαλάζιο Μανιφέστο

• πρώτα πάτησε εδώ
• μόλις το σημειώσεις, επέστρεψε ξανά εδώ
  
• στη συνέχεια πες μου που θα πάμε το σάββατο το βράδυ (στην άκρη της Πολής) για να κάνουμε μπλε τις πατούσες μας στο χορό.
• μετά θα πάρουμε φόρα και θα δώσουμε μια κλωτσ(ι)ά στον Γαλάζιο Πρίγκηπα του Παραμυθιού.
• Μη ξεχνάς! Ζήτω οι Γαλάζιοι Δράκοι!!

υστερ(ι)όγραφο :
Μια νύχτα μιαν αυγή γαλάζια κιθάρα,
γαλάζια κιθάρα,
πάρε μας μαζί σου στην έρημο σαχάρα...

απόψε θα πάμε Mercury Rev - μη τους χάσεις πάλι...

~*Je je, suis libertine*~

Τις τελευταίες μέρες της Πτυχιακής, άκουγα συνεχώς Mylene Farmer. Οπως γίνεται συνήθως, έβαλα και τους υπόλοιπους να την ακούν εώς ότου την λάτρεψαν όλοι, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις. Οι φίλοι μουσικοί σταμάτησαν τη γκρίνια περι γλυκανάλατης γαλλικής Pop όταν είδαν τα Live, οι φίλοι γότθοι όταν είδαν τον Giger και τους στίχους της, οι sexy φίλοι δε χρειάστηκε, την λάτρευαν ήδη. Όταν τη λάτρεψε και ο Άνθρωπος, μου έβαζε κάθε πρωί το Libertine και κάθε βράδυ με έβαζε να το χορέυω. Στο τέλος υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλον και ο άλλος στον ένα, να πάμε με κάποιο μαγικό τρόπο στη συναυλία της στο Παρίσι. Δεν ξέρω πως θα καταφέρω να πάω. Ξέρω πως να βρω tickets, ξέρω πως να βρω χρήματα. Πρέπει να μαζέψω χρόνο και να τα βάζω όλα στη σειρά. Δεν μπορεί, είμαι ακόμη Libertine απλώς όχι τόσο ελεύθερη ελευθεριάζουσα όσο ήμουν κάποτε. Και αυτό θα φροντίσω να το αλλάξω σύντομα. Αλλιώς ξυπνάω κάθε νύχτα και νιώθω οτι κάτι δεν είναι σωστό.

Τις προάλλες, κοιτούσαμε περσινές photos με την Κ. Ηταν τόσες πολλές που δεν ήξερα τι να πρωτοκοιτάξω, τι να διαλέξω, πως να προλάβω να νιώσω. Εβαλα και εγώ το συναίσθημα στο γρήγορο, να περνάνε οι Photos όπως περνούσαν οι μέρες πάνω στη Σκοτεινή Πόλη, γρήγορα και εκρηκτικά, σαν πυροτεχνήματα. Κάποια στιγμή είδα μια φωτογραφία μας με την Μ. που είμαστε ξέπνοες μετά απο αναλύσεις και χορό μεγάλης διάρκειας. Θυμάμαι καλά πως το προηγούμενο τραγούδι πριν την τρελή φωτογραφία ήταν το Sans Contrefacon. Όταν είδα τη συγκεκριμένη αφιέρωση μου ήρθαν όλα ξανά στο νου, οπότε το μόνο που μένει είναι να ευχηθώ εκστατικούς χορούς και στους δύο τους (την Αδερφή μου την Κοκκάλω και την sexy Sadie ).


e.g. θα με κλείσουν μέσα!! κλείνω το Pc και φέυγω απο τη δουλειά, πάω στο la poupee και θα σου γράψω αύριο για αυτό.

