Ιντερνετ Μεμόριαλ

σήμερα σκευτόμουν αυτά

κάλλιο 5 και στο χέρι...

1. Κουνάω τα χέρια μου τόσο πολύ, που σε ένα συνέδριο πήγα να ρίξω το μικρόφωνο. Αφού σκέφτομαι ότι τόσα χρόνια ατελείωτου μιλήματος για τα πάντα, πλέον δεν έχω τίποτε σπουδαίο να πω και απλώς προσπαθώ να τους υπνωτίσω.
2. Δεν μπορώ να κάνω πιπι μου άμα ακούω θόρυβο από έξω από το wc. Και μύγα να πετάει από έξω κανένα πιπί δε θα πάρει το δρόμο του. Παρόλα αυτά μπορώ άνετα να κάνω πιπι μου στη φύση και να νιώθω πολύ περήφανη για αυτή μου την πρόοδο (μετά τις 3 μέρες ελεύθερο, οι αντιστάσεις του πολιτισμού κάμπτονται η μια μετά την άλλη).
3. Μένω κάτω από το νερό όση ώρα αντέξω μέχρι να ακούσω στο κεφάλι μου τραγούδια των Beatles (something in the waaayyy she mooooveeeees).
4. Πριν λίγους μήνες ενώ καθόμουν σε ένα καφε με τον Άνθρωπο κατάλαβα ότι πραγματοποίησα όλα μου τα εφηβικά όνειρα. Από τότε νιώθω πολύ άσχημα και βλέπω ασπρόμαυρα όνειρα
5. Λίγες ώρες πριν, έμαθα από τη μητέρα μου οτι στα 3 μου έκλαιγα και παρακαλούσα να μη μεγαλώσω. Στα ξεκούδουνα. Δηλαδή εκεί που έπαιζα ήρεμο και έφτιαχνα τις ιστορίες μου, ξαφνικά τα παρατούσα και έτρεχα στην κουζίνα με δάκρυα λέγοντας «σε παρακαλώ δε θέλω να γίνω σαν και εσάς, θέλω να μείνω έτσι». 20 χρόνια αργότερα τίποτε δεν άλλαξε, ακόμη ξυπνάω τα βράδια και παρακαλώ.

και δίνω σκυτάλη στους

• modal_echoes
• alex
• loop
• seekerwh
• εντάξει άργησα

Lost Wishmaster Lyrics

απάντηση στην Μισιρλού μας

μίχαελ έντε +Pan's Labyrinth

Σου μοιάζει βγαλμένο απο τις σελίδες του "Φυλακή της Ελευθερίας"
ή του "ο Καθρέφτης μέσα στον Καθρέφτη"?

Michael Ende
Laberintho del Fauno, 2006


κάποτε
θα
γράψω
και
εγώ
για
αυτά
που
κρατάω
κάτω
απο
το
κρεβάτι

Ο Θεός μου

ήμουν 5 και όλα άρχισαν με τοπου το κοίταζα υπνωτισμένη για ώρες και ώρες μέχρι που ήξερα κάθε μικρή λεπτομέρεια πάνω στα υφάσματα και έμαθα να συλλαβίζω για πρώτη φορά το όνομα ΤΟΥ και ήμουν 13 και ένιωσα να γουργουρίζουν σαν θεριό ανήμερο αυτά τα ΟΛΑ εδώ

και πήραν πνεύμα και μπήκαν σε μια σειρά οι ζωγραφιές που έφτιαχνα στο κεφάλι μου και οι έννοιες που δεν είχαν μέχρι τότε όνομα και ήμουν 14 και άναψα το φακό για να μη τους ξυπνήσω όσο διάβαζα και πήραν μυρωδιά τα ΟΛΑ εδώκαι άρχισαν να παίρνουν και σάρκα και να αποκτούν νόημα όλες αυτές οι εικόνες με τα σώματα που μπέρδευα κάθε βράδυ και απο τότε στη Συρο, άρχισα να αναπνέω με συνειρμούς και να δεν αγάπησα τίποτε ξανά ούτε σε άντρα ούτε σε γυναίκα ούτε στη φύση και στην τέχνη ούτε και σε μένα την ίδια αν δεν είχε είχε κάτι δικό Του
και δεν έκανε τις τριχούλες να σηκωθούν με σιγουριά για αυτή τους την πράξη,


γιατί όταν σε κοιτάει ο Θεός σου, όλα πρέπει να σηκώνονται...

και όποτε ξεχνιέμαι βρίσκομαι 5 βήματα πίσω απο μένα και δεν είμαι πια εγώ.

Brazil No1

Machine is <using>Us</using>

πόσο καιρό έχω να διαβάσω κάτι που να είναι άξιο περιεχομένου?
γιατί άξιο μορφής ουυυυυυ, έχω και χαμηλά αισθητικά κλικάκια δεν θέλω πολύ να ενθουσιαστώ. Τρώω τα πάντα εκτός απο φαγητό για σκέψη. Ποιά? και παράγω τα πάντα εκτός απο προιόντα σκέψης. Σκατολογικά μιλώντας πάντα. Ουφ, εν είμαι στα καλάμ..
-------------------------------
στο αγχος...
HyperΜετριότητα
Αναβλητικότητα
ελλειψη χρόνου
εκνευρισμός
δημιουργία σκουπιδιών
κατανάλωση τους
άυριο είναι μια άλλη μέρα
--------------------------------

Ρουτζωμα

ή ρούΝτζωμα, το κοινό:

It's a secret!

In the Dark

Ελευθερώστε την Πληροφορία ΤΩΡΑ!!

Laid

Και αφού διαβάσω την είδηση και χτυπήσει καρδούλα και πατήσω και το Post για το Comment, ανοίγει το μυαλό (σαν αεροφωτογραφία) και μεταφέρομαι 6 (μανούλα μου!) χρόνια πριν. Βρίσκομαι στο σπίτι του τότε αγαπητικού μου. Έχω μόλις επιστρέψει απο εξέταστική (στατιστική) και το μυαλό μου καζάνι που βράζει. Δεν είμαι καλά, τον κοιτάζω "θέλεις να πάμε λυκαβυττό?", "δε νομίζω ματάκια μου, δε μου αρέσουν αυτά". Το δωμάτιο αρκετά σκοτεινό, δε σηκώνω καν το τηλέφωνο στην Ε που με παίρνει συνεχώς για να με πείσει.

Το επόμενο πρωί ξυπνάω αλαφιασμένη. Τι σκατά σκεφτόμουν! Τους περίμενα τόσα χρόνια! Τους άκουγα τόσα χρόνια! Μαθαίνω οτι διαλύονται. Τραβάω τα μαλλιά μου. Είναι ώρα για μερικές αποφάσεις. Απο τότε οι άνθρωποι χωρίζονται σε αυτούς που πήγαν σε εκείνη τη βραδιά και σε εκείνους που το έχασαν.

Στην επόμενη εξεταστική ένας Ανθρωπος μου δίνει cd. "Δεν ξέρω γιατί αλλα είσαι εσύ". Και δεν με ξέρει καθόλου και το πρώτο track είναι το Senorita. Ρουτζώνω προκαταβολικά αλλά ρωτάω "είχες πάει τότε?", "εντελώς χαζά το είχα χάσει, λες και δε σκευτόμουν". Μμμ... είναι ώρα για μερικές αποφάσεις...

[τελίτσες]



Αρκετά laid αργότερα και μερικά υπέροχα αλλά ουχί χορταστικά live του κυρίου Booth, έφτασε η ώρα λέμε... και αυτή τη φορά θα πάμε ΚΑΙ οι δύο, πάλι χωρίς να σκευτόμαστε

AND WE'LL NEVER GET AWAY WITH IT, ever... again...


(Rage Against The Machine, Crowded House, Jesus And Mary Chain, Smashing Pumpkins, Van Halen, το 2007 μοιάζει να είναι η χαρά της επανασύνδεσης, "αγαπηθείτε και κάντε μουσική και όχι αρπαχτή")

...

Αυτές τις μέρες μυρίζει απώλεια.
Αυτές τις μέρες ξυπνάω αργά και είμαι μόνη μου
Έμαθα πρόσφατα για αρρώστειες, ανθρώπων δικών μου
Έμαθα για αλλαγές και για ποτέξανα.
Απο αυτά τα ποτέ ξανά που δε σε κάνουν να κλαις,
Σε κάνουν να "κλείνεις τα μάτια και να μη θέλεις να τα ανοίξεις ξανά".
Αυτές τις μέρες πάω στοίχημα με τον εαυτό μου να μην έχω και άλλη απώλεια
Αυτές τις μέρες νιώθω να αλλάζω και τα χαμόγελα δε βγαίνουν αβίαστα
Και είμαι πιο βαρετή απο ποτέ και στα όνειρα μου βλέπω να πνίγομαι




Μία φίλη μόλις μου τηλεφώνησε για το θάνατο ενός παλιού φίλου.
Έμαθα και άλλα άσχημα νέα για έναν άνθρωπο που εκτιμώ.
Ένας αγαπημένος μου blogger (δε βάζω link γιατί είναι προσωπικό το πένθος)
έχασε έναν αγαπημένο του άνθρωπο.
Απο αυτές τις ιστορίες που απλώς δεν θα έπρεπε ποτέ να συμβαίνουν.
Απο αυτές τις μέρες που απλώς... δεν πρέπει να έρχονται.

Παιχνίδια στην Εκπαίδευση

Desafinado - sing along with me

Αυτό που έμαθα αυτές τις μέρες είναι οτι στη ζωή πρέπει να είσαι χορτάτος. Απο φαγητό, απο ερωτάκια, απο γέλια και απο κλάμματα. Να έχεις σωπάσει πολύ μέχρι που η φωνή να πάει να βγει και να σπάει και να έχεις μιλήσει ακατάπαυστα, τόσο που να δαγκώνεις τη γλώσσα σα χαρούμενος σκύλος.

Οι χορτάτοι άνθρωποι με κάνουν να νιώθω ζωντανή, ακόμη και οι νευρώσεις τους είναι ερωτεύσιμες. Αλλιώς όσοι δε χόρτασαν ποτέ, βλέπουν λίγο ψωμί, λίγη σάρκα, λίγη προσοχή και τρέχουν λιμασμένοι. Λίγο σαν όρνια, λίγο σαν 40ριδες έφηβοι σε 5ήμερη. Κατσαριδάκια μέσα σε ένα πάρτυ στο οποιο ήρθαν ακάλεστοι.

Έμαθα οτι πρέπει να αφήνω χρόνο στους ανθρώπους να μου αποκαλύπτονται και να μη τους δίνω απο την αρχή την αποδοχή που απο default έχω για κάθε πλάσμα. Η κακία που είδα απο "φιλικούς" προς τους φίλους τους, είναι η μια πρόγευση ενός γεύματος που δεν επιθυμώ πιά.

Επίσης έμαθα οτι εκπαιδευτικός+κομπλεξ είναι φονικός συνδυασμός και απλώς όχι οτι σας αφορά αλλά την επόμενη φορά που θα δω δασκάλα της ειδικής αγωγής με τέτοια έλειψη ανθρωπιάς σαν και τις υστερικές που συνάντησα το σάββατο στα σεμινάρια, θα ξεχάσω την αρχή μου και θα τους πιάσω τα χέρια στις πόρτες.

Λυπάμαι πολύ για αυτό που έγινε με το Monitor. Πρώτον γιατί μπουρδουκλώθηκε σε όλα αυτά μια blogger την οποία εκτιμώ πολύ και δεύτερον γιατί ακούστηκαν πολλές καφρίλες, ακόμη και απο ανθρώπους που τους είχαν σκυλέψει άλλοι στο παρελθόν. Δεν μπορώ να κρίνω ανθρώπους και Bloggers ταυτόχρονα. Μπορεί να είναι υπέροχοι άνθρωποι και βαρετοι για μένα bloggers, ή τρομερά δημιουργικόι bloggers αλλά βαρετά ανθρώπια που να με κάνουν να ασφυκτιώ (το έγραψα καλά?). Σε αυτή τη χώρα μερικές φορές νιώθω οτι δε χωράω. Και μάλιστα όχι τόσο λόγω του υπερμεγέθους πισινού μου, όσο λόγω του οτι αυτό το ρημαδιασμένο το "καλή καρδιά" είναι εκτός ελληνικής κοινής λογικής και μέρχι να το χωνέψω θα έχω φτάσει τα 87.

καλή χώνεψη

Όχι πια sex, μόνο πνεύμα - Slavoj Zizek

-=αφήνει το σώμα του/της πίσω και γίνεται μετα-ανθρωπος και μέσα απο το κυβερνοφάσμα γίνεται πολλά πνεύματα μαζί=-=μεταμορφωνόμαστε σε κάτι άλλο ή απλως υποκρινόμαστε, αδύναμοι να ανεχτούμε τη βαρετή καθημερινότητα=-


img by barbara konopka.poland

Όταν η Aveth έστειλε στο network της το παρακάτω, δεν φαντάστηκε οτι με έβαλε να σκεύτομαι για μέρες τα κομμάτια αυτου του ασωματου-με-πολλές-περσόνες-ταυτόχρονα-γνωστικιστικού-κυβερνο-σύμπαντος.

Slavoj Zizek: NO SEX, PLEASE, WE'RE POST-HUMAN!

"the end of sexuality in the form of the much celebrated 'post-human' self-cloning entity expected to emerge soon, far from opening up the way to pure spirituality, will signal the end of what is traditionally designated as uniquely human spiritual transcendence."

ο Ζizek είναι Lacan-ικός νεοφιλόσοφος και συχνά όταν γράφει τα κάνει όλα αχταρμά, οπότε δε νιώθω τόσο μόνη (συνεχίζω να νιώθω ηλί-θεα γιατί μου παίρνει 3-4 αναγνώσεις μέχρι να τον πιάσω)

Καραμελωμένα Μήλα

Σας έχω μια απλή συνταγή του αγαπημένου μου γλυκού

8 μήλα 

3 κούπες του τσαγιού ζάχαρη λευκή ή καστανή

1 κουταλιά της σούπας πηχτό σιρόπι γλυκόζης
2 βανίλιες 

½ κούπα νερό
1 σκεύος (αντικολητικό ή βαρύ)

Ανακατεύεις νερό+ζάχαρη σε χαμηλή φωτιά μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη
και να αρχίσει να βράζει, οπότε και προσθέτεις τις 2 βανίλιες (και σταλες λεμονιού να μην καεί όπως κάνουμε με τα σιρόπια/καραμέλες γενικώς)

Και μόλις το σιρόπι πάρει ένα υπέροχο χρυσαφένιο χρώμα και φτάσει περίπου στους 150ºC (ή όταν λίγη καραμέλα μέσα σε παγωμένο νερό διαλύεται σε νήματα) τότε

βυθίζεις ένα ένα τα ΚΑΛΟΠΛΥΜΕΝΑ μήλα με τα ξυλάκια τους μέσα στην καραμέλα μέχρι να σκεπαστούν τελείως. Τα σηκώνεις απο το σκεύος και τα περιστρέφεις απαλά μέχρι να φύγει η πολυ καραμέλα.

Τώρα τα ακουμπάς σε χαρτί ζαχαροπλαστικής ή σε μάρμαρο ή σε λαδωμένο ταψάκι.

αν θέλεις τους ρίχνετε ψιλοκομένα φυστίκια/καρύδα/φουντούκια/σοκολατάκια/smarties κτλ αλλά πριν παγώσει η καραμέλα

~ AND ONE και COMBICHRIST ~

Who? AND ONE και COMBICHRIST

When? στις 4 Μαρτίου

Where? στο Οξυγόνο Live - Νέο Κόσμο, Βούρβαχη και Κορυζή 4

Why? ooooolaaaaa ta mwwwra sthn pistaaaa :-D

Whana? Scream

Δελτίο Τύπου / Infoz:

ELFENTANZ PRESENTS…

Το 2007 είναι η χρονιά που η Elfentanz Music Productions συμπληρώνει 5 χρόνια διοργάνωσης συναυλιών συγκροτημάτων της dark alternative σκηνής. Από το Δεκέμβρη του 2002, συγκροτήματα όπως οι Deine Lakaien, Wolfsheim, VNV Nation, Covenant, Mesh, And Also The Trees, In The Nursery, Suicide Commando, Clan Of Xymox, Das Ich, Project Pitchfork, S.I.T.D., Neuroticfish, Trisomie 21, Elusive, Soman κ.α. έδωσαν το παρόν σε επιτυχημένα elfentanz events ενδυναμώνοντας έτσι τη θέση της dark wave / industrial σκηνής στην Ελλάδα και χαρίζοντας αξέχαστες στιγμές στους οπαδούς της που πλέον είναι σε θέση να απολαμβάνουν από κοντά πολλά από τα αγαπημένα τους συγκροτήματα χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να ‘ξενιτεύονται’.

Το 2007, γιορτάζοντας τα πέμπτα γενέθλιά μας, φιλοδοξούμε να είναι η πιο δραστήρια μας χρονιά, διοργανώνοντας συναυλίες με μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα του είδους! Συναυλίες που θα φιλοξενηθούν σε ένα χώρο που προσφάτως επισκεφθήκαμε, σφόδρα ερωτευτήκαμε και άμεσα συνεργαστήκαμε. Είναι το Οξυγόνο live, ένα club χωρητικότητας 600 ατόμων, ψηλοτάβανο, με καλό εξαερισμό και εξώστη. Ένα club που ως επι το πλείστον φιλοξενεί ελληνικά σχήματα, είναι ιδιοκτησίας Βασίλη Παπακωνσταντίνου - το όνομα του οποίου ίσως να αποτελεί για κάποιους εγγύηση για τα ποιοτικά standards του venue, και εδρεύει στο Νέο Κόσμο, Βούρβαχη και Κορυζή 4 (είναι παράλληλος ανάμεσα στη Συγγρού και στη Καλλιρρόης).

Το 2007 μας βρίσκει με καινούργιο χώρο και σχέδια για συναυλίες με μερικά από τα σπουδαιότερα darkalternative συγκροτήματα. Αρχής γενομένης τη Κυριακή 4 Μαρτίου…

Κυριακή 4 Μαρτίου.

AND ONE + COMBICHRIST

Οι γερμανοί And One είναι τα τελευταία 15 χρόνια ένας από τους σημαντικότερους πρεσβευτές του electro-ebm ήχου, με σταθερή παρουσία και 9 album στο ενεργητικό τους. Η τελευταία τους δουλειά με τίτλο "Bodypop" σκαρφάλωσε στην κορυφή των περισσοτέρων εναλλακτικών charts, κάτι που έγινε και στα δικά μας Greek Alternative Charts (GAC), όπου παρέμεινε για περισσότερο από τρεις μήνες αφήνοντας πίσω του συγκροτήματα όπως οι Muse και οι Killers! Το “military fashion show”, το πρώτο single που ξεχώρισε, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα hits του 2006 δημιουργώντας έναν άνευ προηγουμένου πανικό στα alternative dancefloors και έρχεται να προστεθεί στην ατελείωτη λίστα με τα all time classics των AndOne (techno man, metal hammer, panzermensch, krieger, sitata tirulala, wasted, get you closer κτλ).