~*γιατί έχασα την Comdex*~

Για άλλη μια χρονιά έχασα την CoMdeX. Τη χρονιά που θα πάω είναι σίγουρο οτι θα φτηνήνει το Internet. Μη πω θα είναι δωρεάν και οι Heavy Users θα παίρνουν bonus μπριζολάκια απο τον Τέλη. Κάθε χρόνο, λίγο κάτι ταξίδια, κάτι εξεταστικές που τραβαγανε, κάτι που ήμουν Γλασκώβη, κάτι τα λόγια του παπά, δεν πήγαινα. Και το έφερα βαρέως καθότι αν δεν έχεις να πεις κάτι σχετικο, πέραν του οτι σου παίρνουν οι άλλοι gadgetakides/linuxolagnoi/ asxetoi-eksupnakides φίλοι&γνωστοί τα αυτία για τις επόμενες μέρες, παίρνει μυθικές διαστάσεις η κακομοίρα η έκθεση μέσα σου. Μετά απο τόσα χρόνια, φαντάζομαι Πύλες Παραδείσου να ανοίγουν για να μπει ο απλός χρήστης, υμίγυμνες κοπελάρες ντυμένες διαβολάκια να λικνίζονται πάνω από FreeBSD, ζωντανά Gnu να μουγκανίζουν, Ιάπωνες να παίζουν WiFi MMORPGs συνδεόμενοι σε realtime με Reality τηλεπαιχνίδι στη Σουηδία, οπου οι παίχτες εκτελούν τις κινήσεις συνδεδεμένοι σε VR πλατφόρμες. Φεύγοντας έχεις πλαστική σακουλίτσα που γράφει Μάικροσοφτ πάνω της και κούτελο που γράφει 666 πάνω του.

Αυτή τη φορά βέβαια δεν είχα ΚΑΜΙΑ απολύτως δικαιολογία, πέρα απο το οτι με έπεισε ένα τηλεφώνημα τύπου "ελαμωρεπουνατρεχουμεερχομαιαποεκει". αυτό δεν είναι δικαιολογία. Αδυναμία είναι. Και είχα και msg απο καλό άνθρωπο πάμε έλα, και το αγνόησα. Και έμεινα μέσα και πέρασα μια υπέροχη Κυριακή με τον Άνθρωπο.


Ακούω Cake που λέτε. To Mexican συγκεκριμένα. Και έξω βρέχει. Σκασίλα σας θα μου πείτε, ακούτε behemoth ή Gorgoroth και έξω το έχει στρώσει. Πάμε ξανά λοιπόν. Ακούω Cake. Το Mexican συγκεκριμένα. _σ.σ.α. katalavame phges sth synaylia_ και αναρωτιέμαι οσαν δεύτερη lili (_einai mia mono mia_) τι να κάνουν οι έρωτες οι παλιοί οι αμερικανικοι _na paizei to tranzistor t'amerikanika_.

Και επειδή δε φτάνει που δεν πήγα στην CoΜdeΧ αλλά έφαγα αναμνησιακό παραλήρημα κιόλας, παίρνω το ομπρελίνο μου και βγαίνω έξω.

\\ΚοΡ//

Είχα την εντύπωση οτι μόλις τελείωνα τις Επίσημες Σπουδές μου με τη σωστή τους σειρά ΌΛΑ θα τελείωναν. Τέρμα οι αλλαγές, Τέρμα οι Αρχές, Τέρμα κατεβείτε, ως εδώ το Ταξίδι. Ετσι μου είχαν δείξει. Μόνο στα βιβλία μου, η ζωή ξεκινούσε κάθε μέρα. Κακώς εμπιστέυθηκα τους γύρω μου και τον ρεαλισμό τους. Εδώ και λίγες μέρες άφησα πίσω τα μαξιλαράκια ασφαλείας και βγήκα στα βαθιά. Ως εδώ πάμε καλά και ας είναι μη βλέπω καθαρά πίσω απο τα κύματα που μου έρχονται κατακέφαλα. Μου μπαίνει νερό στο στόμα, αλλά έχει ωραία γεύση.