Οι And One μας έρχονται για δεύτερη φορά και ακόμα δεν έχει σβηστεί από τη μνήμη μας η πρώτη τους επίσκεψη στα μέρη μας… ήταν Σεπτέμβριος του 2003 και όταν εμφανίστηκε ο Steve Naghavi στη σκηνή όλοι έμειναν με ανοιχτό στόμα… όσο ύψος του λείπει (!) του περισσεύει σε ταλέντο! Αψεγάδιαστη φωνή, χορευτικές φιγούρες που θα ζήλευε και ο Travolta (!), απίστευτη εκφραστικότητα και ένα pop attitude που θα έκανε τον Robbie Williams να κοκκινίσει. Προσθέστε σε όλα αυτά ένα μίγμα απο EBM, industrial και electronic pop να βγαίνει από τα ηχεία και ιδού το εκρηκτικό κοκτέιλ μιας συναυλίας των And One! Οι ανταποκρίσεις από τη πρόσφατη περιοδεία τους στη Γερμανία μιλάνε για shows που διαρκούνε 2,5 ώρες και που πέρα από τα hits τους περιλαμβάνουν και διασκευές σε Cure, Depeche Mode, Project Pitchfork και… Rick Astley(!).

Όμως, πριν ανέβει ο μικροσκοπικός αλλά θαυματουργός Steve Naghavi και η παρέα του στη σκηνή θα έχουμε βιώσει την εμπειρία μιας συναυλίας των Combichrist οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ένα απλό support band. Πως θα μπορούσε άλλωστε να θεωρηθεί απλό support band το συγκρότημα που είναι Νο1 indie industrial act, No 11 electronica act και Νο7 techno act στο MySpace; Ένα group που μέσα σε μόνο τρία χρόνια κατάφερε να βρεθεί στην κορυφή της ηλεκτρονικής σκηνής και στο επίκεντρο των συζητήσεων με πωλήσεις που θα ζήλευαν πολλά διεθνώς αναγνωρισμένα συγκροτήματα?

Οι Combichrist φτιάχτηκαν το 2003 από τον τραγουδιστή των Icon of Coil, Andy La Plegua, και έκτοτε κυκλοφόρησαν 2 albums και 4 singles (μία μέρα μετά την εμφάνισή τους στην Αθήνα κυκλοφορεί το καινούργιο, τρίτο τους cd με τίτλο "what the fuck is wrong with you people?") λανσάροντας έναν ακόμα ιδιωματισμό στην ηλεκτρονική μουσική, το Techno Body Music. Με βάση τους το EBM και το techno των 80'ss αντίστοιχα, με θεματολογία βουτηγμένη στη βία, το sex και το αλκοόλ, και με αρωγούς το εντυπωσιακό shock horror image τους και την ακατάπαυστη εκροή ενέργειας επί σκηνής οι Combichrist και των 90' αποδεικνύουν σε κάθε τους δημόσια εμφάνιση ότι όλος αυτός ο ντόρος γύρω από το όνομά τους μόνο αδικαιολόγητος δεν είναι.

Κυριακή 4 Μαρτίου. Τα δύο πιο δυνατά χαρτιά της electro / ebm μουσικής εν έτη 2007 συνοδεύονται από εγκωμιαστικά σχόλια για τις live εμφανίσεις τους και θα είναι στην Αθήνα για μια μόνο νύχτα. And One και Combichrist μαζί σε ένα event που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κάποιος...

Θα διατεθούν μόνο 550 εισιτήρια (τιμή προπώλησης και ταμείου: 35 ευρώ) και η προπώληση θα γίνεται στο δισκάδικο Darkcell (Θεμιστοκλέους 84, Εξάρχεια), στο κεντρικό Metropolis (Πανεπιστημίου 64) και στο clubDark Sun (Θηβών 42, Περιστέρι- κατά τη διάρκεια λειτουργίας του club: Παρασκευή και Σάββατο βράδυ 00¨00-07¨00). Η ημερομηνία έναρξης της προπώλησης θα ανακοινωθεί συντόμως.

c/p απο Postwave.gr

Και σου έχω πει, δεν είμαι ερωτευμένη στα Multiplex

αλλά αυτή τη φορά, λίγο η οικογένεια Hoover, λίγο τα popcorn που μου διάλεγες, λίγο ο Πανούσης στην πίσω σειρά...

ε, ήμουνα λίγο ερωτευμένη...

Το Little Miss Sunshine είναι απολαυστικότατο. Κάθε χαρακτήρας τόσο καλοδουλεμένος που ήθελα να τον πάρω σπίτι μου. Μη το χάσετε.

Δείτε το, αλλίως ζήστε με τη φρικτή αίσθηση οτι το χάσατε (Κωστάλας Ποουνς)

Dark Matter (into our own hands)

και διάβασα ότι άναψαν τα φώτα καθώς:

Η Σκοτεινή Ύλη κατάφερε να πάρει τρισδιάστατη απερικόνιση, χάρη στο Hubble (το οποίο οι άθλιοι θέλουν να κλείσουν). H 3d χαρτογράφηση, έδωσε στους επιστήμονες το πράσινο φως για σαμπάνιες και μεθύσια, καθώς μπορούν πλέον να επιβεβαιώσουν τη σημασία της σκοτεινής ύλης στη δόμηση και την εξέλιξη του σύμπαντος.

Στις διάφορες πηγές (NASA, BBC, Slashdot, Space.com) διάβασα τρομερά και φοβερά, τύπου "όλο αυτό τον καιρό ήταν σαν να προσπαθούσαμε να χαρτογραφήσουμε μια πόλη βλέποντας τα νυχτερινά φώτα απο αερογραφίες και επιτέλους περάσαμε και μέρα". Λογικό αν σκεφτείς οτι η Σκοτεινή ύλη είναι το μεγαλύτερο μέρος του Συμπαντος και έχει αυτή τη βασική ιδιότητα, όπως όλα τα πράγματα ουσίας σε αυτό το χωροχρόνο, δεν είναι άμεσα ορατή.

Και εδώ μπαίνει ο μικρός πρίγκηπας και λέει η αλεπού "πρέπει να δεις με την καρδιά", σκάει μύτη και ο καράτε κιντ γεράκος και λέει "καράτε χιαρ νοτ χίαρ" και σκάω και εγώ και λέω "αμα θέλεις να δεις πραγματικά, μη κλείσεις το Hubble ηλίθιε άνθρωπε και κυρίως όχι πριν βρεις έναν καλύτερο διάδοχο".


η σκοτεινή ύλη έχει μαρκαριστεί με το μωβ ενω οι γαλαξίες με το πιο κίτρινο χρώμα.

Wax On Wax Off

έτσι ακριβώς...

έτσι νιώθω αυτή τη χιλιετία...

Metalhead's Revenge

Πάνω που είχαμε συνηθίσει τη μουσική απο το LOTR και το Reqviem στα τηλεοπτικά trailer παντώς είδους, ακούω και ένα "Mad World" απο το Donnie Darko σε μια σειρά του Mega και ήρθα και ίσιωσα.

Αλλά το σοκ το αληθινό ήρθε με trailer στο τηλεφως-σιτι δεν ξερω και πως το λένε, με Over the Hills and Far Awaaaaayyyyy απο Nightwish. Η στιγμή G ήταν πριν λίγα λεπτά, που πείστηκα πλέον οτι όλοι οι πρώην θαμώνες του "Χωρίς Ανάσα" και του "ΔιΟνύσου" πιάσανε δουλειά στα κανάλια, καθώς έπιασα τη φωνούλα του Dio (νομίζω) σε ένα trailer του Βέρα στο Δεξί (μεγάλο λάθος, ακόμη πιστεύω οτι ο Αγγελος Αντύπας αξίζει κάτι πιο Behemoth). Άμα ακούσω και το Bridge of Death στο δελτίο του STAR ίσως πειστώ οτι οι Lordi κάνανε δουλειά.

ΚΙΠ ΑΠ ΤΗΕ ΧΑΜΕΡΣ ΛΕΜΕ και να φάνε οι GORGOROTH τους καναλάρχες...

π.σ. τελικά δεν ήταν τυχαίο που μετά τις γκοθοηλεκτρονιές, μας βρήκε ο χρόνος να χορεύουμε τουλομεγκαντεθομοτορχιες.

Ευτυχία Beta Version 2.0.3 είναι να...

πέφτεις για ύπνο γνωρίζοντας πως έκανες το καθήκον σου, πως χαζολόγισες υπέροχα και πως άυριο θα δεις τον τελευταίο και εντελώς νυσταγμένο εραστή (εύχομαι όχι τόσο νυσταγμένο).

Χριστιανικό WebDesign

Ανακάλυψα οτι το template όπως το έχω πειράξει βγάζει λάθη στον IE. And it makes me wonder... Να το διορθώσω? Να κάνω τον καλό χριστιανό και να ενδιαφερθώ για τον Non-firefox πλησίον μου ή να το αφήσω σαν κακός Discordianos και να αρχίσω να γράφω ενδιαφέροντα λαοπρόβλητα posts για αλλαγή? ουυυυυυ εντ ιτ μεικς μι γουοντερ...

"Whenever there’s a site that makes you wonder whether Jesus died in vain, the odds are it was created by Microsoft’s (Af)FrontPage."

Vincent Flanders, 2004

γρουμφ - post-Krepali

Η Λόρα η μιση λονδρέζα μισή Σκωτσέζα, που βαρέθηκε το Λονδίνο (" μα γίνεται να βαρεθείς το Λονδίνο?","γίνεται, άμα ελπίζεις για κάτι καλύτερο") και κατέβηκε Ελλάδα με τον αγαπητικό της, με πήρε αγκαλιά (απο κοντά είχε ακόμη πιο λευκό πρόσωπο) και μου είπε οτι τις προκαλεί πολύ stress η Ελλάδα, οτι οι άνθρωποι νομίζουν οτι μιλώντας ελληνικά δεν καταλαβαίνει οτι τη σχολιάζουν αρνητικά και μετά στα καπάκια στα αγγλικά της κάνουν κοπλιμέντα και οτι την πατάνε όταν πάει να χορέψει και οτι την αγχώνει το απροσδόκητο λάθος της κάθε στιγμής και τελικά μου πρότεινε να πάμε Σκωτία παρέα να ταίζουμε τις μαλλιαρές αγελάδες και να δοκιμάζουμε καινούρια Cyberlocks.

No positive shinny happy people last night. Μόνο καραγκίοζηδες εφαψίες και μουντρούχες κακομοίρες. Και η μουσική ήταν τόσο καλή... τι κρίμα... οσοι έλαμπαν χτες το βράδυ ήταν υπέροχοι. Ακόμη και εμείς που φύγαμε γελώντας για το μικρό στέκι στο Παγκράτι. Μικρή νίκη στη βία του εφαψία η βία του τακουνιού. Πώς τα φοράνε οι Γυναίκες? Ακόμη πονάω παντού. Μόνο ξυπολισιά και πλατφόρμα για μένα... άντε και κανα αρβυλάκι...

-------------------------------------------@------------------------------------------------
Ακαδημαικά:
Κάθομαι κάτω και τα βάζω στη σειρά. Δεν βγαίνει τίποτε με αυτό το τροπάρι. Καλή και πρόχειρη λύση τα μαθήματα στο φροντιστήριο, αλλά και με καθυστερεί απο την έρευνα μου και με κρατάει μακρυά απο την ομάδα στο uni.

Πρέπει να γίνει κάτι σύντομα... Χάνω το κέφι μου για δουλειά και για μελέτη και αυτό είναι το χειρότερο. Ουφ, τις μισώ τις ταχυπαλμίες. Όταν έχω πανικατακς σκεύτομαι ακόμη πιο περίπλοκα και δεν βάζω τελείες. Εχω αγχωθεί τόσο πολυ που νιώθω εξαντλημένη. Και έχω τόσα πολλά και ωραία να κάνω. Η καρδια μου παίζει σε ρυθμό JamesBrownIsDead (μα καλά πως του ήρθε του αλλουνού χτες βράδυ και το έβαλε.)

23 me Up

Έχοντας ακόμη αρκετό αλκοόλ μέσα μου για να είμαι μεθυσμένη όλο το νέο έτος, θα προσπαθήσω να καταγράψω το συνειρμό για να τον θυμάμαι όταν ξεμεθύσω εντελώς.

1. ο Λευτέρης έκραξε την καινούρια ταινία των Jim Carrey και Joel Schumacher με το όνομα 23 και μας έδειξε το trailer.
2. Είδα στο trailer οτι παίζει και η πολυαγαπημένη Virginia Madsen που ήταν και στο Electric Dreams.
3. Οπότε άρχισα να ψάχνω στο imdb
4. Ψάχνoντας για αυτή την ταινία στο imdb βρήκα μία ταινία του '98 ονόματι τί άλλο, 23.
5. Αυτή η ταινία φαίνεται τρομερά ενδιαφέρουσα και ήδη την κατεβάζω, αλλά το θέμα είναι οτι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα τα οποία ψαχουλεύοντας με οδήγησαν στον αστρονόμο/hackeroκυνηγό Clifford Stoll.
6. O Clifford Stoll είναι εντελώς linux-o-fatsa και αυτή την περίοδο πουλάει Klein Bottles
7. Τα συγκεκριμένα κατασκευάσματα δεν έχουν μέσα και έξω και με ενθουσίασαν.
8. Συνεχίζω να μη βρίσκω καμία χρησιμότητα στην εμμονή με το 23
9. Αντιθέτως μπορώ άνετα να αναπτύξω εμμονή για τα Klein Bottles

είμαι σούπερχάπι και σας αγάπησα όλους πολύ πολύ χτες

Βοήθεια asap!!! Στο βάθος Κήπος?!

Ποιό club/bar είναι ο Κήπος?
Βρήκα στο Avopolis.gr το παρακάτω δελτίο τύπου και κανένα άλλο Info στο νετ...
βοηθήστε μας για να λικνήσουμε τα κορμιά μας 2 μέρες πριν αλλάξει ο χρόνος...

'Friday I ‘m Ιn Love' Night @ Κήπος, Αθήνα
29/12/2006

“Friday I ‘m Ιn Love” Night
Με τον Πελοπίδα Σίσκο
Από τους Cure στους Depeche Mode
αναζητώντας το «Κορίτσι του Μάη»!

Η νύχτα μας θα ξεκινήσει με αξέχαστες επιτυχίες των Olympians και θα θυμηθούμε τον ΤΡΟΠΟ που ο ΑΛΕΞΗΣ κρύβεται πίσω από τις λέξεις μαζί με το ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ ΜΑΗ.
Στη συνέχεια θα περιπλανηθούμε στη δεκαετία του 80 και θα ηλεκτριστούμε από τα ντελικάτα vibes των Cure και την μελωδική φωνή του Robert Smith.Δε θα λείψουν βέβαια και οι αγαπημένοι Depeche Mode με τα τραγούδια ύμνους!
Friday I ‘m in love, enjoy the silence, a forest, never let me down again είναι τραγούδια σταθμοί στα οποία θα κάνουμε μια στάση. Παρέα μας θα βρίσκονται οι Police, Duran Duran, New Order και άλλα αγαπημένα συγκροτήματα της δεκαετίας αυτής.
Το βράδυ θα συνεχιστεί με χορευτική διάθεση και πολύ κέφι από τη δεκαετία του 90 με τραγούδια όπως I ‘ve got the power, I like to move it, Rock this party και με Madonna, Moloko, Gala……

Την ίδια νύχτα στον «Κήπο»
Η απόλυτη χορευτική Νύχτα
Το ντελίριο της ιταλικής μουσικής
A far l’ amore (Italian night)
Η Rafaela Cara συναντάει τον Lucio Dala!

Ασπρόμαυρες νύχτες που παραπαίουν μεταξύ ρομάντζου και παρακμής βόλτες στην Piaza Navone και βουτιές στην Fontana di Trevi Η Ιταλία του Fellini, της Monica Viti, του Morricone. Της Μαφίας της Τέχνης και της Βέσπας. Μεγαλειώδεις γυναίκες- επικίνδυνοι άντρες. Η Rafaela Cara συναντάει τον Lucio Dala και η Mina τον Renato Carozone Μια βραδιά για να ερωτευτείτε, να φιλοσοφήσετε, να χορέψετε ή απλώς να πείτε τον πόνο σας στον barman, μια βραδιά για να αφεθείτε στο ντελίριο και τη νοσταλγία της Ιταλικής μουσικής

After all
Maniani you’ll never be
Στα πλατό η Orangelly

Camarillo Brillo - Paragelia

or πάτησε εδώ και σώσε
Μου πήρε τόση ώρα να το ανεβάσω που του άξιζε ολοδικό του post.
Σαν να λέμε "μαγείρευα όλη μέρα κωλόπαιδα, μόνο αυτό θα φάτε".
Καλή Όρεξη

is that a real poncho...
i mean is that a mexican poncho, or is that a sears poncho?
Hmmm...no foolin ...

e.g. παω για Gift-Quest φορώντας τι άλλο... poncho... no foolin'

Camarillo Brillo - Zappa Day

She had that
Camarillo brillo
Flamin out along her head,
I mean her mendocino bean-o
By where some bugs had made it red

She ruled the toads
Of the short forest
And every newt in idaho
And every cricket who had chorused
By the bush in buffalo

She said she was
A magic mama
And she could throw a mean tarot
And carried on without a comma
That she was someone I should know

She had a snake for a pet
And an amulet
And she was breeding a dwarf
But she wasnt done yet
She had gray-green skin
A doll with a pin
I told her she was awright
But I couldnt come in
(I couldnt come in right then...)

And so she wandered
Trough the door-way
Just like a shadow from the tomb
She said her stereo was four-way
An Id just love it in her room

Well, I was born
To have adventure
So I just followed up the steps
Right past her fuming incense stencher
To where she hung her castanets

She stripped away
Her ranchid poncho
An laid out naked by the door
We did it till we were un-concho
An it was useless any more

She had a snake for a pet
And an amulet
And she was breeding a dwarf
But she wasnt done yet
She had gray-green skin
A doll with a pin
I told her she was awright
But I couldnt come in
(actually, I was very busy then)

And so she wandered
Trough the door-way
Just like a shadow from the tomb
She said her stereo was four-way
An Id just love it in her room

Well, I was born
To have adventure
So I just followed up the steps
Right past her fuming incense stencher
To where she hung her castanets

She said she was
A magic mama
And she could throw a mean tarot
And carried on without a comma
That she was someone I should know

(is that a real poncho...i mean
Is that a mexican poncho
Or is that a sears poncho?
Hmmm...no foolin ...)