Οπότε, εχουμε&λέμε:



To Κορ-ίτσι με:

• ~τα κοτσιδάκια~
• ~τα καραμελωμένα μήλα//μελωμένα καραμελόμηλα
• ~τις κατεξακολούθισηΝ ανορθο-γραφίες
  
• ~τα 4 πληκτρολόγια
  
• ~το ένα βαρυφορτωμένο Pc
  
• ~το laptop που γύρισε τόσες γωνιές του Κόσμου και την κράτησε σε επαφή με την γωνιά της καρδιας
  
• ~το Sexy White & Alive Mac
  
• ~τη γέυση αλμύρας στα χείλη
  
• ~τη γέυση αίματος στο στόμα
  
• ~την Μεγάλη Ιδέα που Ποτέ δεν αρχίζει
• ~το μικρό Αυτί που Ποτέ δεν ακούει
• ~τα Ταξίδια που άφησε στη μέση
• ~τα μωβ που γίναν μπορντό
  
• ~το ποτήρι που κρατά με τα 2 χέρια
• ~τις κραυγούλες
• ~ τους μαγικούς Φίλους
• ~ τους Νευρικούς Εραστές

παίρνει τα φτερωτά μποτάκια και πάει να χορέψει...

~*Μαρία λεν την Παναγιά...*~

There’s a Malayan stripper of sex unknown
Some Siamese twins from a broken home
Maria’s party, what a show going down
Maria loves her life, but she’ll show you how
There’s a strong man tearing himself into pieces
A magician who will spin you on the end of his spinderly fingers
There’s a show going on
Maria loves her life, she’ll show you how, how, how

There’s a high wire act on the telephone wire
And another Buddhist monk has set himself on fire
There’s a fakir outside being buried alive
Maria’s mad aunt has yet to arrive
A dahlia that dances, and a frog with wings,
A bear in a tutu that just loves to sing, karaoke

Maria loves her life, and that’s all, and that’s all, and that’s all.
La La La La La La La etc.
You will love her forever when the scene hits your town
La La La La La La La etc.
You will love her forever
You will all love her forever
Maria’s Party
And that’s all.

===] James [===

p.s. θα σας εξηγήσω μέσα στους επόμενους μήνες

~*Τρόμος*~

Diane: Sweetheart, do you remember last night when you woke up, and you said "They're here.'?

Carol Anne: Uh huh
Diane: Well, who did you mean?
Carol Anne: The TV People.

Χθες βράδυ τα χρειάστηκα πάλι. Όχι μόνο έκανα το λάθος να ανοίξω tv πριν κοιμηθώ, κάτι που είχα να κάνω χρόνια ολάκερα, αλλά μάλλον μπήκα στη ζώνη του λυκόφωτος της ελληνικής αισθητικής. Αρχικά βλέπω διαφήμιση Vodafone που είναι όλοι χαρούμενοι που πάνε στο νέο κατάστημα και ακούμε τις σκέψεις τους. Όλα καλά και πλαστικά, μέχρι που βλέπω σκηνή με κοριτσάκι και μαμά, το κοριτσάκι χτυπιέται οσάν δαιμονισμένο (απο πότε τα παιδιά χαίρονται έτσι?) και η στοργική μητέρα ανοίγει ένα στόμα ΝΑ, έτοιμη να το φάει δήθεν γελώντας. Τι ήταν αυτό, αληγορία "μαμά, γιατί έχεις τόσο μεγάλο στόμα?", "για να μιλάω στο smartphone, παιδάκι μου". Επόμενη σκηνή, τρεις ξεμιαλισμένες και ερωτικά ξεμαλιασμένες κορασίδες παίρνουν πόζες μπροστά σε μια οθόνη κινητού. Μια χαρά ως εδώ, ερωτικό, νεανικό, λάγνο και φρέσκο σαν λουκουμάς κηλικείου. Ερώτηση: οι κορασίδες γιατί έχουν βλέμα vampyros lesbos? γιατί μου θυμίζουν το videoclip απο το BlackHole Sun? και αυτές θα με φάνε?! φαντάζομαι η σκηνοθετική οδηγία ήταν "κάνε σκέρτσο κόλασης" ή "σας θέλω χαρωπές Dracula's brides". Αισθητικό θρίλερ σας λέω, πιο τρομακτικό και απο το Poltergeist που μπήκε η ξανθούλα μέσα στην TV (προφητικό?!)