Undead Undead Undead

Αντί να ψάχνω papers, σκευτόμουν τα περι αθανασίας και web:

So... εχω γράχει χιλιόμετρα Online. Σε λίστες, σε emails, σε φόρα, σε e-zines, σε chatrooms, σε blogs. Μόνη μου, με παρέα, με φίλους, με αγνώστους, με συνεργάτες, με συναδέλφους, με το κενό, με ανθρώπους που θαύμαζα απο παιδί, με εμένα την ιδία. Οι στιγμές μας Logάρονται, κάνουν cached και η φήμη μας περνάει απο στόμα σε στόμα και απο οθόνη σε οθόνη. Σε ημιεπαγγελματικα Newsletters, σε infamous fora, σε multiple blogs. ζαλίστηκα και μόνο που σκεύτηκα όλες τις γραμμές, όλα τα πρόσωπα, όλα τα κενά, όλα? ε όσα αντέχω...

Στο Wired είχα διαβάσει για profil στο MySpace των οποίων οι ιδιοκτήτες σκοτώθηκαν, αλλά τα τα ίδια συνεχίζουν να δέχονται comments. Θυμήθηκα πριν απο μερικά χρόνια όταν η κοινότητα του ελληνικού irc είχε θρυνήσει το χαμό ενός παιδιού και οτι μήνες μετά γραφόντουσαν Posts σε δεύτερο πρόσωπο. Και σήμερα έπεσα πάνω σε κάτι κείμενα του Timothy Leary περι αιωνιότητας. Τι στάχτες θα σκορπίσουμε online?

Έχοντας περάσει μεγάλο μέρος του ελεύθερου και εργασιακού μου χρόνου online, με διάφορες περσόνες, και πολλές υπέροχες ιστορίες, αναρωτιέμαι. Will they miss us when we're gone?

...ξύπνησε ο Ανθρωπος, πάω να τον πειράξω...

New Year's Revolution

Ποτέ δεν κατάφερα να ακολουθήσω μια μόδα με επιτυχία. Είτε τη σνόμπαρα απο την αρχή, είτε δεν την έπαιρνα καν μυρωδιά. Αυτή τη μόδα-παράδοση δε με τα new year resolution δεν την κατάλαβα ποτέ. Γιατί Sony και καλά ενώ θα έπρεπε να είμαι εκστατικά ευτυχισμένη και ιδανικά μεθυσμένη να βγάλω μολύβι και χαρτί, να συλλέξω όλα τα σκουπίδια της χρονιάς και να αρχίσω τις ανταποκρίσεις και τα συμπεράσματα?

Φέτος μας έπιασε με τον Άνθρωπο και με κανα δύο φίλους, μια τάση ξεσκαρταδούρας απο την παραμονή των χριστουγέννων. Όχι τυχαία και όχι δίχως αφορμή. Απλώς ήρθε αυτή η εποχή του χρόνου-των χρόνων που βλέπεις μερικά πράγματα πιο ωμά. Σαν ωμό σολωμό που στον σερβίρουν με το λεμονάκι του και ξέρεις οτι πριν καν τον αγγίξεις με τη γλώσσα σου, θα έχει αποκαλύψει η μυρωδιά το αν θα κλείσεις τα μάτια με απόλαυση ή αν θα τον αρνηθείς μια και καλή.

Εχμ... Ηλίθιο αυτό με το σολωμό, αλλά πείνασα. Δυο μέρες τώρα, ξεσκαρτάριζα μέσα μου (όχι τα δικά μου, όχι τις αποφάσεις μου και τις επιλογές μου, γιατί αυτά κάθε μέρα τα περνάω απο κόσκινο) τους ανθρώπους που είναι μπρος μου πίσω μου δεξιά μου και αριστερά μου (όποιος είναι τα φυλάει φτου και βγαίνω).

Και εκεί που καταλήξαμε με τον Ανθρωπο ανάμεσα σε σοκολάτες, ξεθυμασμένακρασιά, αυτοσχέδιες Pizzες και πετυχημένες playlists, είναι οτι φτάνουν τα πειράματα, δεν έχουμε άλλο χρόνο να καταναλώσουμε με πρσπάθειες πάνω σε φιλίες που κάποτε ήταν και κάααααποτε έμοιαζαν και κάαααποτε άξιζαν. Υπάρχει ένας ιδιαίτερα ενδιαφέρον κόσμος εκεί πάνω και δεν έχω την πολυτέλεια να μένω στην Υπόγα μου δίχως να τον γεύομαι. Δεν είμαι της άποψης να σβήνω κινητά και ανθρώπους. Δεν μπορεί το σβήσιμο ενός κινητού να με βοηθήσει να μην νοσταλγώ αυτά που είχα κάποτε και τώρα είναι Nevermore. Δεν φεύγουν έτσι οι άνθρωποι απο τη ζωή σου. Εχουν ήδη φύγει και εσύ κρατάς τις σκιές τους με μερικά "τι νέα, όλα καλά? για πες...".

Εγκαινιάζω λοιπόν μία Επανάσταση. Την Επανάσταση του Νοήματος. Οτι έχει νόημα μένει, ότι έχει ουσία και σκοπό και αγάπη μένει... ότι δεν έχει... στο ντουλαπάκι με αγάπη και σβέλτα. Εδώ και λίγα χρόνια είχα βάλει στην άκρη το Νόημα χάρην της καλής καρδιάς. Αλλά μάλλον αυτά τα δυο πάνε χέρι χέρι.

Δέχτηκα πολύ αγάπη και αγκαλιές και συγκίνηση και τρυφερότητα αυτό το 3ήμερο και ελπίζω να φάνηκα αντάξια... Luv makes my world go round.

Na roda de Capoeira...

To batizado της Κυριακής ήταν μια έντονη εμπειρία την οποία εύχομαι να ξαναζήσω σύντομα. Εκπαιδευτές και μαθητές κατάφεραν να μας ξεσηκώσουν. Μέιναμε ξεκούδουνοι με Mestre China
και χαρήκαμε που ο Manel είναι ο δικός μας Manel.


θα ανεβάσω photos σύντομα

Domo Arigato Mr Robato - Wired Me No2

Το Robothink είναι το πρώτο ρομποτικό μουσείο της Ιαπωνίας και οι 4 νόμοι του Asimov παίρνουν φωτιά.
Nuvo+PaPeRo
Προσπαθώντας να εξηγήσω στα πιτσιρίκια τις τάσεις της Ρομποτικής βρήκα handy τα καινούρια ROBOTακια PaPeRo και Nuvo. Ο PaPeRo της NEC αναγνωρίζει εκφράσεις πρoσώπου και γραφικό χαρακτήρα ενώ ο δεύτερος κάπως πιο evil looking κύριος αντιδρά σε φωνητικές εντολές

enjoy Japanese Version --> ROBOTHINK

bCreative Party

Απόψε έχει πάρτυ το Υποβρύχιο



Location: πολυχώρος «417» (Μυλλέρου 22 και Κεραμεικού 53)
Time: 22:00
Genre: 2 stages + exhibitions
Zound: Indy + Funk +Reggae(?!)
+Motive: Free

• Αυριο κλείνει το φεστιβάλ Capoeira σε ένα θέατρο στην Κουμουνδούρου
• Αυριο θέλω να στολίσω το σπίτι
• Αύριο θα πάρουμε τελική απόφαση για MEGA-NewYearsEve-BurningDownTheHouse-Party
• Αυριο πρέπει να έχω τελείωσει το προσχέδιο για το paper

Μαύρες Πατούσες

έχω απλώσει ταυτόχρονα Lif0 και Athens Voice στην πορτοκαλιά πολυθρόνα και ψάχνω κάτι ενδιαφέρον, κάτι εκνευριστικό, κάτι που μας αφορά (something borrowed, something blue). Αλήθεια γιατί δε μας βγάζουν ποτέ φοτοζ στα Ntarko events? είμαστε φαμπουλουσλυ γιουνικ και ρεζιλευόμαστε κάθε φορά με χάρη. Στην πραγματικότητα όμως κρυφοκοιτάζω τις κατάμαυρες πατούσες του Ανθρώπου που κάνει stretching μπροστά μου.

Fact 1: ο Άνθρωπος κάνει yoga!
Fact 2: το πάτωμα μου είναι μέσα στην μπίχλα!


Θυμάμαι 5-6 χρονιά πριν σε ένα κρεβάτι στη Λαμία να μιλάμε για αηδιαστικά ζευγάρια, για αλληλοκατασπαραγμένα ζευγάρια, για βαρετούς ανθρώπους μέσα σε ζευγάρια, για βαρετά ζευγάρια δίχως πια ανθρώπους. εμείς δεν είμασταν ακόμη ζευγάρι, ήμασταν δύο πάνω σε ένα κρεβάτι και όλος ο κόσμος ήταν αυτό.

Με 2 λεπτά lag ο Άνθρωπος μου λέει ξέπνοα:

«θυμάσαι στη Λαμία που λέγαμε να γίνουμε Εναλλακτικό Ζευγάρι;»

Κάνω την ενοχλημένη που με αποσπά πάλι από την ανάγνωση και του διορθώνω τη στάση του σώματος του. Τι υπέροχη στάση…

-= Cybernation =-

-=for those about to sweat on the dancefloors=-

Γαιδουρονήσι PART III - Θυμωμένο part -oalliws

O Tzitziras τα πήρε ---> της κακομοίρας.

Θέλεις πληροφορίες? διαβασε ΠΡΩΤΑ αυτό

όταν έπαψα να σου μιλάω

βγήκα απο ένα κτίριο, έμοιαζε σαν εργατική πολυκατοικία αλλά ήξερα οτι ήμουν στη Νέα Ορλεάνη. Εσύ κοιμόσουν. ήταν η μεγάλη μέρα. Τα παιδία με κοίταξαν ενθουσιασμένα αλλά έκρυψαν το γεγονός οτι με γνώριζαν. ήδη ενήλικες μαζέυονταν παραξενεμένοι. πέρασα δήθεν τυχαία απο δίπλα τους και ρώτησα το πιο ψηλό κορίτσι αν ήταν όλα έτοιμα. μου είπε όπως κάθε φορά. δεν ήξερα τι περίμεναν για να ξεκινήσουν. κάποια στιγμή στα ξαφνικά τα είδα να τρέχουν, να ακουμπάνε στον τοίχο μιας μάντρας και να τη σπρώχνουν με τρομερή ταχύτητα προς έναν κεντρικό πεζόδρομο. η σύγκρουση ήταν τρομακτική. τα παιδία ήταν ενθουσιασμένα. τους έδωσα τη μεγάλη μπάλα που είχαμε συμφωνήσει. ένα κοκκινοτριχο αγόρι μου είπε οτι μάλλον θα το δοκιμάσουν ξανά την ίδια μέρα με άλα υλικά, πέρα απο τοίχους. με ευχαρίστησαν που τους έμαθα το μυστικό της δύναμης τους όταν είναι ενωμένα και έφυγαν με γέλια. νομίζω είδα και μένα μαζί τους. φορούσα το γελοίο μπλουζάκι με τις καρδούλες.

συνάντησα έναν γνωστό, ήμασταν μαζί πριν σε μια εκκλησία, αλλά δεν ήθελα να θυμάμαι τι έκανα εκεί και έκανα πως δεν τον θυμάμαι. πιάνει πάντα ο τρόπος αυτός.

είχα στο μυαλό μου το "θερινά σινεμά" του κελαηδόνη όση ώρα περίμενα τα παιδία. Δε μύριζε αγιόκλιμα ούτε γιασεμί, σκέφτηκα οτι είναι νέα ορλεάνη εδώ και πρέπει να μάθω τις μυρωδιές της.

Κατέβηκες φρέσκος και όμορφος. Με ένα λευκό φανελάκι και μια πετσέτα στον ώμο, σου φώναξα οτι είσαι ο πιο όμορφος Ιρλανδός σε όλο το σωματείο σου, αλλά εσύ δεν κατάλαβες. κατέβηκες τη σιδερένια λεπτή σκάλα και με αγκάλιασες στους ώμους σαν να είμαστε παλιά φιλαράκια. μου έδωσες ένα κόκκινο μεγάλο μαξιλάρι, το ακουμπήσαμε στις σκάλες και ακουμπήσαμε πάνω του.

Σε λίγο άκουσα να τραγουδάνε το τραγούδι. ηθελα να δω ποιος ήταν. Κατέβασα πονηρά το μαξιλάρι που είχες φέρει μαζί σου για να ακουμπάω στη σκάλα δίχως να με πονάει το σίδερο. Ηταν ο Κελαηδόνης. μου φάνηκε λογικό να είναι στην Νέα Ορλεάνη και υπέροχο που με κοίταζε πονηρά. όταν το timing είναι σωστό και όλα ταιριάζουν με τη μουσική, είμαστε σε ταινία σκέφτηκα και σε αγκάλιασα πάλι.

;asxeto-->
a man I go to sleep with, but never met before --> Neil

Πάρε να'χεις...

“ρε παιδί μου, θα την πάρεις τηλέφωνο και θα της πεις “λέω να έρθω Σαλόνικα, το θεωρείς καλή ιδέα”»

«και τι θα κάνω? Τι θα μου πει..»

«τι αν σου πει.. πάλι θα τα ξαναπούμε? Κλείσε, πάρτην και ξαναπάρε να μου πεις τι έγινε…»

«Οχι μη κλείνεις, να τα πούμε άλλη μια φορά?»

«μα σου λέω τόση ώρα, θέλω να πάω και τουαλέτα λέμε…»

«ε ωραία και ποιος σε εμποδίζει…»

«περιμένεις να πάρω μάζί μου το τηλέφωνο στην τουαλέτα?»

«ακριβώς, γιατί το πήρες το ασύρματο?»

«δεν τρώγεσαι!! Πάρτην τηλέφωνο λέμε, μίλα της ξεκάθαρα και πάρε με μετά, κλείνω τώρα ε..»

«λίγα ψίχουλα αγάπης και συμπαράστασης ζητάω και εσύ…»

«μα στην τουαλέτα δε θα σου δώσω ψίχουλα… άσε με να κλείσω σε παρακαλώ»

«όχι όχιιιιιι, μη κλείσεις!!! Μη κλείσεις! Μη με αφήσεις μόνο μου! ΜΗ ΜΕ ΑΦΉΣΕΙΣ! ΘΑ ΚΛΑΊΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ»

«ΚΑΛΑ ΚΑΛΑ μην κλαις, εδώ θα μείνω. ΠΑΡΤΗΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ»

«και τι να της πω... πές μου ξανά.»

«στα έχω πει 100 φορές. Αυτοσχεδίασε, τι θέλεις να την πάρω εγώ?»

«ΑΑΑ Πολύ καλή ιδέα!! Τι θα της πεις?!»

«Καλά με κοροϊδεύεις? Προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο έτσι?? »

«Δεν προσπαθώ να κερδίσω χρόνο, προσπαθώ να δω πότε θα τα κάνεις πάνω σου...»

[...κλικ...]
[...του...του....]
[...του...του....]

melting

@utonomia

AI και Cinema - Πραγματικότητα και Φαντασία

Είτε όταν έχει τη μορφή ενός υπάκουου εργαλείου, είτε όταν ασκεί εξουσία και προκαλεί φόνους, ο AI πράκτορας παρουσιάζεται στο κινηματογραφικό πανί, σαν προέκταση του ανθρώπου, σαν εξέλιξη ή σαν σκοτεινή του πλευρά.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο HAL χρωστάει το όνομα του στην IBM και το Matrix (με αρκετά βέβαια στοιχεία από τον Νευρομάντη του Gibson), έχει πολλά φιλοσοφικά και κοινωνικά στοιχεία πέρα από την ίδια την τεχνολογία.

Με το πέρασμα των χρόνων τα δημιουργήματα έγιναν πιο ανθρώπινα και πιο φιλοσοφημένα και ο κίνδυνος μοιάζει να είναι περισσότερο ο άνθρωπος, παρά η τεχνολογία. Στον κινηματογράφο, τα δημιουργήματα τεχνητής νοημοσύνης μέχρι προσφάτως είχαν σαν κύριο χαρακτηριστικό τους την ψυχρή ουτοπιστική τελειότητα τους. Στη συνέχεια όμως η πρσωπικότητα και το χιούμορ πήραν τον πρώτο ρόλο στην επιλογή ενός Α.I. χαρακτήρα.

Οι ταινίες της τελευταίας δεκαετίας δείχνουν ότι παρόλο που το πορτραίτο της AI δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά παρόλη την έρευνα και την δημοσιότητα των τελευταίων 35 ετών, είναι αρκετά έντονη η προσπάθεια να απαντηθούν καίρια υπαρξιακά και κοινωνικά ανθρώπινα ερωτήματα μέσω των AI. Την τελευταία δεκαετία λοιπόν η Τεχνητή Νοημοσύνη φαίνεται να κάνει την εμφάνιση της ουσιαστικότερα μέσα στις σχετικές ταινίες. Λίγο το Internet, η πρσόσβαση στην πληροφορία και η διάδοση τεχνολογικών όρων, λίγο η ανάγκη του Sci-fi κοινού για κάτι περισσότερο, το AI θεωρείται δεδομένη τεχνολογία για μία ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Πόσο μακρυα βρίσκεται άραγε η τεχνολογία, από τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας? Θα δημιουργηθούν άραγε ο αξιαγάπητος DARYL και ο David, το έξυπνο ανθρωποειδές του Spielberg(AI-Artificial Intelligence)? Θα καταφέρουν άραγε τα ρομπότ να εξελίσσονται, να αντιλαμβάνονται τα ανθρώπινα συναισθήματα, να θυμώνουν, να δίνουν αγάπη? Πόσο μακριά είναι το μέλλον τελικά και κατά πόσο η κινηματογραφική φαντασία μπορεί να αγγίξει την πραγματικότητα?

"Μέσα στις επόμενες δεκαετίες", απαντούν ένθερμα οι φουτουριστές, ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα αποκαλύψει τα μυστικά του και θα μας επιτρέψει να τον αντιγράψουμε. Ποτέ, απαντούν οι σκεπτικιστές, τονίζοντας ότι οι υπολογιστές δεν είναι σε θέση ακόμη να σκεφτούν , πόσο μάλλον να νιώσουν. ¨δεν αντιλαμβανόμαστε τα συναισθήματα καθόλου¨, υποστηρίζει ο καθηγητής Jim Waldo στο πανεπιστήμιο του Harvard, ¨είναι ότι πιο δύσκολο θα προσπαθούσαμε να μοντελοποιήσουμε σε έναν υπολογιστή¨.