Στη συνέχεια είδα λίγο τη σειρά του Παπακαλιάτη και πάλι η μουσική μου έφερνε κάτι το απόκοσμο και τρομακτικά πεινασμένο. Απλώς μιλούσαν και εγώ κοίταζα πίσω απο τους ηθοποιούς και περίμενα να βγει το στόμα της Vodafone να τους καταπιεί. Αναγκάστηκα να ανοίξω την ντουλάπα και να κοιτάξω κάτω απο το κρεβάτι για να πω στου παιδικούς μου μπαμπούλες, τρόμους και βαμπιρους να ηρεμίσουν. Είναι μόνο ελληνική τηλεόραση. Εκλεισα την tv και πήρα να διαβάσω Barker να μου περάσει η τρεμούλα.


e.g. πρόσεξα οτι πολλοί κατέληγαν εδω μετά απο έρευνα για το songie της διαφήμισης της vodafone. Το κομμάτι είναι K-os - The Love Song

~Song to the Siren~

Σταματάει ο Χρόνος, σαν να σε αγκαλιάζει η αιωνιότητα, σαν να μη σταμάτησες ποτε να περικλύεσαι απο αμνιακό υγρό. Νιώθω τη λύπη και τη ματαιότητα των στιγμών και του γένους μας όταν ακούω το τραγούδι του Tim Buckley (διασκευασμένο υπέροχα απο This Mortal Coil). Και αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση με ανακουφίζε πάντα. Εδώ είμαι, περιμένω να σαλπάρεις...




SONG TO THE SIREN

On the floating, shipless oceans I did all my best to smile
till your singing eyes and fingers drew me loving into your eyes.

And you sang
"Sail to me, sail to me; Let me enfold you."
Here I am, here I am waiting to hold you.
Did I dream you dreamed about me?
Were you here when I was full sail?
Now my foolish boat is leaning, broken lovelorn on your rocks.

For you sang, "Touch me not, touch me not, come back tomorrow."
Oh my heart, oh my heart shies from the sorrow.
I'm as puzzled as a newborn child.
I'm as riddled as the tide.

Should I stand amid the breakers?
Or shall I lie with death my bride?
Hear me sing: "Swim to me, swim to me, let me enfold you."
"Here I am. Here I am, waiting to hold you."

Χτες προσπάθησα να μπω σε διαδικασίες πρωτόγνωρες για μένα. Βρέθηκα στο σταυρό της Λενορμαν (που είναι τα κακόφημα σινεμά?)και μετά βρέθηκα να βγάζω ενέργεια. Τόσα χρόνια το μόνο που έμαθα να κάνω είναι να νιώθω.

~Μη μου την κλίνη τάραττε~

ίντα πάθαμε ψες βράδυ? σας έχω πει για το underground σπιτικό μου... δε σας έχω πει? μένω σε Υπόγα και σαν να μην έφτανε το έγκατο, έχω κρεβάτι χαμηλό χαμηλό, ένα υπέροχο ΦΦ (Φουτόν του Φτωχού). Χτες βράδυ λοιπόν, αφού κλείνω το τηλέφωνο με τον Ανθρωπο και ενώ έχω μια περίεργη αίσθηση οτι κάτι κακό θα με έβρει(που απέδωσα στο οτι κοιμάμαι μόνο μου ενώ δεν επιθυμούσα κάτι σχετικό)περιμένω να με πάρει ο ύπνος. Αρχίζω λοιπόν να πηγαίνω εικόνες και σκέψεις στο fast forward στο γνωστό ψυχεδελογαιτανάκι που κάνω απο παιδί για να με πάρει επιτέλους αυτός ο ύπνος. Ανάμεσα στις εικόνες βλέπω έναν τεράστιο ποντικό. Μηδέν ταραχή, αλλα απορώ γιατί τον βλέπω. Εκείνη τη στιγμή ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο ακούω μια πόρτα να τραντάζετε σαν να δημιουργήθηκε ρεύμα και αμέσως μετά το κρεβάτι μου να πηγαίνει πέρα δώθε. Μένω ακίνητη, δίχως να αναπνέω και βάζω τα πράγματα στη σειρά.

α) σεισμός (πως είναι δυνατόν, πάντα τους γλιτώνω )
β) έκρηξη του λέβητα ( ναι, ότι πεις, μπας σου ρίξαν και πυρινικά )
γ) κοιμόμουνα (πιθανότατο αλλά δε μας συμφέρει)
δ) επιτέλους τα πνεύματα επικοινώνησαν (δεν παίζει, το σπίτι είναι καινούριο εκτός αν ήταν ο κόκορας που σφάξαν στα θεμέλια έμαθε για τη γρίπη των πτηνών και θέλει να με προειδοποιήσει)

έκανα ότι θα έκανε κάθε υπεύθυνος και ώριμος ενήλικας. Ανέβηκα ξυπόλητο τα σκαλιά 3-3 με κινητά και ακίνητα στο χέρι και πήγα στην Μητέρα. Η Μητέρα ξύπνησε, με καθησύχασε, ήρθε κάτω να δει εάν υπήρχε πράγματι κάποιο πνέυμα, μου προσέφερε στέγη την οποία αρνήθηκα σαν ώριμος ενήλικας που είμαι και έπεσα στο κρεβάτι. Εκεί λοιπόν θυμήθηκα οτι τον μοναδικό σεισμο που έχω ζήσει (στου 99 ήμουν εκτός Ελλάδος και στους άλλους ποτέ στην Αθήνα)με είχε βρει πάλι στο κρεβάτι και έβλεπα στο όνειρο μου οτι ένας τεράστιος ποντικός μου τράνταζε το κρεβάτι!!! σας ευχαριστώ Κύριε Πόντικα για την ενημέρωση και ας λένε οτι δεν έγινε σεισμός.... εμείς ξέρουμε...

*- - -δωράκι- - -Πάμε Θέατρο - - -δωράκι- - -*

πατήστε το κομβίον και στείλτε μειλ, οι παραστάσεις είναι καλές και στους δύσκολους καιρούς που περνάμε μια πρόσκληση είναι πάντα καλοδεχούμενη.


σήμερις είναι αναμνησιακή ημέρα φασίνας, δλδ τακτοποιώ παλιά αντικείμενα, ανοίγω κούτες, διαβάζω παλιά γράμματα, παλια κείμενα, άνοιγμα στο χρονοντούλαπο με λίγα λόγια... καλή μου βουτιά και να δούμε πως θα βγω πάλι...

~*Καλοί μου Άνθρωποι*~

θα σου φάω λίγο χρόνο ακόμη...

θέλω να σου πω για την καλοσύνη, αυτή που έχει να κάνει με πρωινά χαμόγελα μεταξύ αγνώστων και δώρα γνώσεων, συμβουλών, χρόνου, συναισθημάτων, θετικής ενέργειας. Για τα παιδιά απο τα open source και για τους τύπους που μαζέυουν πληροφορίες για να τις δωρίσουν σε όσους τις χρειαστούν.

Για τη μαγεία της θετικής επικοινωνίας ( αυτό είναι λίγο τρικ καθώς Μαγεία ήταν αρχικα η Επικοινωνία με το Αγνωστο, το ακατάλυπτο, το απόλυτο, το εσωτερικό, τιποτε δεν άλλαξε...)και τον συναισθηματικό πλούτο των μικρών ανθρώπων που μας προκαλούν μεγάλο κεφι.

σήμερα θα ήθελα να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που έφτιαξε την παρακάτω υπερ-πλήρη ebm/database καθώς και τον όμορφο άνθρωπο που μου την υπέδειξε με γεναιοδωρία.


η υπερπλήρης database

ο όμορφος άνθρωπος

//--------------------------------------------------------------//

Εχω τόσες ιδέες κάθε μέρα. Τις γράφω σε φίλους, τις φωνάζω σε γνωστούς, τις ψιθυρίζω μέσα απο τα δόντια μου. εδω πέρα μαζί σας δεν μπορώ, προτιμώ να σας διαβάζω και να σας χαίρομαι. Τσούκου σαν παιδί πεισμωμένο. Εφόσων λοιπόν στο έρμο bloggy δε μου βγαίνει μέχρι στιγμής τίποτε τσι προκοπής αρχίζω τα thank_you_blogs γιατί το καλό πρέπει να γυρίζει...