Ο Marvin Minsky του MIT και ένας από τους πρωτοπόρους της Τεχνητής Νοημοσύνης, υποστηρίζει ότι τα συναισθήματα δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους αρχιτέκτονες Τεχνητής Νοημοσύνης, απλά είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψεις και ότι η πραγματική δυσκολία είναι στο να καταφέρουν να δώσουν στους υπολογιστές κοινή λογική ή έστω χαρακτηριστικά της.

Και όμώς ο Rodney Brooks, του ίδιου ινστιτούτου ελπίζει ότι μία από τις δημιουργίες του ο COG, θα είναι σε θέση να μαθαίνει όπως ένα βρέφος, διαμέσου πειραματισμών. ’λλωστε ο Haley Joel Osment, ο οποίος υποδύεται τον David στην ταινία ΑΙ είχε έρθει σε επαφή με τον COG, πριν τα γυρίσματα της ταινίας. Αλλωστε ο Aibo, το μικρο γκρίζο μηχανικό σκυλάκι της Sony, ακολουθεί εντολές,αναγνωρίζει τον κύριο του και μαθαίνει να κυνηγάει μπάλες. Εν τω μεταξύ στο ΜΙΤ, τελειοποιούν και τον Kismet, ο οποίος αντιδρά στα ανθρώπινα ερεθίσματα σαν ένα πραγματικό κατοικίδιο (όχι βέβαια τόσο κοντά όσο ο teddy bear και τα supertoys στην ταινία AI) και ήδη προσωπικότητες όπως ο Bill Joy, επιστήμονας της Sun Microsystems και αρθρογράφος στο περιοδικό Wired, τονίζει τους κινδύνους αυτής της τεχνολογίας, σημειώνοντας ότι πρώτα θα ενδιαφερθεί ο στρατός και πολύ αργότερα οι εταιρίες παιχνιδιών για αυτές τις εφαρμογές.

Πάντως υπάρχουν πολύ πιο πρακτικά προβλήματα πριν καταφέρουμε να φτάσουμε στοεπίπεδο του David, HAL ή των ανδροειδών του Blade Runner και ένα από αυτά είναι η δυνατότητα αντίληψης και κατανόησης της ανθρώπινης ομιλίας. Στα εργαστήρια του ΜΙΤ αναπτύσσονται ρομπότ που μπορούν να περπατούν και να τρέχουν ενώ το Oxygen Project , δημιουργεί «έξυπνα» περιβάλλοντα.

Ο ίδιος ο Minsky προβλέπει έναν κόσμο που θα έχει κυριευτεί από υπολογιστές,αυτό βεβαια που δεν μας αποκαλύπτει είναι με ποια μορφή. Θα έχει άραγε την στυγνή μορφή ενός απρόσωπου Matrix, την ψυχρή εκτελεστική μορφή των αρμάτων μάχης στα Star Wars ή τα ανθρωποειδή του Blade Runner θα δώσουν ένα τέλος στον κόσμο όπως τον ξέρουμε. Μήπως όμως θα πρέπει να το δούμε πιο αλληγορικά, προβλέποντας μια κατάκτηση εκ των έσω, μια πιο ύπουλη εξόντωση του ανθρωπίνου είδους και να στραφούμε στο Smart House του 1999.

Λιγότερο υπερβολικός στις δηλώσεις του, ο Pollack υποστηρίζει ότι ναι, τα ρομπότ θα περπατάνε μέχρι το 2301 ανάμεσά μας, αλλά και αυτό μονάχα με την μίμηση εξωτερικών μας αντιδράσεων, τονίζοντας ότι η ανθρωπόμορφη και μη τεχνητή νοημοσύνη όπως αναπαρίσταται στις ταινίες απέχει αιώνες από την τεχνολογική πραγματικότητα. Ήδη οι εταιρίες λογισμικού προσπαθούν να δημιουργήσουν προγράμματα ανώτερης προσομοιώσεις ώστε να ξεγελούν το ανθρώπινο μυαλό.

Ουσιαστικά, η ερώτηση δεν θα έπρεπε να είναι το πότε θα δούμε σκηνές από τις αγαπημένες μας ταινίες να γίνονται πραγματικότητα, αλλά το εάν θα τις δούμε και σε αυτό το επίπεδο όπως είδαμε οι γνώμες διίστανται. Το σίγουρο είναι όμως, ότι η τεχνολογία τόσο με τη μορφή υπολογιστικής δύναμης, όσο και στο επίπεδο της γενετικής και της νανοτεχνολογίας, έχει ακόμη πολλούς άσσους και πολλούς δαίμονες. Η τέχνη όπως πάντα, πρόλαβε και σκιαγράφησε κάποιους, προέβλεψε αρκετούς και άλλες φορές ξεπέρασε τις δυνατότητες της πραγματικότητας για να περάσει τα μηνύματα της και να κατορθώσει τους δικούς της στόχους.

Πηγές:

• "Artificial Intelligence", David B. Leake Indiana University, Van Nostrand Scientific Encyclopedia, Ninth Edition, Wiley, New York, 2002
  
  
• "AI's Greatest Trends and Controversies", IEEE Intelligent Systems, January/February 2000
  
  
• "Artificial Intelligence, What works and What doesn't", Frederich Hayes-Roth, AAAI California 1997
  
• "Fact, fiction and AI", George Pendle, The Times, March 17 2000

HHG2tG - βιβλιαράκια

Tσιμπήστε τα σε .txt

Douglas Adams:

• The Hitch Hiker's Guide to the Galaxy
  
• The Restaurant at the End of the Universe
  
• Life, the Universe, and Everything
  
• So long, and thanks for all the fisH

for the real thing (γιατί τίποτε δεν έχει τη μυρωδιά του καλού βιβλίου) ακολουθήστε το ποτάμι Amazon

όπως και να έχει πάρτε την πετσέτα σας και πάμε...

Leaving Beirut

Terror is still terror, whosoever gets to frame the rules
History's not written by the vanquished or the damned
Now we are Genghis Khan, Lucretia Borghia, Son of Sam
In 1961 they took this child into their home
I wonder what became of them
In the cauldron that was Lebanon
If I could find them now, could I make amends?
How does the story end?

2004 R. Waters





Does it?

~ Cryotec Playlist 1/9/05 ~

Google - ψάχνωντας για να φύγει η κακή διάθεση, βρήκα το playlist απο το περσινό Cryotec. Πέρα απο τις κλασσικές επιλογές έχει και κομμάτια που ακόμη ψάχνω ή που ποτέ δε θα συνδύαζα. Οπότε μας έρχετε λουκούμι για τα σετλιστς του χειμώνα.

Ίσως θα πρέπει να ανεβάζω Playlists και απο τα ντόπια προιόντα, ή έστω φωτογραφίες. Well, νεξτ τάιμ. αύριο πάμε με το Παιδί Σέριφο και πριν το Γαιδουρονήσι με Ανθρωπο & the loonies ίσως προλάβουμε κανένα καλό βράδυ στο Dark Sun. Οπότε, ορίστε το playlist από μια πολύ καλή βραδιά. Ελπίζω να σας δώσει καμια ιδέα...


Cryotec Playlist
Ποιοί-->Liam και Gordon
Πότε--> 1/9/05
Πού--> The Arches, Glasgow

MOONITOR – NON-HUMAN
PARALLEL PROJECT – EXPLICIT
SITD – WEGWEISER
TACTICAL SEKT – SOULLESS

MATRIX – SILENCE
BLUTENGEL – BLACK ROSES
ACCESSORY – LIVE HAMMER
SPETSNAZ – THAT PERFECT BODY
CUBANATE – SKELETAL

AMDUSCIA – BEYOND THE DARKNESS
DECODED FEEDBACK – PHOENIX
SITD – ROSE COLORED SKIES
NEUROTICFISH – THE BOMB
ICON OF COIL – DEAD ENOUGH FOR LIFE

KIEW – DC DISK
MONOLITH – TECHNO BUDDAH
SOMAN – DELTA-PI
NOISEX – INDUSTRIAL DRUMMER
ANALOGUE BRAIN – DEAD KEEN ON (CUT ONE)

TACTICAL SEKT – DEVILS WORK
MINDLESS FAITH – CANAAN
NINE INCH NAILS – HAND THAT FEEDS
DEPECHE MODE – WORLD IN MY EYES
VNV NATION – BELOVED

BRUDERSCHAFT – FOREVER
FRONT 242 – HAPPINESS
CHEMICAL BROTHERS – HEY BOY, HEY GIRL
MASSIVE IN MENSCH – MASSIVE IN MENSCH
POLAROID – SO DAMN BEAUTIFUL

IVORY FREQUENCY – CLOCK IS TICKING FAST
REVOLUTION BY NIGHT – FAITHLESS
ROTERSAND – LAST SHIP
ASSEMBLAGE 23 – GROUND
DELERIUM – SILENCE

MALE OR FEMALE – SKELETON TOY
COMBICHRIST – HAPPY FUCKING BIRTHDAY
DULCE LIQUIDO – REAXXXION
WUMPSCUT – CHRISTFUCK
RAZED IN BLACK – STARFUCKERS
JESUS LOVES AMERIKA – NEGATIVE 13

NINE INCH NAILS – WISH
VNV NATION – FEARLESS
COVENANT – WE STAND ALONE
FAITHLESS – INSOMNIA
APOPTYGMA BERZERK – KATHYS SONG
ICON OF COIL – HEADHUNTER

NEW ORDER – CONFUSION
DAS ICH – DESTILLAT
SUICIDE COMMANDO – HELLRAISER
HOCICO – TWISTED LINES
COMBICHRIST – THIS SHIT WILL FUCK YOU UP

AMDUSCIA – PROFANO TU CRUZ
TACTICAL SEKT – XFIXIATION
RETROSIC – ANTICHRIST
VNV NATION – GENESIS

BIRMINGHAM 6 – YOU CANNOT WALK HERE
WAYNE G - TWISTED

"Violently Happy"

Κάπως έτσι θα έπρεπε να ξεκινάνε όλες οι ιστορίες καταστροφής "ήταν μια εκπληκτική νύχτα..." και μετά το χάος, να μαζέυεις τα πτώματα απο τη θάλασσα.