~*Ελα βρε Χαραλάμπη... να ταξιδέψουμε~

Το ΕΣΡ και τα ελληνικά media στην πορεία τους προς την τελειότητα...

~*Αγαλματάκια Ακούνητα -/\- the BEST years of our lives*~

Μείναμε ακούνητοι αγέλαστοι χτες όταν μάθαμε οτι το ΕΣΡ αποφάσισε και μάλιστα ομόφωνα την διακοπή της λειτουργίας του BEST FM 92, 6 ενός αγαπημένου μας σταθμού.
θέλω να πιστεύω οτι ήταν μια απόφαση που θα αλλάξει, αλλιώς οι μαύρες μέρες δεν ήρθαν ακόμη. Αν θυμάμαι καλά και στη χούντα για να κλείσουν την εφημερίδα Ακρόπολη περισσότερο μπούγιο κάνανε. Και σκευτόμουν, οτι έτσι που πάει θα ακούμε ραδιόφωνο κρυφά απο Deutsche Welle μια που και το ελληνικό κομματι του BBC έκλεισε. Γεια σου βρε Χαραλάμπη πρώτε διδάξα! μια για το "απρεπές" φιλί του Παπακαλιάτη, μια για τα "απρεπή" σχόλια του Ψαριανο, τόση ευπρέπια πως θα την βαστάξουμε... Αλλά καλά κάνετε αγαπητό ΕΣΡ και ασχολείστε με τις "απρέπειες" του ραδιοφώνου. Καιρός ήταν, γιατί είχατε ξεχάσει οτι η TV δημιουργεί ούτως η άλλως τους πολίτες που σας βολεύουν χαζεμένους μπροστά στην εντυπωσιακή κενότητα. Τα ραδιόφωνο όμως, μπορεί να ακουστεί και καιρός είναι τώρα να ξυπνήσει κανένας και να ακούσει πραγματικά. Αντε και αργήσατε!

bg-->Η αιτία της πρωτοφανούς αυτής απόφασης ήταν ως γνωστών σχόλια του δημοσιογράφου Ψαριανού που μεταδόθηκαν στις 11.7.2005 σχετικά με την εκκλησία.
Ο media κόσμος έχει μείνει παγωμένος και κανείς δεν μπορεί να πιστέψει οτι εξαιτίας κάποιων σχολίων συγκεκριμένου δημοσιογράφου θα κλείσουν το ίδιο το μέσο. Από το site του Best διαβάζουμε:
"μέχρι σήμερα ο ραδιοφωνικός σταθμός BEST 92,6 ουδέποτε είχε απασχολήσει το ΕΣΡ ούτε του είχε επιβληθεί η οποιαδήποτε κύρωση, έστω μια απλή σύσταση. Προκαλεί βέβαια εύλογα ερωτηματικά το γεγονός ότι ούτε σε άλλο ραδιοφωνικό σταθμό έχει ποτέ επιβληθεί η δρακόντεια αυτή κύρωση για το περιεχόμενο δημοσιογραφικής εκπομπής. Η απόφαση του ΕΣΡ παραβιάζει κατάφωρα τη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας."

~*She Sells Sanctuary*~

πως γίνεται αυτά τα 5 βηματάκια στην αρχή να τα κάνουν ΟΛΑ άνω κάτω. όπως ο κύριος Astbury έκανε τα βηματάκια τα χοροπηδητά , έτσι έκανε και την εναρκτήρια κίνηση ο κύριος Stipe στο What's the Frequency, Kenneth?. Ερχεται τώρα ο κύριος Kapranos των Franz Ferdinand τα ίδια κάνει με τα βλέματα και τα δαγκωμένα χείλια στο "do you want to". Ας βάλουμε λοιπόν το sex στο χάρτη και ας κάνουμε μουσική!!!

lucky lucky, you're so lucky...