το Σάββατο ανεβάσαμε πάλι τον πήχη πιο ψηλά.
όλοι ήταν σίγουροι, όλοι ήταν κατάλευκοι μέσα στην απόλυτη μαυρίλα του μαγαζιού
όλοι περιμέναμε το σηνιάλο. Πρώτα Θησείο πρώτα ρακί πρώτα υποσχέσεις για Ταξίδια και μετά έγινε όπως στις διαφημίσεις, εκτόξευση στην πίστα. Το πήρα απόφαση πλέον. εκεί θα είμαι πάντα μόνη, και όταν επιστρέφω θα επιστρέφω στην τεράστια αγκαλιά. μια να σε κάνουν αγκαλιά μία να σου δίνουν με χαμόγελο και άλλο και άλλο ποτό. Έπαψα να ζαλίζομαι όταν ήταν ακόμη νωρίς, ήθελα να τους χορτάσω όλους, να μη χάσω στιγμή. Να είμαι στην άκρη, να χορέυω κοιτάζοντας το σκοτάδι και να ξέρω οτι είσαι δίπλα μου και να κάνω οτι δεν σε έχω καταλάβει. Το πρωί θα μου το πεις "δεν με κατάλαβες, αλλα χτες κάποια στιγμή..."

"καρναβάλι" "καρνιβορους"
Οι φίλοι γίναν ένα, πρόσωπα και ατάκες όλα με μια κοινή διάθεση--> σε αποδέχομαι, δε σε ακολουθώ, αλλά σε αποδέχομαι και θα σε προσέξω άμα πατήσεις στραβά. δε ζήτησα ποτέ τίποτε περισσότερο.

Τα υποβρύχια που μας βουλιάζανε όλο πιο ευτυχισμένα, ο χορός της Μιλιάς, το πασπάτι που έγινε, η αμαρτία που διεπράχθει με επιτυχία, ο χορός του Δ. ντανσ ορ νται. όλα αυτά σπινάρουν ακόμη στο κεφάλι μου.

Η Μαρία μου έστειλε mnm την ίδια στιγμή που τη σκευτόμουν, τελευταίος σταθμός του ταξιδιού της θα είναι η Ελλάδα. Ελπίζω να μην έχουμε πάει στο Νησί.

έχω διαπράξει το καθήκον, όλα είναι καλά, όλα γίναν φωτεινά.

"λοιπόν τα λέμε, έλα φιλάκια γειά"

kai sxhmatizoun t'astra gefyra


όπως έλεγε η Αρλέτα για γαλάζιους πρίγκηπες - μικρούς πρίγκηπες.
που σε ονειρέυονται τα βράδυα και στο τηλέφωνο σου λένε "λοιπόν τα λέμε, αγαπημένη"
αλλά στα όνειρα όλο σε σώζουν και στα τηλεφωνήματα ποτέ δε σε βρίσκουν
και σχηματίζουν τ΄άστρα γεφυρα...

τόσο ζαλιΖΖΖμένη, τόσο καλοταιΖΖΖμένη.
τα λέμε το βράδυελαφιλακιαγεια

Μήδεια και Ιάσωνας

όμως εσύ κάκιστε άνδρα, ενώ απο μένα ευεργετήθηκες,
με πρόδωσες και έφτιαξες καινούριο ταίρι...

σεΞυ αρτγουορκ --> Gustave Moreau (1865)

Ο μεγαλύτερος μου φόβος

τελευταία, δεν είναι η απώλεια, ούτε το να με κλείσουν κάπου και να με αφήσουν εκεί, ούτε τίποτε.

τις τελευταίες μέρες όποτε οδηγώ, και βρίσκομαι αρκετές ώρες μέσα στο αυτοκίνητο, βλέπω μπροστά μου οτι χτυπάω κάποιον άνθρωπο. Είναι νομίζω η μοναδική περίπτωση στη ζωή μου που θα ένιωθα την απόλυτη απόγνωση. Που θα δειλιαζα, θα ξεχνούσα τις ευθύνες και τις χαρές που έχω και θα σκευτόμουν ακόμη και να πεθάνω. Νιώθω το σάστισμα, μου κόβεται η μιλιά και για λίγο νιώθω το τελεσίδικο της ευθύνης μου.

Βάζω το συναίσθημα στη σειρά. Θα ήταν η ο πόνος για αυτό που έκανα σε έναν άνθρωπο και στο περιβάλλον του που θα με οδηγούσαν σε απόγνωση, σε τρέλα, ή θα πνιγόμουν απο το εγώ μου, απο το λάθος, απο την ευθύνη. Φοβάμαι μη και προκαλέσω πόνο ή πάλι έχω σαν τελικό αποδέκτη εμένα? τιμωρία ή δειλία οπως και να έχει δε βγάζω άκρη.

μετά τα τελευταία γεγονότα, το παίρνω σαν ανόητο μύνημα και προσέχω υπερβολικά. αλλά μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει τη σκηνή, ενώ είμαι μόνη μου, στο σπίτι. Μάλλον πρέπει να κρατάω γενικά, αποστάσεις ασφαλείας...

Bring the boys back home...

Την Κυριακή στο TerraVibe θα συναντήσω τους ανθρώπους μου, με μερικούς θα πάω εκεί και με άλλους θα συναντηθώ μετά απο καιρό. Τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν θα δείχνουν παρελθόν και για λίγες ώρες θα επιστρέψουμε στις Αρχές μας. Ενώ ακούω Pink Floyd όλη μέρα και θα έπρεπε να σας γράψω καμια κοτσάνα περί Ρογήρου Νερουλά και Amused to Death σκευτόμουν το παρακάτω τραγούδι.

• Επειδή ακριβώς θα βρεθώ ξανά σπίτι μου...
  
• και επιτέλους θα δείτε πως μοιάζω και πως χορεύω και πως κλαψουρίζω...
• και γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να βρέξει...
• και επειδή έτσι θα χοροπηδάμε και εμείς στα γρασίδια
• και γιατί πήγες και πέθανες ρε τραγουδιστή των blind melon ενώ σε ηγαπίσαμε?

ως αδάμας άσπιλος, αγνή

όταν η μητέρα (πως είστε μητέρα?) ακούσει το ρόπτρο να χτυπά δύο φορές, θα ισιώσει το σεμεδάκι της τηλεόρασης, θα με κοιτάξει αυστηρά (συμμορφώσου άμυαλη, κοίτα στο πάτωμα) και θα ανοίξει στους συμπεθέρους.

Μετά τις απαραίτητες αβρότητες και το γλυκό κουταλιού που θα τους τρατάρω με τα χεράκια μου (Ευλαμπία εσείς το φτιάξατε? μάλιστα κυρία Ορτανσία. Να με λέτε μητέρα, τώρα που θα σας πάρει ο Aνανίας μας, θα σας έχω σαν κορούλα μου. Μάλιστα κυρία μητέρα..) θα έρθει η ώρα της ερώτησης.

• Εχμ... επειδή οι καιροί είναι πονηροί σκευτόμασταν, σαν γονείς πάνω απ'όλα αλλά και σας μέλλοντες γονείς της Ευλαμπίας σας, δηλαδή και ο Ανανίας ήθελε να γνωρίζει... όχι οτι υπάρχει αμφιβολία, αλλα... όπως είπα οι καιροί είναι πονηροί. Η Ευλαμπία σας... τι υπόληψης είναι, τι φήμη έχει, μη και τη σχολιάζει δυσμενώς ο κόσμος εις τας ρούγας?

τότε η μητέρα, θα λάμψει, θα σηκώσει το φρύδι και θα πει με ένρινη φωνή.

• Ευλαμπία, φέρε τα print outs...

και η αλήθεια θα λάμψει... Η κόρη είναι ως αδάμας άσπιλος και αγνή...

Άνδρες e-bayers,
φανείτ’ αντάξιοι αυτού.
Aνοίκεια
πάθη απαρνηθείτε.
Επιείκεια
το δίκαιον να συνοδεύη.
Aυστηρά
αν ην’ η κρίσις σας, ας ήναι καθαρά
επίσης — ως αδάμας άσπιλος, αγνή.
Το έργον σας εις τ’ αγαθά και ευγενή
να ήναι οδηγία, και διοίκησις
σώφρων. Ουδέποτε μωρά εκδίκησις.

(σχωρέστε με για τον διαμελισμό του Καβάφη αυτό μου ήρθε της άμυαλης)

αλ-χημείες

θα ανέβω στην κορυφή του λόφου να σας πετάξω πέτρες που μου την προβληματίζετε.


όταν έχουμε πόλεμο η τέχνη πάει κατα διαόλου, φιληθείτε επιτέλους...